Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Κάπου έχω διαβάσει ότι αν υπάρχει ένα γήπεδο στον κόσμο που δικαίως θεωρείται εργοστάσιο παραγωγής ποδοσφαιρικών συγκινήσεων αυτό είναι το Στάδιο Αζτέκα – όποιος το έγραψε έχει δίκιο. Ενας αγώνας στον μαγικό αυτό ναό του ποδοσφαίρου μπορεί να αποκτήσει μια σπάνια διάσταση, πέρα από τα συνηθισμένα. Συνέβη χθες βράδυ στο ματς της φάσης των 16 μεταξύ του Μεξικού και της Αγγλίας. Μπορεί το παιγνίδι να μην είχε την επική ατμόσφαιρα του αγώνα Ιταλίας-Γερμανίας (4-3) του 1970, που θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ματς στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλου και μπορεί σε αυτόν να μην είδαμε το χέρι του Θεού και το θαύμα του όπως στο Αργεντινή – Αγγλία (2-1) του 1986, αλλά το ματς ήταν καταπληκτικό και είχε πέντε γκολ, όπως και οι δύο τελικοί που έχουμε δει σε αυτό (Βραζιλία-Ιταλία 4-1 το ’70 και Αργεντινή-Γερμανία 3-2 το ‘86). Αλλωστε τελικός κατά κάποιο τρόπο ήταν και το συγκεκριμένο. Το Μεξικό έχασε και αποχαιρέτησε μια διοργάνωση για την οποία τα όνειρά του ήταν μεγάλα. Και η Αγγλία κέρδισε και πλέον όνειρα μπορεί να κάνει πολλά. Ρίχνεις μια ματιά στο ταμπλό όπως έχει διαμορφωθεί και για πρώτη φορά καταλαβαίνεις πόσο κοντά είναι στο να γίνει πρωταθλήτρια κόσμου. Αν έλεγαν στους Αγγλους ότι στον προημιτελικό θα παίξουν με την Νορβηγία θα έκαναν σχέδια κατάκτησης του πως θα πανηγυρίσουν το κύπελλο στους δρόμους του Λονδίνου.
Στα καλύτερα της ιστορίας
Το ματς ξεκίνησε με μία ώρα καθυστέρηση εξαιτίας μιας καταιγίδας, υπήρξαν σε αυτό δύο πέναλτι, μία αποβολή, δεκαεπτά λεπτά συνολικών καθυστερήσεων, κι ένα πλήθος από απρόβλεπτα: ο Αγκίρε τελείωσε το ματς με τρεις σέντερ φορ και ο Τούχελ έβγαλε τον Χάρι Κέιν για να σχεδιάσει μια άμυνα με πέντε παίκτες στην περιοχή και εννέα πίσω από την μπάλα. Περάσαμε καλά, παρά το ότι είδαμε την ανατολή του ήλιου ενώ οι Μεξικάνοι σέντραραν ασταμάτητα: κι αυτό είχε κάτι το ρομαντικό! Χειροκροτήματα για την Αγγλία που αποδείχτηκε ικανότατη και ανθεκτική στο υψόμετρο και δεν λύγισε από την πιο ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα που θα μπορούσε να βρει απέναντί της ομάδα σε αυτό το μουντιάλ. Χειροκροτήματα και για το Μεξικό, που της έκανε τη ζωή δύσκολη παρότι βρέθηκε να χάνει με 0-2 και 1-3: πάλεψε καταθέτοντας θέληση και υπερηφάνεια. Για πρώτη φορά στην ιστορία του, το Στάδιο των Αζτέκα έγινε το θλιβερό φόντο μιας μεξικανικής ήττας, και σαράντα χρόνια μετά τα δύο γκολ του Μαραντόνα, οι Άγγλοι έφυγαν από αυτό χωρίς να πιστεύουν πως είναι καταραμένο. Παιζόταν μόνο μια θέση στα προημιτελικά, αλλά αυτός ο αγώνας μπήκε στην ιστορία των καλύτερων ματς όλων των εποχών.
