Του Αντώνη Οικονομίδη
Τελειώνει ημιτελικός Παγκόσμιου Κυπέλλου.
Και η δις συνεχόμενη φιναλίστ στα τελευταία τουρνουά, το grande φαβορί του τρέχοντος, η Γαλλία, αυτή που μόνο σε επίπεδο ρόστερ… τρομάζει, αλλά πολλαπλασιαστικά και με τις εμφανίσεις της στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ενίσχυσε τον φόβο στους αντιπάλους της, δεν έχει πατήσει περιοχή. Δεν έχει να δείξει τίποτα δημιουργικά. Έχει “καθαριστεί” σαν αβγό.
Με τον ισπανικό τρόπο. Με τον σύγχρονο ισπανικό τρόπο.
Όχι αυτόν που χάρισε στη «Roja» το 2010 το πρώτο -και μόνο ως τώρα…- τρόπαιό της, την αποθέωση δηλαδή, την κορύφωση του «τίκι τάκα». Αυτό “πέθανε”. Οι προηγούμενες αποτυχίες των Ιβήρων, με εμφατικότερη αυτή στο Κατάρ, όπου και έμειναν εκτός στους «16» από το Μαρόκο, μπόλιασαν την απαίτηση για προσαρμογή. Το dna, ναι, πάντα εκεί, πάντα ταυτοτικό, πάντα ποτισμένο με έννοιες όπως «κατοχή», «έλεγχος», «ισορροπία», αλλά επιβεβλημένα να “φωνάζει” πως χρειάζεται… επικαιροποίηση, προσαρμογή.
Τα κορμιά, καλώς ή κακώς, δεν τα διαθέτουν εν αφθονία (ή δεν τα χρειάζονται σε αυτό που ποδοσφαιρικά θέλουν να πρεσβεύουν), όπως για παράδειγμα οι αντίπαλοί τους στον άλλον ημιτελικό. Την έμφυτη (ποδοσφαιρικά) ένταση, αέναη και άοκνη, όπως χτίζουν στο δικό τους παιχνίδι τα τελευταία χρόνια (ελέω απαιτήσεων Premier League) οι άλλοι ημιφιναλίστ, οι Άγγλοι, ούτε. Μπόλιασαν. Κάτι απ’ όλα. Όχι κυρίαρχα αλλά συμπληρωματικά.
Όχι με σκοπό να θαμπώσουν, αυτό μπορεί να προκύψει, αλλά να ισοσκελίσουν εκεί και όσα υστερούσαν. Πρώτη και τρανή απόδειξη η επιστροφή τους στον ηπειρωτικό θρόνο, με την κατάκτηση του Euro 2024. Εκεί, αυτή ακριβώς η επιστροφή ήταν που ανέδειξε την αλλαγή στη φιλοσοφία. Με τον πλέον απροσδόκητο των προπονητών στα ηνία.
Αλλά τόσο ταιριαστό στον ισπανικό τρόπο. Στον σύγχρονο ισπανικό τρόπο. Μια ζωή στις φυτωριακές Εθνικές ομάδες της Ισπανίας ο Λουίς Ντε Λα Φουέντε. Εννιά χρόνια ήταν ήδη στα “τσικό”, μεγαλώνοντας και αυτός ηλικιακά όμως τα ηλικιακά γκρουπ που αναλάμβανε. Μετά την αποτυχία στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2022, οι «Furias Rojas» θα μπορούσαν να είχαν στον πάγκο τους όποιον ήθελαν. Διάλεξαν αυτόν.
Θεωρήθηκε παραδοξότητα. Υποταγή σε μια κούρσα που, με τη μορφή που έπαιρνε το άθλημα, οι Ισπανοί (παρα)δέχονταν πως δεν μπορούν να ακολουθήσουν. Να ‘χαμε να λέγαμε. Χαμηλός μέσος όρος ηλικίας (όπως πάντα), κορμιά σε θέσεις κλειδιά, μεγαλείο σε άλλες (Ρόδρι), εκρηκτικότητα (Γουίλιαμς), διορατικότητα (Ντάνι Όλμο, Πέδρι, Γκάβι) και αίσθηση μοναδικότητας (Γιαμάλ), κομμάτια ενός παζλ που δεν έμοιαζε ανάλογα λαμπερό όπως άλλων, μα γωνία τη γωνία ενώνονταν αρμονικά.
