Του Αντώνη Οικονομίδη
Το ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται πάντα να είναι εξαρχής συνεκτικός δεσμός. Εξελίσσεται σε τέτοιον.
Ο Ισμαέλ Σαϊμπάρι το παραδέχεται. Tο χρησιμοποιεί για να θυμάται, να συνεχίζει και να ονειρεύεται. Πανηγυρίζει τα γκολ του κάνοντας κίνηση σαν να πλένει αυτοκίνητο. Έτσι μνημονεύει τις διακοπές του στην Ταγγέρη, απ’ όπου κατάγονται οι γονείς του (και πλέον, έχοντας αποκτήσει την σχετική άνεση από την καριέρα του ενός εκ των τριών κανακάρηδών τους, ενώ έχουν και μια κόρη, ζουν μόνιμα εκεί), και τον κατά μια δεκαετία μεγαλύτερο ξάδερφό του, ο οποίος, επιστρέφοντας από το μπάνιο στη θάλασσα, ήταν αυτός που αναλάμβανε με τη μάνικα να ξεπλύνει τα αλάτια.
Η συνέχεια του πανηγυρισμού είναι ένας στρατιωτικός χαιρετισμός. Γεννήθηκε στην Ταγγέρη, μετακόμισε για να βρουν δουλειά οι γονείς του στη Βαρκελώνη στα τέσσερά του, η οικονομική κρίση του ’07 προκάλεσε ακόμα μια μετακόμιση/μετανάστευση, στο Βέλγιο αυτή τη φορά, στο Βίλερμπεκ. Στην Καταλονία o μεγάλος αδερφός του (και συγκάτοικός του στην εξαετία που συμπλήρωσε στο Αϊντχόβεν), Ακράμ, έπαιζε μπάλα στις ακαδημίες της Μπαρσελόνα. Δεν μπορούσε, λόγω ηλικίας, να τον ακολουθήσει εκεί, τον ακολουθούσε όμως στο χόμπι και κλότσαγε το τόπι σε μια ομάδα της γειτονίας.
Σε τέτοιες γειτονιές… έσπαγε τα πόδια του, πριν ενταχθεί στις ακαδημίες της Γκενκ, στο Βίλεμπερκ. Ένας από τους συμπαίκτες και φίλους του, αφού σκόραρε, πανηγύρισε με τον στρατιωτικό χαιρετισμό. Του έμεινε, το υιοθέτησε, το ενέταξε στο τελετουργικό που έκτοτε χρησιμοποιεί, κάθε φορά που βρίσκει δίχτυα. Για να μην ξεχνάει τους σταθμούς της ζωής του.
Και η καριέρα του, η θέση και ο ρόλος του δίνουν συνεχώς αφορμές. Με γκολ, εννοείται. Δεν γουστάρει να παίζει μόνος στην κορυφή της επίθεσης. Θέλει παρτενέρ, ώστε να κινείται όσο πιο απελευθερωμένα γίνεται. Τέτοιος είναι, ελευθέρας βοσκής μεσοεπιθετικός. Και κάπως έτσι βρήκε χώρους και στηρίγματα στην PSV. Και έτσι τα… έσπασε, εκτοξεύοντας την αξία του.
Με γκολ συστήθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο, παίζοντας φουνταριστός, στην ισοπαλία -πειστήριο δυναμικής για το Μαρόκο- κόντρα στην Βραζιλία, με γκολ συνέχισε, χαρίζοντας τη νίκη επί της Σκωτίας και, έτσι, πλαισιώνοντας τον Μοχάμεντ Σαλάχ, όντες μαζί με τον Αιγύπτιο οι μόνοι Αφρικανοί που έχουν βρει δίχτυα σε δύο διαδοχικά παιχνίδια τελικής φάσης.
Στο μεσοδιάστημα έκλεισε η μεταγραφή του στην Μπάγερν. Οι Βαυαροί θα δώσουν 55 εκατ. ευρώ (τα πάντα συμπεριλαμβάνονται), σε πώληση ρεκόρ στην ιστορία της PSV. Την αφήνει στα 25 του, ευγνωμονώντας τον Ρουντ Βαν Νίστελρόι, ο οποίος τον προβίβασε στην πρώτη ομάδα και τον στήριξε στις πρώτες δύσκολες σεζόν. Την αφήνει, έχοντας προσθέσει στο γλωσσικό του ρεπερτόριο και τα ολλανδικά (μιλάει ισπανικά, γαλλικά, αγγλικά και αραβικά), αφήνοντας και το «34» στη φανέλα του, φόρος τιμής στον συμπατριώτη του, πρώην παίκτη του Άγιαξ, Αμπντελχάκ Νουρί, ο οποίος από το 2017, ύστερα από την κατάρρευση του εν ώρα παιχνιδιού, είναι ουσιαστικά σε κώμα. Την αφήνει, αμετακίνητα πιστός Μουσουλμάνος (πάντα με προσευχή -εκτεταμένη- στα αποδυτήρια, βγαίνει στο γήπεδο πριν την κάθε σέντρα), και την αφήνει, έχοντας εκεί κατασταλάξει και για την ποδοσφαιρική ταυτότητά του.
Μπορούσε να εκπροσωπήσει όποια εθνική ομάδα ήθελε. Ισπανία, Βέλγιο, Μαρόκο. Παραμονές του προηγούμενου Παγκόσμιου Κυπέλλου ο τότε εκλέκτορας των «Κόκκινων Διαβόλων», Ρομπέρτο Μαρτίνεθ, ανέλαβε προσωπικά να τον πείσει. Ο ομόλογός του στους Αφρικανούς, Ουαλίντ Ρεγκραγκί, έκανε το ακριβώς αντίθετο. Δεν του εγγυήθηκε το παραμικρό. Διάλεξε το Μαρόκο. Κάτι λέει.
