Του Αντώνη Οικονομίδη
Right to Dream. Δικαίωμα στο Όνειρο.
Έτσι λέγεται μια από τις κορυφαίες ποδοσφαιρικές ακαδημίες του πλανήτη. Εδρεύει σε μια από τις πιο φτωχές περιοχές της Αφρικής, στο ανατολικό κομμάτι της Γκάνας. Ναι, της Γκάνας. Ιδρύθηκε το 1999 από έναν παλαίμαχο scout της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τον Τομ Βέρνον. Μέσα σε ένα τέταρτο του αιώνα, από σχετικές αξιολογήσεις, έχει φτάσει να λογίζεται στο top 10 των ακαδημαϊκών συστημάτων παγκοσμίως. Τα τελευταία είκοσι μόνο, οι διεθνείς σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες των «Μαύρων Αστεριών» ξεπερνάνε τους εβδομήντα. Παράλληλα με την ποδοσφαιρική επιμόρφωση και η σχολική εκπαίδευση. Τα κριτήρια αυστηρότατα. Και υποχρεωτικά συνταιριάζονται: χωρίς το ένα (ποδόσφαιρο), δεν υπάρχει ούτε το άλλο (σχολείο).
Το 2021 η δεύτερη μεγαλύτερη επιχείρηση της Αιγύπτου, το Mansour Group, την εξαγόρασε, δαπανώντας 120 εκατ. δολάρια, και προετοιμάζει την… επέκτασή της, εγκαθιδρύοντας θυγατρική, με το ίδιο όνομα, την ίδια μεθοδολογία και προσέγγιση, στις ΗΠΑ. Κι όμως. Εξαγώγιμο προϊόν της Γκάνας η ποδοσφαιρική εκπαίδευση. Από τους πρώτους-πρώτους που αντιλήφθηκαν το χρυσάφι που μπορεί να εξορυχτεί από εκεί η Νόρντζελαντ. Ούτε καν από τις παραδοσιακές… μικρομεσαίες του Πρωταθλήματος Δανίας, πριν χρόνια, για να βρουν τρόπους να αλλάξουν (εγχώρια) επίπεδο, σκέφτηκαν έξω από το κουτί. Και γι’ αυτό έφτασαν ως και την Γκάνα, αποφασίζοντας να επενδύσουν -αγωνιστικά και μόνο, αλλιώς δεν γινόταν- στους απόφοιτους της ακαδημίες. Κίνηση που άλλαξε τα πάντα.
Πρακτικά οι «Τίγρεις» αποτελούν τη βιτρίνα των επίλεκτων της Right to Dream, έχοντας εξασφαλίσει τον πρώτο λόγο στην enfant gâté της. Τους φέρνουν στη Δανία παιδιά, βαριά-βαριά με την ενηλικίωση, τους εντάσσουν σταδιακά στην πρώτη ομάδα, τους εντάσσουν γρήγορα-γρήγορα στον επαγγελματισμό και εξίσου γρήγορα, έχοντας πια χτίσει σκαλί-σκαλί την αγορά (τους), τους πουλάνε. Κάθε φορά τον κάθε έναν και ακριβότερα. Και επανεπενδύουν.
Φάμπρικα ασταμάτητη, φάμπρικα παραγωγική. Και ποδοσφαιρικά και οικονομικά. Για όλους τους συμμετέχοντες. Μοχάμεντ Κούντους, Καμαλντίν Σουλεμανά, Έρνεστ Νουαμάχ, Σιμόν Αντίνγκρα, Ιμπραχήμ Οσμάν, Μοχάμεντ Ντιομαντέ τα πιο ονομαστά “προϊόντα”. Και κερδοφόρα. Για κανέναν τους η Νόρντζελαντ δεν πλήρωσε εξαψήφιο ποσό (συνήθως ούτε καν κοντά σε αυτό). Κανείς δεν έμεινε στη βιτρίνα της πρώτης ομάδας για πάνω από δύο σεζόν (για την ακρίβεια, μόνο ένας έφτασε τόσο). Από τις πωλήσεις τους εισπράχτηκαν συνολικά 80 εκατ. ευρώ, με το ταβάνι να αυξάνεται… γεωμετρικά (ο πρώτος παραχωρήθηκε με 8, ο τελευταίος με 25).
Ο Καλέμπ Γιρένκι θα τα σπάσει όλα. Οποιοδήποτε ρεκόρ. Πριν καν το Παγκόσμιο Κύπελλο, η Πόρτο τον ζητούσε με 30 “χαρτιά”. Μπας και προλάβει τον ανταγωνισμό. Δεν έφταναν ούτε για «ζήτω». Δεν συγκίνησαν ούτε για πλάκα τους Δανούς. Από τα 11 του στη Right to Dream, λίγο πριν την ενηλικίωση στη Νόρντζελαντ, από το 2024 πρώτη ομάδα. Και αυτό ήταν όλο. Άλλο δεν θα μείνει. Το οικουμενικό ποδοσφαιρικό συναξάρι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, πασαρέλα ιδανική. Παρότι, στο ξεκίνημα της διεθνούς παρουσίας του, ταλαιπωρούνταν παίζοντας ως και δεξιός μπακ, πλέον αδιαμφισβήτητα δεσπόζει στο κέντρο. Εκεί που ανήκει. Εκεί που είναι προορισμένος, στοχοπροσηλωμένος.
«Δεν έχει καν κινητό τηλέφωνο, τόσο εστιασμένος στο ποδόσφαιρο είναι», ξεστόμιζε ο γνωστός μας από τη θητεία του στα ελληνικά γήπεδα, Ντέρεκ Μπόατενγκ, μετά το τέλος της εναρκτήριας αναμέτρησης της Γκάνας με τον Παναμά και το (έστω κομματάκι τυχερό) νικητήριο γκολ του 20χρονου μέσου (ο νεαρότερος της αποστολής των Αφρικανών) στα χασομέρια.
Μέσα σε λιγότερο από μήνα ψηφίστηκε κορυφαίος νέος παίκτης στο Πρωτάθλημα Δανίας, σκόραρε για πρώτη φορά με το εθνόσημο σε φιλικό με την Ουαλία και από τις 18 Ιουνίου 2026 συστήθηκε στο παγκόσμιο στερέωμα με μια επιβλητική εμφάνιση και -“απλώς” το κερασάκι στην τούρτα- με το γκολ στο 95’.
Το σκηνικό για το (προδιαγεγραμμένο) μέλλον του, το άμεσο τουλάχιστον, ολοκληρώθηκε. Οτιδήποτε από εδώ και πέρα, διόλου απίθανο βάσει των προσόντων και της δυναμικής του, απλώς προσθέτει δεκάδες εκατομμύρια. Σε κάθε κομμάτι της φάμπρικας…
Πηγή: Athletestories