Η μάχη των προπονητών
Ο Τούχελ άλλαξε τους ακραίους επιθετικούς σε σχέση με το ματς κόντρα στο Κονγκό: ο Μαντουέκε και ο Ράσφορντ εκτός, ο Σάκα και ο Γκόρντον μέσα – ο πονοκέφαλος να βρει τους κατάλληλους ακραίους τον καταδιώκει πριν από κάθε ματς. Αυτή την φορά η Αγγλία δεν είχε κάποιον στα χαρτιά υποδεέστερο απέναντί της και έπρεπε να προσαρμόζεται κατά περίσταση. Οι Αγγλοι ξεκίνησαν με κάτι που έμοιαζε με 4-4-2, όταν όμως δεν είχαν την μπάλα κι έπρεπε να αμυνθούν αυτό γινόταν 5-3-1-1 με τον Σάκα να επιστρέφει πολύ για να βοηθήσει τον Κουάνσα ώστε να μην βρίσκεται μόνος μεταξύ Γκαγιάρντο, Ρόμο και Κινιόνες.
Το ξεκίνημα ήταν όπως αναμενόταν: το Μεξικό πιο επιθετικό, η Αγγλία πιο ψύχραιμη, με στόχο να σβήσει τον ενθουσιασμό των αντιπάλων (συμπεριλαμβανομένων και των οπαδών στην εξέδρα) και να ξεπεράσει αυτό που το τεχνικό και ιατρικό επιτελείο της θεωρούσε την πιο δύσκολη περίοδο δηλαδή τα πρώτα είκοσι λεπτά – τον χρόνο εγκλιματισμού στο υψόμετρο. Ο στόχος επιτεύχθηκε: μέχρι την πρώτη διαφημιστική διακοπή (που λέγεται «διάλειμμα για ενυδάτωση»), το Μεξικό είχε μόνο μία μεγάλη ευκαιρία: μετά από μια σέντρα του Αλβαράδο, ο Χιμένες πρόλαβε τον Κόνσα και ο Πίκφορντ έκανε μια εξαιρετική επέμβαση.
Το Μεξικό εμφάνιζε σταθερά τέσσερις παίκτες πίσω από τον Χιμένεθ: όλοι είχαν ελευθερία κινήσεων και φανερά εντολή να σεντράρουν. Αλλά όταν η ομάδα του Αγκίρε ανέβηκε λίγο πιο πολύ για να τους υποστηρίξει η Αγγλία χτύπησε δύο φορές σε δύο λεπτά, ή μάλλον, σε ενενήντα οκτώ δευτερόλεπτα. Το πρώτο γκολ ξεκινά από τον Πίκφορντ, ο οποίος βρίσκει αμέσως τον Ράις, που βλέποντας ότι το Μεξικό είναι ψηλά και ανοργάνωτο σημαδεύει τον Σάκα: αυτός φτάνει στα δεξιά στο ύψος της περιοχής για να σεντράρει και ο πολύ μόνος στη περιοχή Μπέλινγκχαμ κάνει το 0-1. Το δεύτερο γκολ είναι ένα ακόμα ωραιότερο. Ο Μόρα μικρός και ίσως θαυματουργός αλλά ανέτοιμος για ένα παιγνίδι με άντρες, πέφτει στην παγίδα του Γκόρντον και του Άντερσον, το χτίσιμο της αντεπίθεσης είναι άψογο, ο Μπέλινγκχαμ έρχεται ανενόχλητος για να βρει την μπάλα και να σκοράρει σε κενή εστία.
Οι Μεξικάνοι χάνουν τη φωνή τους, νομίζεις ότι έχει εμφανιστεί στο κέντρο του γηπέδου ο ίδιος ο ΜακΚάρτνει και τραγουδά το Hey Jude, όπως στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου αλλά οι φαντασιώσεις τελειώνουν γρήγορα. Ο Κόνσα διώχνει άσχημα την μπάλα μετά από μια εκτέλεση φάουλ του Γκαλάρντο, ο Γκουεχί αφήνει στον Κινιόνες ένα μέτρο παραπάνω για να κινηθεί, και ο Μεξικανός επιθετικός δείχνει γιατί στη Σαουδική Αραβία σκοράρει πιο πολύ από τον Ρονάλντο:1-2. Ο ενθουσιασμός επιστρέφει, και ο Πίκφορντ κάνει εξαιρετική δουλειά σε μια κεφαλιά του Χιμένες. Αλλά η πραγματική σωτήρια επέμβαση έγινε από τον Μπέλινγχαμ, που πρόλαβε με ψυχραιμία τον Μόντες πριν αυτός μπει με την μπάλα στα δίχτυα. Το ημίχρονο τελειώνει και νομίζεις ότι έχει κρατήσει δυο ώρες!
