Του Θάνου Σαρρή
Το πρώτο συναίσθημα είναι αυτό της ανακούφισης. Ανακούφιση, που ο χαμένος δρόμος από το fan festival προς το γήπεδο μπήκε ξανά στη σωστή τροχιά, έστω κι αν χρειάστηκαν μερικά μπρος-πίσω, κάποιες κουβέντες στα αγγλικά που ήταν σαν να τις έκανες μόνος σου και αρκετά «γαλλικά». Οι αποστάσεις στη Μόσχα δεν είναι παίξε-γέλασε και η επιλογή των Ρώσων να δημιουργήσουν τον κεντρικό χώρο του fan festival δίπλα από το βασικό κτήριο του Πανεπιστημίου Λομονόσοβ χάρισε μεν υπέροχη θέα σε όσους πήγαν μέχρι εκεί πριν το παιχνίδι, αλλά και αρκετές εικόνες περιπλανώμενων στο πουθενά οπαδών. Βέβαια στην πρεμιέρα έπαιζε η Ρωσία, οπότε οι ντόπιοι ήξεραν πώς να κινηθούν. Στο γήπεδο όμως υπήρχαν άνθρωποι από κάθε γωνιά του κόσμου, που θέλησαν μαζί με την χώρα τους να δουν και το πρώτο παιχνίδι της διοργάνωσης.
Το Λουζνίκι ήταν για το βράδυ της Πέμπτης το κέντρο του ποδοσφαιρικού κόσμου και οι ορδές των φιλάθλων κατεύθαναν από κάθε κατεύθυνση με αγωνία. Τα εισιτήρια έγραφαν αναλυτικά το σημείο ελέγχου, το οποίο θύμιζε σε όλα ουρά αεροδρομίου. Στη Ρωσία δεν έχει τριπλούς ελέγχους και ξανά πάλι τσεκάρισμα. Έναν, αλλά καλό. Με μηχανήματα επιπέδου αεροδρομίου, με ψάξιμο λεπτομερές, με ερώτηση για το παραμικρό αντικείμενο που μπορεί να φαντάζει ύποπτο στην τσάντα.
Αφού πέρασε κι αυτός ο σκόπελος και με την τελετή έναρξης να πλησιάζει, ο δρόμος ήταν πλέον ορθάνοιχτος! Προλάβαμε να μπούμε πριν ξεκινήσει το τελετουργικό, σε ένα αρκετά γνώριμο σημείο της κερκίδας. Κι αυτό γιατί βρίσκονταν κοντά αρκετοί από το Football for Friendship, το πρόγραμμα που έδωσε την ευκαιρία σε παιδιά από 211 χώρες του κόσμου όχι μόνο να νιώσουν την πραγματική μαγεία του ποδοσφαίρου, αλλά και να δουν από κοντά πρεμιέρα Μουντιάλ.
Από το γήπεδο δεν ήταν εφικτό να δεις σκηνές όπως το μεσαίο δάχτυλο του Ρόμπι Γουίλιαμς ή την χειραψία του πρίγκιπα στον Πούτιν, όμως η ατμόσφαιρα, ο ήχος και το θέαμα ήταν πραγματικά εντυπωσιακό. Οι γηπεδούχοι ήταν τόσο ζεστοί, που επιτέλους το όνειρό τους για διοργάνωση Μουντιάλ γινόταν πραγματικότητα και αυτό ήταν ξεκάθαρο στον τρόπο που αντιδρούσαν. Ακόμα και στη διάθεσή τους να συνεχίζουν χωρίς σταματημό το κλασικό νοτιοαμερικανικό «κύμα».
Αγωνιστικά, η Ρωσία έδειξε από το ξεκίνημα ότι δεν θα έχει θέμα. Ήταν εξαιρετικά διαβασμένη απέναντι σε αυτά τα ελάχιστα πράγματα που μπορούσε να κάνει η Σαουδική Αραβία. Πίεζε πολύ στην πρώτη πάσα, έκλεινε τις επιλογές μεταβίβασης πρεσάροντας συντονισμένα όταν το αμυντικό χαφ υποδεχόταν τη μπάλα και κατάφερε έτσι αφενός να συντρίψει το build up της αντιπάλου της, αφετέρου να βγάλει φάσεις με την αντίπαλη ομάδα να ψάχνεται στο τρανζίσιον. Η αμυντική συμπεριφορά των Σαουδαράβων ήταν… έναν χρόνο πίσω όποτε οι οικοδεσπότες έπαιζαν κάθετα, αδυνατώντας όχι μόνο να καλύψουν χώρους, αλλά και να ακολουθήσουν στα ατομικά μαρκαρίσματα.
