Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Οσες πιθανότητες υπάρχουν να χάσει το πρωτάθλημα στην Αγγλία η Μάντσεστερ Σίτι από τη Λίβερπουλ ή την Τσέλσι, μέσες-άκρες αυτές είναι οι πιθανότητες, ενδεχομένως και λιγότερες, να χάσει το πρωτάθλημα στην Ελλάδα ο Ολυμπιακός από τον ΠΑΟΚ ή την ΑΕΚ. Και “θου Κύριε φυλακήν” για την ανοίκεια παραβολή/αντιστοίχιση…
Η σειρά του ΠΑΟΚ με Λίνκολν, Λαμία, ΠΑΣ, Αστέρα, ΑΕΛ, Παναιτωλικό, ΟΦΗ, Βόλο στο τελευταίο δίμηνο έφερε οκτώ ωφέλιμες νίκες. Στην ίδια σειρά, συνέβησαν άλλα δύο πράγματα. Πρώτον ο ΠΑΟΚ, μία με τον ιό μία με τα χιόνια, πήδησε δύο εκτός έδρας αγώνες με την ΑΕΚ. Δεύτερον, ο ΠΑΟΚ κατέγραψε δύο ισοπαλίες στην Τούμπα με ΑΕΚ και Ολυμπιακό. Δίπλα σε οκτώ ωφέλιμες νίκες δηλαδή, δύο ισοπαλίες χαρακτηριστικές των τρεχόντων ορίων της ομάδας. Που και ισοπαλία από ισοπαλία βέβαια, πάλι έχει διαφορά. Στην ισοπαλία με την ΑΕΚ, η στενοχωρημένη με το αποτέλεσμα ήταν η ΑΕΚ. Στην ισοπαλία με τον Ολυμπιακό, ο στενοχωρημένος με το αποτέλεσμα ήταν ο ΠΑΟΚ.
Εν πάση περιπτώσει, επειδή και νίκη από νίκη επίσης έχει διαφορά, ας αφήσουμε την εκάστοτε λεπτομέρεια. Ας εστιάσουμε στη γενική εικόνα. Μετά από εκείνες τις δεκαπέντε ζοφερές ημέρες με τις τρεις διαδοχικές ήττες (Ατρόμητος, Αρης, Ιωνικός), πρόκειται για μια σειρά-βάλσαμο που είμαστε όλοι βέβαιοι πως ο Λουτσέσκου, εάν κάπως του προσφερόταν, θα την προσυπέγραφε και με τα δύο χέρια. Αλλο το -13 που διαμορφώθηκε τότε, άλλο το -9 που έχει διαμορφωθεί τώρα, άλλο το -6 που φάνηκε την Κυριακή πως δεν ήταν μακρυά για να έχει διαμορφωθεί.
Για μένα σήμερα, κορυφαίας σημασίας στο γκρουπ-ΠΑΟΚ (στο οποίο γκρουπ περιλαμβάνεται, εννοείται, και ο καινούργιος τεχνικός διευθυντής) είναι η ακριβής ανάλυση των δύο “χαρακτηριστικών” ισοπαλιών. Περισσότερο, απ’ όσο των οκτώ “ωφέλιμων” νικών. Η εύστοχη σήμανση των ορίων. Κορυφαίας σημασίας, διότι πλέον ο ΠΑΟΚ ξεκάθαρα ευρίσκεται σε διαρκή in-the-making φάση. Αν θέλετε και επειδή, στον πιο βραχύ ορίζοντα, στην Ευρώπη με τους Δανούς περιμένουν τον ΠΑΟΚ μες στον Φεβρουάριο ακριβώς δύο ματς (ενδεικτικά, για να μη πω αποκαλυπτικά) ορίων.
Ο ΠΑΟΚ είναι in-the-making, ενόσω ο Ολυμπιακός ήδη γυρίζει το ολοκληρωμένο making-of ντοκιμαντέρ της δικής του κατασκευαστικής ιστορίας και σιγά-σιγά περνά στο να ετοιμάζει το άνοιγμα ενός επόμενου κύκλου. Πρόπερσι το ταμπλό Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ έγραψε 91-73 στην τελική βαθμολογία, από συν-πλην επτά στη regular season. Πέρυσι το κοντέρ ξέφυγε εντελώς, 90-64 από συν-πλην είκοσι στη regular season. Πού θέλω να καταλήξω;
Ως το τελευταίο δευτερόλεπτο του τριακοστού έκτου ματς στη Σούπερ Λιγκ εφέτος, και όλα να έχουν κριθεί, τίποτα δεν αλλάζει στην υποχρέωση του ΠΑΟΚ. Στη χάρη, που έχει να κάνει στον εαυτό του. Η υποχρέωση/χάρη είναι να συνεχίσει να παίζει σαν τρελός για να συρρικνώσει το gap. Δεν αρμόζει να παρατήσει το παραμικρό, στην εύκολη σκέψη ότι “η διαφορά δεν μετράει”. Η διαφορά μετράει, και είναι εκατό-μηδέν δουλειά του Ραζβάν να το σφηνώσει αυτό μες στο μυαλό των ποδοσφαιριστών του. Mind the gap, που λένε. Εχω αναφέρει ξανά, και μια ορθή επανάληψη δεν βλέπω σε τι θα έβλαπτε, ένα πρόσφορο παράδειγμα για μίμηση.
