Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ο Μαρσέλο, αν άλλαξε το κλίμα, το άλλαξε έξω. Στην εξέδρα. Στα social media. Στους τόπους δουλειάς των φίλων του Ολυμπιακού. Στα καφέ. Δεν το άλλαξε, μέσα. Στα αποδυτήρια. Τα αεροδρόμια και οι υποδοχές, δεν τονώνουν τη ψυχοσύνθεση των (άλλων) ποδοσφαιριστών. Τονώνουν τη ψυχοσύνθεση των οπαδών. Μπορεί, και του ιδιοκτήτη. Η ομάδα στην πρώτη εμφάνισή της μετά Μαρσέλο, δεν έδειξε καμία πρόοδο στη σιγουριά, στην αυτοπεποίθηση, στην εμπιστοσύνη.
Φαινόταν. Στις επαφές με τη μπάλα. Στα αβίαστα λάθη. Στις μεγάλες αποστάσεις. Στις δοσμένες κατοχές. Μία βαθιά απαισιόδοξη (με τον εαυτό της) ομάδα, νοητικά έτοιμη να ηττηθεί. Το γκολ του Γκεσάν στο Μποζουάρ, είναι το γκολ του Χαζίζα στη Χάιφα. Του Σάπονιτς, στη Μπρατισλάβα. Του Πίττα με τον Απόλλωνα Λεμεσού, στον Πειραιά. Το χαοτικό κόκκινο καλοκαίρι, ακόμη κρατάει.
Δεν στέκει καμία σύγκριση, στον αγωνιστικό χώρο. Σε ένταση και τρεξίματα, σε ενέργεια και φρεσκάδα, σε φόρμα, σε έκρηξη, σε ταχύτητα στην αντίδραση, σε συγκέντρωση στη μπάλα. Η νύχτα της γκραν ρετούρ της Ναντ στην Ευρώπη ύστερα από είκοσι χρόνια, έβγαλε στην επιφάνεια όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά του ονομαστού jeu a la nantaise. Της διακριτής ταυτότητας, του κλαμπ. Της αναγνωρίσιμης ταυτότητας, του παιγνιδιού τους.
Οι Γάλλοι έπαιζαν, πρωτίστως με τη σωστή ισορροπία. Πέντε, για την άμυνα. Δύο στόπερ, ο αριστερός μπακ, οι δύο κεντρικοί μέσοι. Πέντε, για την επίθεση. Τρεις σέντερ-φορ απλωμένοι μπροστά (γιατί και οι πλάγιοι, ο Γκεσάν με τον Γκαναγκό, σέντερ-φορ είναι), ο ένας από τους δύο μπακ (ο δεξιός) πολύ ψηλά, ένα δέκα (ο Μπλας που έγραψε τις δύο ασίστ) ανάμεσα στις αντίπαλες γραμμές. Δύο πεντάδες, με ένα τζόκερ που πατούσε και στις δύο βάρκες, άμυνα+επίθεση. Τον Τσιριβέγια. Ενα 25χρονο σωσία του Ντάνι Παρέχο.
Ο Κορμπεράν είπε ότι έπαιξαν 3-4-3 αλλά στην πραγματικότητα ήταν πατεντάτο 5-4-1. Δεν είναι πρόβλημα, ότι ο προπονητής σκέφτηκε τους τρεις πίσω. Πρόβλημα ήταν, ότι και οι τρεις είναι σέντερ-μπακ. Ενώ το trend της εποχής παγκοσμίως, είναι ότι στη διάταξη τριών κεντρικών οπισθοφυλάκων ο ένας, καμιά φορά και οι δύο, στους τρεις πρέπει να είναι ακραίοι που έρχονται και γίνονται στόπερ. Ο Ρέτσος δεν είναι η απάντηση, σε αυτό.
Με αυτούς τους οπισθοφύλακες, κεντρικούς και ακραίους, θα έλεγα και με αυτόν τον τερματοφύλακα επίσης, είναι ξεκάθαρο πως ο Ολυμπιακός δεν γίνεται να παίξει ποδόσφαιρο που θα πηγαίνει από το Α ως το Ω. Ποδόσφαιρο, που θα έχει αρχή/μέση/τέλος. Με αυτούς τους οπισθοφύλακες ο Ολυμπιακός θα παίζει, ποδόσφαιρο…με βολέ. Τουλάχιστον, ας παίζει άμυνα. Ιδίως με τον Σισέ στη Ναντ, δεν γινόταν καν αυτό.
Στο ένα-μηδέν, ο Σισέ δεν κλείνει την απόσταση από τον Ρέτσο (όταν βγαίνει από την τριάδα ο κεντρικός Μανωλάς για να βάλει, ανεπιτυχώς, μπλοκ) στην πάσα του Μπλας. Στο δύο-ένα, ο Σισέ άνευ λόγου έχει αφήσει μεγάλο κενό ανάμεσα στον εαυτό του και στους Ρέτσο/Μανωλά (δίχως να μαρκάρει κανένα) στη σέντρα του Μπλας. Ο αποπροσανατολισμένος Αφρικανός, είναι μια φωτογραφία του αποπροσανατολισμένου Ολυμπιακού. Ο Αβραάμ, καλύτερος θα ήταν μέσα. Αλλ’ ο Αβραάμ, επελέγη να είναι έξω πια. Και δεν έχει καν τη συγκρότηση, δεν την είχε ποτέ, για να είναι ό,τι είναι στον Ολυμπιακό.
