Του Αντώνη Οικονομίδη
Αμερικανός, σου λέει μετά.
Έξι μήνες, τους πρώτους της ζωής του, έζησε μόνο στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, προτού οι Νιγηριανοί στην καταγωγή γονείς του αποφασίσουν να αλλάξουν και τρίτη ήπειρο στη δική τους ζήση και αφήνοντας το Μπρούκλιν να μετακομίσουν στο Λονδίνο. Ακόμα και το όνομα δεν ακούγεται ούτε συγγενικά γιάνκικο: Φολαρίν άλλον δεν πρέπει να ‘χουν τα εκατοντάδες μιλιούνια των συμπατριωτών του.
Όνομα που θαρρείς τον κυνηγούσε και μεγαλώνοντας. Προσπαθούσε να μάθει στους έφηβους συμπαίκτες του στην Άρσεναλ τη σωστή προφορά του. Κρίνοντας από το πώς συνήθισαν να τον αποκαλούν και ο ίδιος έμαθε να γυρίζει στο «Φλο» (ή κατοπινά στο «Μπάλο»), προφανώς δεν το πέτυχε. Στους «Κανονιέρηδες» εντάχθηκε μικρός, οκτώ χρόνων. Ευεργετημένος, αφού νωρίτερα, ξεκινώντας να κλοτσάει το τόπι σε μια ομάδα γειτονιάς, στόπερ χρησιμοποιούνταν. Ασουλούπωτος όμως, αεικίνητος, ακόμα περισσότερο από τους υπόλοιπους μπόμπιρες, προωθήθηκε φορώντας τα “ερυθρόλευκα”, μπας και το τρεχαλητό του αποκτήσει ουσία. Γκολ δηλαδή.
Άλλο μαράζι τα “ερυθρόλευκα”. Άλλον συνδυασμό δεν έχει φορέσει στην επαγγελματική καριέρα του. Ναι, στην Άρσεναλ έγινε τέτοιος, επαγγελματίας, κάνοντας όλον τον δρόμο. Και η Άρσεναλ τον (καθ)ορίζει. Ο Αλεξάντρ Λακαζέτ ήταν αυτός που τον έπαιρνε στις -καθιερωμένες από εποχής Αρσέν Βενγκέρ ακόμη- ειδικές προπονήσεις και τον δασκάλευε πώς να κινείται στην περιοχή, στον χώρο, με τους αμυντικούς στην πλάτη, πώς να σκοράρει.
Τον πανηγυρισμό του Τιερί Ανρί, αυτόν με την τσουλήθρα στα γόνατα, υιοθέτησε ως αγαπημένο του. Με τον Ίαν Ράιτ τον παραλλήλισαν, όταν άρχισαν να τον βλέπουν στο Νησί. Και πώς ξεκίνησε. Με γκολ, στην πρώτη του επαφή, στο ντεμπούτο του, σε ένα παιχνίδι στη Νορβηγία κόντρα στη Μόλντε για το Europa League, τον Νοέμβριο του 2020.
Χώρο όμως τελικά στο Emirates δεν βρήκε. Και έτσι ξεκίνησε σεργιάνι -παραγωγικών- δανεισμών (Μίντλεσμπρο, Ρεμς), προτού το 2023 έναντι 30 εκατ. ευρώ μετακομίσει στο Πριγκιπάτο και τη Μονακό. Τότε ήταν που καταστάλαξε και για το εθνόσημο που θα φορούσε.
Μεγαλώνοντας το ‘χε… δίπορτο. Μια Αμερικάνος (λιγότερο…), μια Άγγλος (περισσότερο), στις αντίστοιχες ηλικιακές φυτωριακές εθνικές ομάδες. Διεκδικήθηκε και από την πατρογονική Νιγηρία, μα τελικά, όταν ήρθε η ώρα της απόφασης, επέλεξε την αστερόεσσα.
Προσωποποίησε το φουριόζικο ξεκίνημά της στο Παγκόσμιο Κύπελλο που (συν)φιλοξενεί με δύο γκολ (για πρώτη φορά με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα) στα “ντόρτια” επί της Παραγουάης και, πέραν των υποσχέσεων, μάλλον μοιάζει σιγουράκι πως το Φολαρίν -και όχι μόνο αποκλειστικά απευθυνόμενο από την εξέδρα, όπως καλή ώρα ξημέρωμα της 13ης Ιουνίου 2026, στον 25χρονο Μπαλογκάν- θα γίνει της μόδας από εδώ και πέρα στα αμερικανικά ληξιαρχεία…
Πηγή: Athletestories
