Του Αντώνη Οικονομίδη
Πάλι αυτοί. Και πώς τους λέμε είναι το θέμα. Κουιζάκι λοιπόν ελεύθερο.
Πώς ονομάζονται οι κάτοικοι του Πράσινου Ακρωτηρίου; Δεν ρισκάρεται απάντηση, αναμένονται όμως για όσους τολμηρούς το θελήσουν. Όπως και να ‘χει, ναι, πάλι… αυτοί, από… εκεί. Ναι, το στόρι της πρεμιέρας, ο 40χρονος τερματοφύλακας Βοζίνια, ο οποίος από τους σκάρτες 50.000 ακολούθους στο Instagram πήγε μονομιάς, μετά τα όσα έκανε κόντρα στην Ισπανία και το παράπονό του, on air, για την αδυναμία της μητέρας του να τον δει από κοντά, έφτασε τους 15 εκατ. Παγκοσμίως πια αναγνωρίσιμος, κάτι που εξασφάλισε στη μαμά τα απαιτούμενα για να κάνει το ταξίδι, να βρεθεί στο Μαϊάμι και να τον καμαρώσει από κοντά.
Καλός ανάλογα, όχι, δεν ήταν κόντρα στην Ουρουγουάη. Ήταν άλλοι όμως. Και με τρόπο, με στιλ, τελείως διαφορετικό. Απέναντι στους Πρωταθλητές Ευρώπης, ήταν άμυνα, άμυνα και πάλι άμυνα. Υποδειγματική, αψεγάδιαστη, με μόνο ένα φάουλ σε ολάκερο το παιχνίδι, μα μόνο άμυνα. Κόντρα στην «Celeste» ήταν μπραντ ντε φερ. Μία σου και μία μου. Και όπου (τους) βγάλει. Η σούμα ίδια έμεινε. Ένας βαθμός. Ένας ακόμα. Δύο παιχνίδια, τα πρώτα σε τελική φάση Παγκόσμιου Κυπέλλου, ισάριθμες ισοπαλίες. Η πρωτιά, μία ακόμα, που αποβραδίς έσπασε ήταν το γκολ. Το πρώτο το σημείωσε με “μπομπόνι” ο Κέβιν Πίνα.
Πήγε να του κλέψει τη δόξα ο Μάξι Αραούχο, σηματοδοτώντας την ανατροπή των Λατινοαμερικανών, πριν βγει το ημίχρονο, αλλά τελικά πατριωτάκι του παρθενικού σκόρερ ήταν αυτός που βρέθηκε στο κέντρο του κάδρου. Δευτερόλεπτα μετρούσε στο χορτάρι ο Έλιο Βαρέλα. Μπάλα δεν είχε ακουμπήσει. Αξιοποιώντας όμως ένα λανθασμένο γύρισμα του Ματίας Ολιβέρα και μια αναποτελεσματική έξοδο του Φερνάντο Μουσλέρα, την ακούμπησε όσες φορές χρειαζόταν για να πλασάρει στην ανυπεράσπιστη εστία και να ισοφαρίσει. Αμετάκλητα.
Ακόμα ένας… άγραφος. Γεννημένος -ένας από τους πολλούς εκτός των συνόρων της αφρικανικής χώρας- στην ομόγλωσση Πορτογαλία, μα -ενδεικτικό της (ποδοσφαιρικής) υπόστασής του- ούτε καν λήμμα με τ’ όνομά του δεν υπάρχει στα πορτουγκέζικα. Ανέβηκε σταδιακά κατηγορίες και επίπεδο, έφτασε στα 21 του να παίζει στην κορυφαία κατηγορία με την Πορτιμονένσε (2023-2024), ο υποβιβασμός της οποίας δεν τον εμπόδισε να αναγορευτεί αποκάλυψη της σεζόν (σύμφωνα με την «O’ Jogo») και να πάρει μεταγραφή -5 εκατ., παρακαλώ- στη Γάνδη.
Μηδέν από μηδέν, μηδέν εκεί. Δεν έκανε τίποτα. Παρά ταύτα, νέα στέγη βρήκε. Ισραήλ, Μακάμπι Τελ Αβίβ, διάδοχος του επί σειρά μεταγραφικών περιόδων πρωταγωνιστή της ελληνικής ειδησεογραφίας, Μίλσον. Στην πρώτη σεζόν του εκεί πολλά δεν έκανε. Ανάλογα των όσων καταγράφει στη σύντομη καριέρα του. Όλα κι όλα, εννιά γκολ έχει πετύχει σε επίπεδο κορυφαίας κατηγορίας Πρωταθλήματος, αθροιστικά σε Πορτογαλία, Βέλγιο και Ισραήλ.
Καμία εντύπωση το “ζερό” που είχε γραμμένο στο ενεργητικό του, στις φορές που είχε φορέσει το εθνόσημο. Στις 22 Ιουνίου και αυτός έσπασε το ρόδι. Θεωρούσε ένα γκολ που είχε πετύχει κόντρα στην Μπενφίκα το σημαντικότερο της σταδιοδρομίας του. Προφανώς και πλέον δεν είναι. Γι’ αυτό και ίσως δεν το πανηγύρισε όπως συνηθίζει (ενώνοντας την γροθιά στο ένα χέρι, με την παλάμη του στο άλλο, όπως περίπου πανηγυρίζει τα δικά του γκολ ο Μαγκομέντ Οζντόεβ).
Πού μυαλό για τυπικότητες και ρουτίνες; Ο συμπαίκτης του στην πρεμιέρα άλλαξε τη ζωή του, στα 40 του, χωρίς να δεχτεί γκολ. Αυτός, στα 24 του, μπορεί ν’ αλλάξει τη δική του, επειδή ακριβώς βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο σημείο, κάνοντας ό,τι ακριβώς έπρεπε.
Α, ναι. Με αυτό το γκολ, οι «Μπλε Καρχαρίες» έχουν ακόμα μια πρωτιά να διεκδικήσουν. Με νίκη στο φινάλε της φάσης των ομίλων κόντρα στη Σαουδική Αραβία, προκρίνονται στους «32», ό,τι και αν γίνει στο άλλο παιχνίδι.
Προετοιμαστείτε. Με τη φόρα που έχουν πάρει οι… όπως τους λένε, ακολουθεί και part III.
Πηγή: Athletestories
