Του Δημήτρη Καρύδα
Και μόλις συμπληρώθηκε ουσιαστικά το ρόστερ του Παναθηναϊκού AKTOR ανακαλύψαμε μια ομάδα με μόλις τρεις Αμερικάνους στις τάξεις της!
Την ημέρα που ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς αποχώρησε από τον Παρτίζαν στην Ευρωλίγκα και γενικότερα στο στερέωμα του Ευρωπαϊκού μπάσκετ το κρίσιμο ερώτημα ήταν αν θα τον ξαναβλέπαμε σε πάγκο ομάδας. Οι πιθανότητες ήταν μικρές όχι γιατί ο Ζοτς γέρασε, κουράστηκε, κορέστηκε ή βαρέθηκε. Όταν συμβεί κάτι από αυτά τα τέσσερα ή και τα τέσσερα μαζί θα έχει ήδη αποσυρθεί από μόνος του.
Ο Ομπράντοβιτς δεν πίστευε ποτέ –ακόμη και τα χρόνια του στον Παναθηναϊκό ή και αργότερα στη Φενέρ- στους Αμερικάνους. Ήθελε παίκτες τύπου Μπατίστ ή Νίκολας που λόγω χαρακτήρα θα έπαιζαν ακριβώς και αυστηρά μέσα στο σύστημα της ομάδας. Και οι περιπτώσεις που δεν έβαλε νερό στο κρασί του πολλές.
Ο παλιός καλός Ζοτς είναι ξανά εδώ… Όχι για να πάρει παίκτες και να τους παρκάρει στον πάγκο αλλά για να στήσει ένα απλό κόλπο βγαλμένο από το δικό του παρελθόν. Πως λύνεις ένα πρόβλημα λοιπόν που πιθανώς δεν ξέρεις, δεν θέλεις ή δεν μπορείς να το λύσεις. Πολύ απλά φροντίζεις να μην τον αντιμετωπίσεις. Ο θρυλικός Μπόμπι Νάιτ μισούσε την άμυνα ζώνης και δεν ήθελε να παίζει εναντίον ομάδων που τη χρησιμοποιούσαν. Έλεγε λοιπόν: “Ο καλύτερος τρόπος είναι να τρέχει η ομάδα μου, να παίζει πολύ γρήγορα και να μην αντιμετωπίζει ζώνη αφού δεν θα προλάβει ο αντίπαλος να την οργανώσει’’.
Το 2017 την τελευταία φορά που ο Ζέλικο ανέβηκε σε βάθρο νικητή της Ευρωλίγκας για 9η φορά στην καριέρα του με τη Φενέρ η Τουρκική ομάδα είχε στο ρόστερ της δύο μόλις Αμερικάνους: Τον Τζέιμς Νάναλι και τον MVP του φάιναλ φορ Εκπε Ούντο που μεγάλωσε στις ΗΠΑ αλλά έχει ρίζες από τη Νιγηρία!
Αφού δεν μας αρέσουν οι Αμερικάνοι, δεν μας ακούνε, δεν υπακούνε πολύ απλά φτιάχνουμε μια ομάδα χωρίς αυτούς. Ιδού λοιπόν ο Παναθηναϊκός της περιόδου 2026-27.
Με τρεις μόνο Αμερικάνους
Σε στρωμένα αποδυτήρια
Το γράφω μετά λόγου γνώσεως και αφού έχω μιλήσει με τουλάχιστον τρεις τέσσερις διαφορετικούς ανθρώπους μέσα στην ομάδα. Ο Ζοτς έφτιαξε μια ομάδα χωρίς έντονο Αμερικάνικο στοιχείο όχι μόνο για τα αποδυτήρια αλλά για το παιχνίδι και τις προπονητικές απαιτήσεις του. Μπορεί να ακούγεται παράξενο για μια ομάδα που απέτυχε παταγωδώς έχοντας ένα προπονητή στον πάγκο της που διατηρούσε καλές σχέσεις μόνο με τον καθρέφτη του και αδιαφορούσε για όλα τα υπόλοιπα αλλά τα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού ήταν πολύ ποιοτικά. Και κυρίως δεν πρόσθεσαν προβλήματα σε μια ομάδα που αγκομαχούσε μέσα στο παρκέ και έμοιαζε με ακυβέρνητο Τιτανικό. Δεν υπήρξαν ούτε παράξενες ‘’κλίκες’’, ούτε περίεργες κινήσεις διαμαρτυρίας, ούτε προσπάθεια να απαλλαγούν οι παίκτες από τον Αταμάν. Από ένα σημείο και μετά υπήρξε αδιαφορία και η λογική του ‘’άστον να λέει και να φωνάζει’’. Ο Αταμάν δεν προσπάθησε να κερδίσει τα αποδυτήρια αλλά ούτε και κάποιους παίκτες ξεχωριστά. Ο Ομπράντοβιτς έχει καθαρίσει το τοπίο πριν ακόμη βάλει την πράσινη φόρμα του και πατήσει το γυάλινο παρκέ του ΟΑΚΑ για την πρώτη του προπόνηση με την ομάδα. Το φρόντισε μαζεύοντας παίκτες που ξέρει ότι όταν τους μιλάει δεν θα περιμένουν να φύγει για να γελάσουν πίσω από την πλάτη του και θα τον σέβονται όχι γιατί έχει κερδίσει εννιά Ευρωλίγκες αλλά γιατί το αξίζει. Το τι θα εμφανιστεί στο παρκέ του γηπέδου και τι μπάσκετ θα παίξει ο Παναθηναϊκός είναι μια άλλη συζήτηση και όχι αυτής της εποχής αλλά μεταγενέστερη.
Πηγή: Sportal
