Του Αντώνη Οικονομίδη
Φιλικό παιχνίδι. Αυτό είναι. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Δεκτές οι ενστάσεις του Νταβόρ Σούκερ για το τι σήμαινε το παιχνίδι της τρίτης θέσης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, όταν και τότε η Κροατία (του) την είχε κατακτήσει. Αλλά ως εκεί. Σπάνια θα τύχει μια “Κροατία” -εκείνης της εποχής, εκείνης της συνθήκης- σε μια τέτοια αναμέτρηση. Και, ακόμα και αν τύχει, δύσκολα, πολύ δύσκολα θα ξεφύγει της νόρμας.
Υποχρέωση είναι. Ξεχαρμάνιασμα. Διαχείριση συναισθημάτων. Συνήθως δυσάρεστων. Να έχεις φτάσει μιαν ανάσα από τον Τελικό και να υποχρεώνεσαι, με όποιον τρόπο και αν γίνει αυτό, να παίξεις ένα ακόμα 90λεπτο (ή και παραπάνω) για κάτι που -στο τέλος της ημέρας- δεν μετράει. Οικονομικά θα πει κάποιος. Ναι, 30 εκατ. μοιράζει ο εμποράκος Τζιάνι Ινφαντίνο και η αργυρώνητη παρέα του στον τρίτο του κόσμου, μα, αλήθεια, ποιος πιστεύει από όσους πατάνε χορτάρι σε ένα τέτοιο παιχνίδι πως τα μετράνε αυτά;
Εκεί κινητοποιούνται. Ίσως. Κάπως. Στο τι μετράνε οι ίδιοι. Στο τι θέλουν οι ίδιοι. Ο Κιλιάν Εμπαπέ ήθελε γκολ. Στο πρώτο ημίχρονο όλη η ομάδα του ήταν προσανατολισμένη αποκλειστικά στον στόχο του. Δεν λειτουργεί έτσι. Δεν λειτούργησε έτσι. Η Αγγλία έκανε πάρτι, με το 4-0 της ανάπαυλας να φαντάζει και κολακευτικό για τους «Tricolores».
Στο δεύτερο, στο οποίο η προσέγγιση άλλαξε, ο αρχηγός των «Πετεινών» βρήκε ό,τι ήθελε. Σκόραρε δύο φορές, έφτασε τα 10 γκολ, πήρε ξεκάθαρο (και πιθανότατα αμετάκλητο) προβάδισμα στη μάχη της πρωτιάς των σκόρερ τούτης της διοργάνωσης από τον Μέσι, τον ξεπέρασε κατά ένα (22 έναντι 21) στην all time κατάταξη, ενώ έγινε και ο πρώτος, μετά τον Γκερντ Μίλερ το 1970, που ολοκληρώνει ένα τέτοιο τουρνουά με διψήφιο αριθμό τερμάτων.
Ο Μίκαελ Ολίσε ασίστ έψαχνε. Βρήκε δύο, προσωποποιώντας και αυτός την αντεπίθεση της Γαλλίας στο δεύτερο ημίχρονο, μετά το εφιαλτικό πρώτο (για μόλις τέταρτη φορά στην ιστορία της έκλεισε πρώτο 45λεπτο έχοντας δεχτεί ντόρτια, για πρώτη μετά από 58 χρόνια). Έφτασε κοντά σε αυτό το άναρχο, άτακτο αλλά απολύτως συναισθηματικό παιχνίδι (3-4 στο 66’, 4-5 στο 90+6’), αλλά δεν αρκούσε. Ο μεσοεπιθετικός όμως της Μπάγερν το κομμάτι του, έτσι, το έκανε. Δύο σέρβιρε, φτάνοντας στις επτά στη διοργάνωση και έτσι ξεπέρασε το μέχρι και τις 18 Ιουλίου 2026 σχετικό ρεκόρ που κρατούσε ο Πελέ (με έξι) από το 1970.
