Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Η πρώτη ήττα. Κάποτε, θα ερχόταν. Ηλθε, άδικα για την ελληνική προσπάθεια μεν, δίκαια για τη βελγική κλάση δε. Η Ελλάδα δημιούργησε στον εαυτό της, την πιθανότητα να έπαιρνε (άλλον) ένα πόντο από το Βέλγιο. Κυνικά, δεν θα ήταν η διαφορά σπουδαία. Πάλι θα χρειαζόταν στην Κύπρο, κάτι καλύτερο απ’ ό,τι φέρουν οι Βόσνιοι όταν αντιμετωπίσουν το ολ-σταρ ανσάμπλ των Βέλγων.
Το λάθος δεν έγινε την Κυριακή. Την Κυριακή, δεν έγινε κανένα λάθος. Το λάθος είχε γίνει την Πέμπτη. Αλλά κι αυτό, μπορεί να συμβεί όσο το ποδόσφαιρο το παίζουν μυαλά ανθρώπων. Η Γαλλία με το ανεξάντλητο οπλοστάσιο σε όλες τις γραμμές, από Πέμπτη σε Κυριακή έκανε 4-0 με την Ολλανδία και 0-0 με το Λουξεμβούργο. Όλα παίχτηκαν, προτού συμβούν. Όλα παίχτηκαν, μες στο μυαλό τους.
Η Εθνική έπαιξε το προαναγγελθέν σύστημα πιο-πίσω-πεθαίνεις. Το ultra αμυντικό σύστημα που είναι το φαί της. Οι 9/11, πρώτα για την άμυνα και μετά για την επίθεση. Οι 2/11, πρώτα για την επίθεση και μετά για την άμυνα. Όχι μια τρομερή έκπληξη, μετά την Εσθονία όπου η αναλογία ήταν 7+4. Με το Βέλγιο, το πολύ-πολύ να μπορούσε να είναι 8+3.
Ο,τι κι αν έπαιξε όμως, σημαντικό ήταν ότι η ομάδα το έπαιξε σωστά και ότι είχε όλες τις απαντήσεις. Ακόμη και την πιο δύσκολη, στη συγκεκριμένη συνθήκη. Η πιο δύσκολη ήταν, πώς τους προβληματίζεις. Τους προβλημάτισε. Κυρίως, χάρη στα ακραία δίδυμα. Γκολ ο Ζέκα, δοκάρι ο Σταφυλίδης. Ασίστ ο Τζαβέλλας, σχεδόν ασίστ ο Μανιάτης στο παρ’ ολίγον αυτογκόλ του Βερτόνγκεν. Φυσικά, χάρη και στον Δώνη, ένα τυπάκι με δυσεύρετη προσωπικότητα, ο οποίος με την κάθε εμφάνισή του υπόσχεται όλο και πιο πολλά για την αμέσως επόμενη. Το τυπάκι «δεν έβλεπε» οπισθοφύλακες της Τότεναμ, της Μπαρσελόνα, της Παρί Σεν-Ζερμέν, της Ατλέτικο. Δεν τους έβλεπε!
Μπροστά σε τούτη την απάντηση λοιπόν, πώς τους προβληματίζεις, οι υπόλοιπες ήταν παιγνιδάκι. Η υψηλή greek art του μπλοκ. Αυτοθυσία, αλληλεγγύη και αλληλοκαλύψεις, τρεξίματα καρδιάς και επιθυμίας μες στην πνιγηρή ζέστη, επιστημονική ακρίβεια στις τοποθετήσεις, των τεσσάρων χαφ ιδίως. Δεν άφηναν να περάσει ούτε μία κρίσιμη πάσα, χαλούσαν όλες τις ιδέες, τους έσπρωχναν σε αδιέξοδα, τους έκαναν να χτυπούν συνεχώς το κεφάλι σε τοίχο, έπαιξαν με το μυαλό τους και με τα νεύρα τους. Σε 41-59 ματς, οι δικοί μας έκαναν επτά φάουλ. Οι άλλοι, 16. Οι δικοί μας πήραν μία κάρτα. Οι άλλοι, τέσσερις. Ούτε στα γκολ καν, μας έβγαλαν εκτός θέσεων.
Η προσπάθεια, πάντοτε συγκινεί. Εκτιμάται. Ο κόσμος, η ψυχή του, γέμισε. Στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι το νούμερο-ένα. Διότι όσοι έφυγαν γεμάτοι, δηλαδή η συντριπτική πλειονότητα κρίνοντας από το standing ovation στο φινάλε, την άλλη φορά θα ξαναπάνε. Η Εθνική ευρίσκεται στο στάδιο μετάβασης, από την τραγωδία 2014-16 πίσω στο μέλλον.
Από το ταξίδι στην Αυστραλία και δώθε, επί 15 μήνες δηλαδή, σαν τον Σίσυφο η ομάδα έχει ξεκινήσει να κοπιάζει για να ξαναμαζέψει το κεφάλαιο που ξοδεύτηκε μονομιάς και αλόγιστα. Η αποταμίευση είναι επίπονη και μακροχρόνια. Μόνον η σπατάλη είναι γρήγορη και εύκολη. Ο,τι είχε συγκεντρωθεί σε δώδεκα χρόνια, έγινε καπνός σε δύο.
Τώρα, η ομάδα αποταμιεύει φτου-κι-απ-την-αρχή. Αν στον δρόμο κάτσει το Παγκόσμιο Κύπελλο, αυτό θα είναι τόκος-μπόνους για τη συνέπεια.
Πηγή: Sport DNA