Και κυρίως χωρίς να (τους) απασχολεί ο ανταγωνισμός. Η άλλη, όποια και αν ήταν, πλευρά. Όχι αλαζονικά (παρότι θα μπορούσαν) αλλά με εμπιστοσύνη σε αυτό που πάνε, θέλουν να (ξανα)φτιάξουν. Αυτό που τους έφερε, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβει κανείς (μέχρι τον αγώνα εναντίον της Γαλλίας…), ως τον Τελικό ενός Παγκόσμιου Κυπέλλου για δεύτερη φορά στην ιστορία τους.
Αυτό που τους έφερε να σβήνουν τελείως την αρμάδα (συγκροτημένη και στοχοπροσηλωμένη, όπως σπάνια) των αστεριών των «Tricolores», χωρίς να ιδρώσουν. Χωρίς να νιώσουν απειλή, χωρίς να νιώσει κανείς πως είναι υποδεέστεροι. Το αντίθετο.
Αυτό που τελείωσε το παιχνίδι και ψάχνεις να βρεις ποιος ξεχώρισε. Ποιος ήταν ο καταλύτης. Και δεν βρίσκεις έναν. Δεν ξεχωρίζει κανείς.
Τον απόλυτο μετρονόμο, Ρόδρι; Τον μεσοεπιθετικό σύνδεσμο (να κάτι που δεν είχαν και βρήκαν, έφτιαξαν…), Ντάνι Όλμο; Το “9άρι” (ο Θεός να το κάνει, αλλά, για ό,τι υπηρετούν, απόλυτα ταιριαστό), Ογιαρθάμπαλ; Τον δεξιό μπακ και σκόρερ του δεύτερου και καθοριστικού γκολ του ημιτελικού, Πέδρο Πόρο, ο οποίος, αν μπει σε ψηφοφορία ερώτημα για τον καλύτερο δεξιό μπακ της διοργάνωσης, ζήτημα να ψηφιστεί στην πρώτη πεντάδα;
Το ανυπέρβλητο δίδυμο των κεντρικών αμυντικών; Τον Ουνάι Σιμόν, ο οποίος εξακολουθεί να δικαιολογεί – όπως και όποτε χρειάζεται – γιατί ο κορυφαίος κίπερ της Premier League την τελευταία διετία βλέπει την πλάτη του στο αντιπροσωπευτικό τους συγκρότημα; Μπορεί να συνεχιστεί για πολύ αυτό το γαϊτανάκι, χωρίς καν να μπει στην εξίσωση το όνομα του Γιαμάλ, ο οποίος, κακά τα ψέματα, δεν κάνει εμφανίσεις ανάλογες του ταλέντου του.
Αλλά, και αυτό είναι που στο τέλος της ημέρας προσδιορίζει και τη διαφορά, απόλυτα χρηστικές στον συνολικό σκοπό, εντεταγμένες πια στην ομαδική στόχευση. Ε, αν δεν είναι όλο τούτο το επιστέγασμα μιας συνολικής αναπροσαρμογής, η οποία δεδομένα πλέον πρέπει να πιστωθεί και στον εκφραστή της, τότε τι στο καλό (μπορεί να) είναι;
Και για τους λάτρεις των -βασικών- αριθμών, μια καταγραφή, απλή, θα πιστοποιήσει του δρόμου το αληθές. Με τον (65χρονο) Ντε Λα Φουέντε, η Ισπανία κατέκτησε το Nations League το ’23, στέφθηκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης το ’24, έφτασε και πάλι στον Τελικό του Nations League το ’25 και τώρα διεκδικεί τη δεύτερη παγκόσμια στέψη της και, παρεμπιπτόντως, όλα τούτα, ενώ παραμένει αήττητη σε 37 διαδοχικά παιχνίδια.
Αυτά…
Πηγή: Athletestories