Η Ναντ σε μια στιγμή, έχασε όλον τον αέρα από το πανί της. Με το αυτογκόλ. Στα επόμενα είκοσι λεπτά μετά το αυτογκόλ, ήταν φανερό ότι δεν θα εύρισκε την άκρη δίχως ενισχύσεις. Ο Κομπουαρέ τις έφερε, με ακρίβεια. Ενας βεριτάμπλ εξτρέμ αριστερά (Σάιμον) ν’ ανακατεύει, κυρίως ένας με διεθνή εμπειρία και ισχυρή προσωπικότητα στον άξονα (Σισοκό). Η ώθηση έγινε εμφανής, αμέσως. Δύο αλλαγές όλες κι όλες, δεν χρειάστηκαν άλλες, δεν έκαναν άλλες. Δεν είναι τάμα, πάντοτε να εξαντλούνται οι πέντε αλλαγές.
Το (πολύ) τελευταίο στη λίστα των προβλημάτων του Κορμπεράν, είναι η ήττα. Αν θέλετε, ακόμη και το τι θα βγει (στον τερματισμό τον Νοέμβριο) ο Ολυμπιακός στον όμιλο. Πρώτο είναι, επιτέλους πότε θα κάτσει η σκόνη αυτού του τρελού καλοκαιριού ώστε το γκρουπ να πάρει την οριστική μορφή, έστω με τις όποιες αστοχίες κριτηρίου, και εκείνος να αρχίσει να χτίζει κορμό. Πότε θα είναι εφικτό στην καθημερινότητα να γίνεται φυσιολογική προπόνηση, όχι με καμιά τριανταπενταριά παίκτες.
Οι πιο δύσκολες δουλειές στην προπονητική σήμερα, είναι οι εξής δύο. Προπονητής στον Ολυμπιακό, προπονητής στη Νότινγκαμ Φόρεστ. Η αξιολόγηση μένει/φεύγει, εν μέσω αγωνιστικών υποχρεώσεων. Η σύνθεση, δεκάδων καινούργιων ποδοσφαιριστών. Job impossible! Μέσα στην τούρλα, για να αναφέρω μονάχα ένα παράδειγμα, ο ποδοσφαιριστής που αυτές τις μέρες προέκυψε πως (καλώς ή κακώς, αυτός) είναι ο πιο ενεργητικός, φορμαρισμένος, φρέσκος, επιδραστικός εξτρέμ του γκρουπ-Ολυμπιακός, ο Ραντζέλοβιτς, δεν δηλώνεται στην Ευρώπη και μεταπηδά στη Ρωσία.
Και βέβαια το επόμενο στις προτεραιότητες του προπονητή, είναι το σχέδιο που χρειάζεται στο μεταξύ να φτιάξει για να τακτοποιήσει μέσα, καλόν Οκτώβριο, τον Μαρσέλο. Μετά δυσκολίας σκέπτεται κανείς, ένα Μαρσέλο αριστερό μπακ. Ν’ ανεβοκατεβαίνει την πλευρά από το 1′ ως το 90′, με ντούρασελ. Και στην crunch moment του πρωταθλήματος, να πρέπει να μαρκάρει ένας-εναντίον-ενός τον Παλάσιος.
Η ιδέα των τριών στόπερ στη Ναντ, σοβαρά ενδέχεται να είναι μια ιδέα…όχι για τη Ναντ μόνον. Μια ιδέα να δουλευτεί στις επόμενες εβδομάδες, για όλο το μέλλον αυτής της σεζόν με τον Μαρσέλο. Σχήματα και ενδεκάδες στο χαρτί φυσικά, μπορούμε όλοι να φτιάξουμε. Καθένας, καμιά δεκαριά. Σημασία έχει, τι θα κατεβάσει το μυαλό του κόουτς. Και, εννοείται, τι μπορεί αντικειμενικά ο Μαρσέλο να υποστηρίξει.
Ως τότε, η ετησίως επαναλαμβανόμενη εξαγγελία Καρεμπέ για πρόκριση σε ευρωπαϊκό τελικό έχει την πάνω-κάτω ίδια αξία με τη συμβουλή του Κλοπ προς τους οπαδούς της Λίβερπουλ αμέσως μετά τον τελικό με τη Ρεάλ στο Παρίσι. Να σπεύσουν, να κλείσουν ξενοδοχείο στην Πόλη για τον τελικό του 2023. Remote, στην καλύτερη περίπτωση. Οσοι το αποτολμούν, ρίχνουν μια ματιά και στους όρους για τα ακυρωτικά.
Πηγή: Sdna
