Του Αντώνη Οικονομίδη
Η τέλεια αντιδιαστολή. Ο άγραφος και ο αστέρας. O Φίστον Μαγέλε και ο Γιοάν Ουισά.
Ο πρώτος δεν έφυγε ποτέ από την Αφρική. Στα 32 του δηλώνει επιθετικός. Απλώς, ελευθέρας βοσκής. Χωρίς θέση, χωρίς σαφή ρόλο. Φοράει το «10», όχι στην Εθνική του, για να το ξεκαθαρίζει αλλά και να υπενθυμίζει τις ρίζες του, αφού τόσα, δέκα, είναι συνολικά τα παιδιά στη φαμίλια του. Ο πατέρας του, τερματοφύλακας αγωνιζόταν στα ’80s, το μικρόβιο της μπάλας του το κόλλησε, μάλλον όμως αντιθετικά ως προς την στόχευσή του στο γήπεδο. Το ξεκίνημα της πορείας του χάνεται στον χρόνο -μεταξύ τραυματισμών, επώδυνων και μεγάλων απουσιών, για αδιευκρίνιστους λόγους- και (αρχίζει να) ανακαλείται απλώς, όταν άφησε την πατρίδα του. Young Africans και Τανζανία το ‘21, Pyramids και Αίγυπτος από το 2023.
Κι όμως, ακόμα και έτσι, ακόμα και χωρίς αναγνωρισιμότητα (τουλάχιστον σε ευρωπαϊκό επίπεδο), κατάφερε να αποκτήσει παρατσούκλι. «Monsieur le but», όπως τον λένε οι συμπατριώτες του, «ο κύριος γκολ» δηλαδή. Δεν “γράφει” πολύ, μα, όποτε το κάνει, κερδίζει, συνήθως βρίσκοντας δίχτυα σε παιχνίδια που κρίνουν τρόπαια, σε τελικούς. Χαρακτηριστικό πως πέντε έχουν κερδίσει οι Pyramids στην ιστορία τους, όλα επί των ημερών του, όλα με τον ίδιο να σκοράρει. Γι’ αυτό και οι Άραβες τον αποκαλούν ο «άνθρωπος των τελικών».
Το σημαντικότερο πάντως της ζήσης του, μακράν του δεύτερου, ερχόμενος από τον πάγκο, αυτό που σημείωσε ξημερώματα 28ης Ιουνίου 2026, το οποίο και σηματοδότησε την ανατροπή της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό επί του Ουζμπεκιστάν, η οποία και -παράλληλα με την παρθενική νίκη στην ιστορία για τις «Λεοπαρδάλεις» στο Παγκόσμιο Κύπελλο- τους χάρισε και την πρόκριση στην τελική 32άδα της διοργάνωσης.
Συμπλήρωμα είναι του αστέρα. Στα 30 του ο Ουισά μετράει ήδη μια πενταετία στην Premier League. Για πάρτη του, το καλοκαίρι του 2025 η Νιουκάστλ έβγαλε από τα ταμεία της κοντά στα 60 εκατ. ευρώ για να τον πάρει από τη Μπρέντφορντ. Οι «Μέλισσες» τον παρακολουθούσαν, ενάμιση χρόνο πριν το αποφασίσουν, το ίδιο καλοκαίρι που ο άγραφος συμπαίκτης του ξενιτευόταν. Ο αστέρας στο Παρίσι γεννήθηκε, εκεί μεγάλωσε, τη γαλλική υπηκοότητα πήρε πρώτα, προτού αποφασίσει να εκπροσωπήσει ποδοσφαιρικά το πατρογονικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα.
Πριν περάσει τη Μάγχη επιβίωσε μιας δολοφονικής επίθεσης στο σπίτι του, όταν μια 32χρονη, έχοντάς τον επισκεφτεί λίγες ώρες νωρίτερα για να του ζητήσει αυτόγραφο (το οποίο και της έδωσε), επέστρεψε, εισέβαλε, χωρίς να το γνωρίζει, και, στη διαμάχη που ακολούθησε, του πέταξε οξύ στο πρόσωπο. Ευτυχώς, η επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε ακολούθως έσωσε το μάτι του, (δια)σώζοντας έτσι και τη μεταγραφή του και την καριέρα του. Αυτός, εξτρέμ (δηλώνει πως) είναι. Μα στην πραγματικότητα, ειδικά στην Εθνική του, και αυτός όπου θέλει παίζει. Όπως θέλει.
Είναι ο πλέον αναγνωρίσιμος, ο πλέον επιδραστικός, τα πάντα γυρίζουν και καταλήγουν σε αυτόν, στις ορέξεις του, στα πόδια του.
Και το απέδειξε περίτρανα. Τέσσερα γκολ σημείωσαν οι Αφρικανοί στο γκρουπ. Τα τρία δικά του. Το πρώτο χάρισε βαθμό κόντρα στην Πορτογαλία, ενώ το χάραμα της 28ης Ιουνίου 2026 ήταν αυτός που και σηματοδότησε την απαρχή της ανατροπής, ισοφαρίζοντας τους Ασιάτες στα μέσα του δεύτερου ημιχρόνου, αλλά και αυτός που την “κλείδωσε” (3-1), με το δεύτερό του (για πρώτη φορά σημειώνει τόσα σε ένα παιχνίδι με το εθνόσημο) στα χασομέρια.
Πιο ταιριαστό – αταίριαστο δίδυμο, πιο αρμονικό κολάζ, για το δικό τους πέρασμα στην αιωνιότητα μα και το ανεπανάληπτο που εξασφάλισαν σε τούτη την ομάδα του Κονγκό, μόνο το ποδόσφαιρο θα μπορούσε να σκαρφιστεί…
Πηγή: Athletestories