Πριν τρία χρόνια, κατ’ απόλυτη αντιστροφή, in-the-making ήταν ο Ολυμπιακός στην πρώτη σεζόν του Πέντρο Μαρτίνς ενόσω ο ΠΑΟΚ είχε ξεφύγει μπροστά και γύριζε κιόλας τους Invincibles. Οριστικά η πρωτιά κρίθηκε τέτοιες μέρες, 20η αγωνιστική, με το 3-1 στην Τούμπα. Απέμεναν, δέκα αγώνες. Ο Ολυμπιακός in-the-making, και εδώ ο προπονητής έπαιξε καίριο ρόλο, δεν είπε ποτέ “έλα μωρέ, τα πάντα τελείωσαν”. Στους δέκα αγώνες έκτοτε, κατέγραψε δέκα νίκες. Σχεδόν όλες, εμφατικές. Μία στάση, θα την έλεγα αυτοσεβασμού. Εν τέλει συρρίκνωσε το gap στο -5 (που, στην πραγματικότητα, ήταν -7 επειδή ο ΠΑΟΚ είχε μπει εξαρχής στο πρωτάθλημα με -2 πόντους), τελικό σκορ 80-75. Κυρίως όμως, πέρα από το σκορ, έτσι ο Ολυμπιακός ειδοποίησε τι ερχόταν στις περιόδους μετά.
Οταν φτάσει ο καιρός να παίξει ο ΠΑΟΚ στην Αθήνα τα δύο ματς που εκκρεμούν με την ΑΕΚ, τα αποτελέσματα είναι προφανώς αβέβαια, ωστόσο η συνθήκη μοιάζει αυτή τη στιγμή βέβαιη. Η ΑΕΚ θα του αφήσει, ξανά, τη μπάλα. Βέβαιο αυτή τη στιγμή μοιάζει, ότι η ΑΕΚ θα αφήσει τη μπάλα και στον Αρη την Τετάρτη στη Θεσσαλονίκη. Καμιά φορά περνά από το μυαλό το σουρεαλιστικό σενάριο, εκεί που η ΑΕΚ αφήνει τη μπάλα στον αντίπαλο, συγχρόνως να κάνει και ο αντίπαλος το αστείο. Να της αφήσει κι αυτός, τη μπάλα. Οπότε, μάλλον θα ξαναδούμε Ζάλτσμπουργκ! Σουηδία-Ελλάδα, EURO 2008. Παίξε. Οχι, παίξε εσύ. Οχι, εγώ δεν παίζω, να παίξεις εσύ. Πριτς που θα παίξω εγώ…
Αφήνοντας τη μπάλα, μία θα σου κάτσει μία δεν θα σου κάτσει, δεν θα είσαι εσύ ο αιωνίως πονηρός και ο άλλος ο αφελής. Είναι δύσκολο κατ’ αυτόν τον τρόπο, να βάλει κανείς στη σειρά κάτι περισσότερο από δύο-τρία “ωφέλιμα” ματς. Συνεπώς, ολοχρονίς η ατζέντα έτσι θα πηγαίνει. Πάνω, κάτω, πάλι πάνω, πάλι κάτω. Περσινός Παναθηναϊκός. Στην περίπτωση-ΑΕΚ, να μία Τούμπα, να κι ένα follow-up Τούμπας στο Περιστέρι, να έπειτα ένας Βόλος, και πάει λέγοντας. Μία φορά στο τόσο, σε ειδική συνθήκη, κατ’ εξαίρεσιν θα το κάνεις. Αλλά σε βάθος χρόνου, εάν αφήνεις συστηματικά τη μπάλα, κάπου θα σε αφήσει και εκείνη στο τέλος.
Με όλο τον σεβασμό, στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει αληθινά big club να αφήνει τη μπάλα…
Πηγή: Sport DNA