Φινάλε γεμάτο ένταση
Νομίζω ότι κανείς δεν περίμενε ότι το δεύτερο ημίχρονο θα είναι τόσο καλό όσο το πρώτο: αποδείχτηκε διαφορετικό αλλά εξίσου όμορφο. Ξεκινά με ένα σουτ του Ο’Ράιλι στο δοκάρι και την αίσθηση ότι οι Αγγλοι είναι έτοιμοι να πατήσουν γκάζι και να μην κοιτάξουν πίσω, αλλά η αγγλική κυριαρχία σταματά όταν ο Κουάνσα σηκώνει στον αέρα τον Γκαλάρντο κι ο διαιτητής Φαγκάνι τον αποβάλει μεγαλώνοντας την δυσκολία της Αγγλίας. Ο Τούχελ περνά τον Στόουνς στη θέση του Σάκα, κι ανακουφίζεται όταν βλέπει τον Γκόρντον να κερδίζει πέναλτι, ξεπερνώντας τον τερματοφύλακας Ράνγκελ από πάσα του Κέιν: ο Χάρι δεν μπορεί να λείπει από το πανηγύρι και κάνει ψύχραιμα το 1-3. Αλλά ο Αγκίρε βγάζει τον χαφ Ρόμο και τον πιτσιρικά Μόρα, βάζοντας δυο άντρες, τους Γκουτιέρεζ και Σάντι Χιμένες, και παίζει 4-2-4 με δυο σέντερ φορ. Ο Τούχελ στήνει ένα 4-4-1, αλλά η ένταση επιστρέφει όταν ο Κέιν, προσπαθώντας να διώξει την μπάλα, χτυπάει τον Γκουτιέρεζ. Το VAR λέει πέναλτι, ο διαιτητής συμφωνεί, το πέναλτι – γκολ του Ραουλ Χιμένες, κάνει το ματς ψυχόδραμα.
Ο Τούχελ κάνει την πιο λογική επιλογή, η οποία δεν θα ευχαριστήσει ποτέ τους εστέτ, αλλά δίνει μια πρόκριση: βλέποντας την διάθεση της ομάδας του να παίξει άμυνα την στηρίζει βγάζοντας τους Άντερσον και Ο’Ράιλι και περνώντας τους Μπερν και Σπενς. Η Αγγλία ολοκληρώνει το ματς παίζοντας για πάνω από 20 λεπτά 5-3-1 με μια αμυντική γραμμή αποτελούμενη από τέσσερα στόπερ (Κόνσα, Στόουνς, Γκουέχι, Μπερν) και ένα ακραίο μπακ, τον Σπενς. Είναι κάτι πιο πέρα και από το κατενάτσιο: αλλά είναι και το σημάδι πως βρίσκεται στο μουντιάλ για να το κερδίσει. Απέναντι σε αυτό ο Αγκίρε αποφασίζει να βάλει έναν τρίτο φορ: βγάζει τον Κινιόνες και βάζει τον Μαρτίνεθ δίπλα στους Χιμένεθ και Χιμένεθ. Αλλά στα έντεκα λεπτά των καθυστερήσεων, τα οποία γίνονται δώδεκα, υπάρχουν πολλές σέντρες, ένας τραυματισμός του Μπιμπότε (διάστρεμμα στον δεξιό αστράγαλο) και μόνο ένα επικίνδυνο σουτ το οποίο κάνει ο Στόουνς που παραλίγο να πετύχει αυτογκόλ προσπαθώντας να διώξει.
Η δύναμη της απλότητας
Η Αγγλία περνά μετά από ένα επικό ματς, υποφέροντας αλλά και αντιδρώντας με ψυχραιμία στην πίεση των γηπεδούχων: καταθέτει μια θέληση που δεν θυμάμαι σε συμμετοχή της σε παγκόσμιο κύπελλο. Κυρίως αφήνει στην άκρη κάθε διάθεση να εντυπωσιάσει ποντάροντας φανερά στην δύναμη της απλότητας: παίζει με τον Μπέλιγχαμ και τον Κέιν επίθεση, κοντρολάρει τη μεσαία γραμμή με τους Ράις και Αντερσον, έχει κόσμο να ρθει από τον πάγκο να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της ανάγκης – όποια κι αν είναι αυτή, χθες ήταν να παίξει άμυνα. Είναι δυο βήματα από τον τελικό και τρία από το ραντεβού με την ιστορία. Και το It’s coming home ακούγεται πλέον στερεοφωνικά παγκοσμίως.
Πηγή: Karpetshow