Ο Ντιντιέ Ντεσάν, αφού δεν έκρυψε ούτε στη γαλλική τηλεόραση στις δηλώσεις του στο ημίχρονο την οργή του απ’ όσα έβλεπε, αποχώρησε αξιοπρεπώς. Προφανώς το 4-6 δεν είναι τιμητικό, αλλά, είπαμε, η διαχρονική φύση του συγκεκριμένου παιχνιδιού και ακόμα περισσότερο η εξέλιξη του μικρού Τελικού στο Μαϊάμι επιτρέπουν, δικαιολογουν ακόμα και χαμόγελα, αγκαλιές και χαριεντισμούς μετά τη λήξη. Έστω και με μια “εξάρα” στην πλάτη. Ακόμα και αν έτσι ολοκληρώθηκε μια 14ετής θητεία.
Πολλά -ή ακόμα ακόμα όσα μπορούσαν οι «Tricolores», βάσει της ποιότητας που κατά καιρούς είχαν- δεν κέρδισαν σε δαύτην. Ένα Παγκόσμιο Κύπελλο (2018) και ένα Nations League (2021). Και τέλος. Από εκεί και πέρα, δοκάρια. Φιναλίστ κόσμου το 2022, τρίτοι το 2026, φιναλίστ στο Euro 2016 είναι οι αμέσως επόμενες πιο ξεχωριστές στιγμές του «ΝτεΝτε» –ένας από τους τρεις στην ιστορία που έχουν στεφθεί Παγκόσμιοι Πρωταθλητές τόσο ως παίκτες όσο και ως προπονητές- στον πάγκο.
Χαμογελαστός και ο ομόλογός του. Η ψυχούλα του το ξέρει του Τόμας Τούχελ, αν, μετά τα όσα άκουσε για τη διαχείριση του ημιτελικού, τα οποία συνεχίστηκαν με τις αποδοκιμασίες των Άγγλων στην εκφώνηση του ονόματός του πριν τη σέντρα του μικρού Τελικού, θα έχανε ένα παιχνίδι -ακόμα και τέτοιο παιχνίδι- με την ομάδα του να προηγείται με 4-0 στο ημίχρονο. Το γλύτωσε.
Ο συγκλονιστικός καθ’ όλη τη διάρκεια του Παγκόσμιου Κυπέλλου, Τζεντ Σπενς, ήταν αυτός που έδωσε ανάσα στους Νησιώτες, κερδίζοντας το πέναλτι από το οποίο επανήλθε η διαφορά των δύο τερμάτων. Ο Τζουντ Μπέλινγκχαμ, ερχόμενος από τον πάγκο, ήταν αυτός που έβαλε σφραγίδα στο 90+7’ διατηρώντας την και ως τελικό σκορ.
Και ήταν και αυτός που γενναιόδωρα παραχώρησε το πέναλτι στον Μπουκάγιο Σάκα. Δεν ήταν στο 100%. Δεν έπαιξε πολύ. Ξεκίνησε μόλις στα μισά από τα οκτώ παιχνίδια των «Τριών Λιονταριών». Στον ημιτελικό, στον περίφημο ημιτελικό κυρίως λόγω Τ(όμας)Τ(ούχελ) ούτε δευτερόλεπτο. Από εκείνο το δικό του χαμένο, το οποίο είχε κοστίσει (τελεσίδικα, γιατί δεν ήταν το μόνο άστοχο) στην Αγγλία το Euro 2021, άλλο με το εθνόσημο δεν είχε εκτελέσει ξανά.
Του δόθηκε από τον αρχισκόρερ της ομάδας του σε τούτη τη διοργάνωση. Το πήρε, “έγραψε”, επισφραγίζοντας το χατ τρικ του. Το δεύτερο μόλις ολάκερης της καριέρας του (και το πρώτο πάλι σε διεθνές παιχνίδι το είχε πανηγυρίσει, σε μια “επτάρα” επί της Βόρειας Μακεδονίας), αποτελώντας πλέον μέλος μιας εκλεκτής παρέας, με τον Τζοφ Χαρστ (1966), τον Γκάρι Λίνεκερ (1986) και τον Χάρι Κέιν (2018) να είναι οι μόνοι Άγγλοι που έχουν σκοράρει τρεις φορές σε παιχνίδι Παγκόσμιου Κυπέλλου.
Και έτσι, με αυτό το χατ τρικ, χάρισε και στην ομάδα του την καλύτερη θέση της ιστορίας της στον θεσμό, μετά τη μόνη της κατάκτηση πριν 60 χρόνια.
Παρηγοριά στον άρρωστο; Μικρός Τελικός απλώς…
Πηγή: Athletestories
