Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Την προηγούμενη φορά που Λίβερπουλ-Ρεάλ έπαιξαν τελικό, λεγόταν Κύπελλο Πρωταθλητριών. Η Λίβερπουλ έκανε τότε, χατ-τρικ τροπαίων μέσα σε μια πενταετία. Η Ρεάλ είχε, ήδη, 15 χρόνια να το πάρει. Και τα 15 έμελλε να γίνουν, ώσπου να το ξαναπάρει, 32. Η Αλλαγή στην Ελλάδα, ακόμη ερχόταν. Serial πρωταθλητής εδώ, ήταν ο Ολυμπιακός του Νταϊφά. Εγώ…διάβαζα για Πανελλήνιες Γ’ Λυκείου. Εξω ο Βαλέσα, ό,τι είχε ιδρύσει τη Solidarnosc στα ναυπηγεία του Γκντανσκ. Το Σιδηρούν Παραπέτασμα δεν θα μπορούσε, ούτε να σκεφτεί πως τέτοιο ματς θα γινόταν σε έδαφός του.
Το πιο πολύ που μπορούσαν να σκεφτούν ότι θα πάρουν, ήταν ο ορισμός του διαιτητή, ο τραγουδισμένος Ούγγρος Πάλοταϊ. Δύο ώρες πριν τον τελικό στο Παρίσι, οι παίκτες της Λίβερπουλ κάλυπταν με τέιπ το λογότυπο της Umbro στις φανέλλες γιατί, για κάποιον λόγο εκείνη την πρωτόγονη εποχή του σπόνσορσιπ, δεν έπρεπε να φαίνεται στην τηλεόραση. Ενας άλλος κόσμος. Το 1981.
Τώρα, είναι Τσάμπιονς Λιγκ. Το Παραπέτασμα γκρεμίστηκε. Το Κίεβο έχει κιόλας προ ετών φιλοξενήσει τελικό EURO, για να ξενίζει ότι εν έτει 2018 θα φιλοξενήσει σε τρεις εβδομάδες αυτόν τον τελικό. Ο Πάλοταϊ, τον Φεβρουάριο έφυγε από τη ζωή. Η Ρεάλ μετράει τρία τρόπαια, στα τελευταία τέσσερα χρόνια. Και τα τηλεοπτικά/χορηγικά είναι τακτοποιημένα ως την ακροτελεύτια λεπτομέρεια, πολύν καιρό πριν το event.
Το μοναδικό γκολ στο Παρκ Ντε Πρενς, το έβαλε προς το φινάλε ο αριστερός μπακ, ο Αλαν Κένεντι. Πήρε τη μπάλα από πλάγιο άουτ του άλλου Κένεντι, του χαφ Ρέι, μπούκαρε, δεν τον σταμάτησε κανείς, έστειλε ένα διαγώνιο σουτ στο πέρα δοκάρι. Σαν να λέμε, 1-0 στο Κίεβο με σκόρερ τον Ρόμπερτσον! Ο Κένεντι, ο Αλαν, ήταν ένας καλτ τύπος που το Kop του κόλλησε το παρατσούκλι Μπάρνι, από ένα χαρακτήρα της σειράς καρτούν Flintstones, των Simpsons πριν τους Simpsons.
Ο Αλαν Κένεντι είχε σπάσει τον καρπό του, στον ημιτελικό με τη Μπάγερν. Τον πρώτο ημιτελικό, στο Άνφιλντ. Έκτοτε έπαιξε ξανά, ενώ τον είχαν (ακόμη και ο ίδιος…τον εαυτό του) για περίπου ξεγραμμένο, απευθείας στον τελικό. Μ’ ένα βαρύ επίδεσμο στο χέρι, ο οποίος σήμερα θ’ απαγορευόταν 100% σαν επικίνδυνος. Είπαμε, ένας άλλος κόσμος.
Η Λίβερπουλ κέρδισε εκείνη την παρτίδα, στη μεσαία γραμμή. Ο Πέισλι έβαλε τον Ρέι Κένεντι, τον Λι, τον ΜακΝτέρμοτ, τον Σούνες να τρέξουν ανελέητα τους μέσους της Ρεάλ. Εξέθεσαν, πράγματι, το έλλειμμα ταχύτητας του Δελ Μπόσκε και του Στίλικε. Τους απέκοψαν, απ’ το να ταίσουν τους λαμπερούς επιθετικούς τους. Και στην παράταση να έφταναν τα πράγματα, ο Μπόσκοβ δεν είχε καμία τύχη.
Η ζωή δεν αλλάζει, σε 37 χρόνια. Η ζωή μπορεί ν’ αλλάξει, και σε μερικούς μήνες. Τα πράγματα καμιά φορά τρέχουν, τόσο γρήγορα όσο για να μη τα προφταίνει κανείς. Τον Αύγουστο, το περιβάλλον-Λίβερπουλ βίωνε την ευφορία επειδή το κλαμπ θα επανεμφανιζόταν, πράγμα που θεωρήθηκε ήδη σπουδαίο, σε όμιλο Τσάμπιονς Λιγκ.
Τον Μάιο, και αφού επιπλέον μεσολάβησε το χειμερινό μούδιασμα με τη μετακίνηση του Φιλίπε Κουτίνιο στη Βαρκελώνη, σε οκτώ-εννέα μήνες μέσα λοιπόν, η ευτυχισμένη και μόνον ότι θα έπαιζε Τσάμπιονς Λιγκ Λίβερπουλ, πρόλαβε κιόλας να γίνει η πρώτη αγγλική ομάδα που φτάνει ως τον τελικό Τσάμπιονς Λιγκ μετά την τρέλα της Τσέλσι του Ντι Ματέο το 2012.
Το Τσάμπιονς Λιγκ είναι πρωταθληματάκι, ως τον Δεκέμβριο. Και κυπελλάρα, από τον Φεβρουάριο. Σ’ ένα κύπελλο, όλα επιτρέπονται….
Πηγή: Sport DNA