Η Ρωσία άφησε την Σαουδική Αραβία στη συνέχεια να φλυαρήσει, έχοντας πετύχει το σκοπό της και ανέβασε ξανά στροφές στην πίεση στα μέσα του δευτέρου μέρους, εκτοξεύοντας το σκορ. Kαι γεννώντας έναν μεγάλο πρωταγωνιστή. Ήταν έκδηλη, η απογοήτευση όλων στον τραυματισμό του Τζαγκόεφ. Αυτή η πεποίθηση ότι «δεν μπορούμε να χαρούμε ούτε πρεμιέρα στο σπίτι μας». Κι ύστερα μπήκε στη θέση του ο Τσερίσεβ, o οποίος έβαλε δύο γκολ και ειδικά στο τελευταίο, θύμισε σε όλους το λόγο που η Ρεάλ Μαδρίτης τον ενέταξε στο σύστημά της όταν ήταν 12 ετών.
Ήταν ένα ένα απόγευμα υπερηφάνειας για τους Ρώσους, που βγήκαν στους δρόμους να πανηγυρίσουν. Αφενός η επιβλητική νίκη στην πρεμιέρα, αφετέρου το γεγονός ότι όλα πήγαν καλά. «Είναι ζήτημα τιμής για τον Πούτιν και τους Ρώσους η διοργάνωση αυτή», μας είπε άνθρωπος που γνωρίζει καλά τα όσα γίνονται στο ρωσικό ποδόσφαιρο και θα διαβάσετε σύντομα τη συνέντευξή του και αυτό έγινε σαφές μετά το τέλος του ματς. Αμάξια με σημαίες να κορνάρουν, οι «ψυχροί» Ρώσοι να αποκτούν ξαφνικά… λατινοαμερικανικό ταμπεραμέντο, να χορεύουν με Μεξικανούς και Αργεντινούς, να τραγουδούν και να κουνιούνται στους ρυθμούς 90ς ροκ τραγουδιών στο κέντρο, να στήνουν δικά τους παρεάκια που βγάζουν λαρύγγια στα συνθήματα. Ακόμα και έξω από το ξενοδοχείο μας, που βρίσκεται εκτός κέντρου, περίπου 15 ντόπιοι είχαν βάλει ένα ταξί να παίζει δική τους μουσική και χοροπηδούσαν εκστασιασμένοι. Ο ηλικιωμένος Ρώσος που μας πήρε τα αυτιά με τα «Ρούσια, Ρούσια» αγκάλιασε στο τέλος έναν Βραζιλιάνο και τραγούδησαν μαζί σύνθημα στα πορτογαλικά! Την ίδια στιγμή, οι Μεξικανοί έδιναν το δικό τους σόου, αρκετοί εκ των οποίων ανέμιζαν μαζί με τους ουσιαστικά γηπεδούχους ρωσικές σημαίες.
Οι μέρες προσμονής για την πρεμιέρα του Μουντιάλ έκρυβαν και ένα παράπονο για τις ομάδες που θα έπαιζαν σε αυτή. Το άνοιγμα τις αυλαίας όμως της κορυφαίας διοργάνωσης του πλανήτη είναι πολύ παραπάνω από τις ομάδες που παίζουν. Είναι το πολύχρωμο και πολύβουο μωσαϊκό από όλες τις χώρες του κόσμου που δίνει τον τόνο όλη την ημέρα, προσπαθώντας να ξεχωρίσει και στο γήπεδο, μέσα στην πλειοψηφία του εκάστοτε οικοδεσπότη. Είναι οι όμορφες ποδοσφαιρικές στιγμές που πάντα υπάρχουν και πάντα συνοδεύονται από ωραία περιστατικά στην κερκίδα. Και είσαι εσύ, λιωμένος από την κούραση και το ολοήμερο περπάτημα, να μην βλέπεις την ώρα να πέσεις για ύπνο, αλλά να κάθεσαι να ξαναβλέπεις με ένα χαμόγελο σαν παιδί που ανοίγει το δώρο του όλα τα βιντεάκια και τις φωτογραφίες που έκαναν το κινητό σου να βογγήξει: «ο αποθηκευτικός χώρος εξαντλείται».
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
