Του Αντώνη Οικονομίδη
Δεν είναι λίγο. Δύο ασίστ έβγαλε ο Άντονι Γκόρντον, ερχόμενος από τον πάγκο.
Και η δεύτερη τουλάχιστον διορατική. Πήρε την μπάλα έξω από τη συμβολή των γραμμών της περιοχής, ελίχθηκε μεταξύ τριών και με το τακούνι την πέρασε στη μοναδική άλλη λευκή φανέλα που ήταν στο “κουτί” του Κονγκό και που μπορούσε, έστω και έτσι, να βρει.
Το 1986 τέτοιες μέρες, στους ίδιους (εν μέρει) τόπους που διεξάγεται το Μουντιάλ του 2026, οι Άγγλοι έγιναν θύματα της μεγαλοφυΐας του Ντιέγκο Μαραντόνα. Της ανεπανάληπτης μοναδικότητάς του. Ποδοσφαιρικής και όχι μόνο.
Με το «χέρι του Θεού» ισοφαρίστηκαν. Με το κορυφαίο γκολ στην ιστορία του θεσμού, δέχτηκαν και δεύτερο και αποκλείστηκαν. «Με τέτοια πάσα που του έδωσα, αν δεν σκόραρε, θα έπρεπε να τον σφάξω», είχε -προφανώς χαριτολογώντας- ξεστομίσει ο Έκτορ Ενρίκε, ο συμπαίκτης του «Ντιεγκίτο», ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως αυτός που εκκίνησε, πασάροντας στο «10», το αδιανόητο σλάλομ του για πάνω από μισό γήπεδο σε λιγότερα από δέκα δευτερόλεπτα, προσπερνώντας τη μισή (και βάλε) ενδεκάδα των Νησιωτών, πριν σφραγίσει τη μετατροπή του σε μύθο.
Η παράνοια (ή και όχι) της σύγχρονης στατιστικής ενδεχομένως να του πίστωνε ως και ασίστ. Όχι, η αποψινή δεύτερη του Γκόρντον δεν ήταν τόσο… προκλητική στη θεώρησή της. Αλλά, διάολε, δεν είχε καμία προϋπόθεση για να γίνει. Με γυρισμένη την πλάτη στο τέρμα ο παραλήπτης της, περικυκλωμένος από μπλε φανέλες. Τι στο καλό να κάνει;
Είχε όμως την πρακτικά μόνη προϋπόθεση που θα μπορούσε να ελπίζει ο νιόφερτος στη Βαρκελώνη εξτρέμ πως θα μετέτρεπε την πάσα του σε ασίστ και θα καθιστούσε τον ίδιο τον μοναδικό Άγγλο διεθνή στην ιστορία του τουρνουά που, ερχόμενος από τον πάγκο, δίνει δύο στο παιχνίδι. Χάρι Κέιν λέγεται.
Δεν έκανε καλό ματς. Δεν φάνηκε. Ακόμα και έτσι όμως, ισοφάρισε και λύτρωσε τα «Λιοντάρια» από το άγχος τους, καθώς η ώρα περνούσε και το εις βάρος τους 1-0 παρέμενε. Με κεφαλιά… διαδικαστική. Τόσο ως προς την κίνηση όσο και ως προς την κατάληξή της.
Το δεύτερο δεν ήταν (διαδικαστικό). Προφανώς. Μια υποδοχή, ένα γρήγορο τακ-τακ στα δύο του πόδια για να κερδίσει χρόνο και χώρο, να κάνει τρία-τέσσερα μέτρα με την μπάλα για να απομακρυνθεί από τους αντιπάλους (σχετικό το «απομακρυνθεί») και να γυρίσει το κορμί του, ώστε να δει -έστω και από εκεί, από την εσχατιά της περιοχής- εστία.
Η τέταρτη την βρήκε. Συστημένη στο “παραθυράκι”. Ζωγραφιά. 2-1, πρόκριση στους «16», με ανατροπή, μόλις η δεύτερη της Αγγλίας σε Παγκόσμιο Κύπελλο σε 24 παιχνίδια που έχει βρεθεί πίσω στο σκορ στην ιστορία. Η αμέσως προηγούμενη το μακρινό 1966 και ήταν εκείνη που της χάρισε το μοναδικό της τρόπαιο.
Σημαδιακό; Ποιος ξέρει;
Όπως χαρακτηριστικά χειρονομώντας έκανε και ο Γκόρντον, πηγαίνοντας στο σημαιάκι για να ακολουθήσει τον πανηγυρισμό του αρχηγού του, αποδίδοντας έτσι εύσημα (το αν τα ζητήσει κιόλας, όπως κάποτε ο Ενρίκε, συζητήσιμο. Ας μείνει με την πίστωση της ασίστ…), «ζεματάει».
Ο Κέιν.
Πηγή: Athletestories
