Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ότι ήταν να δούμε σε υψηλό ποδόσφαιρο, σε ποδόσφαιρο που αληθινά ν’ αντιστοιχεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο, πες πως το είδαμε κιόλας. Ισπανία-Πορτογαλία. Άλλο τέτοιο στους ομίλους, η πρώτη παρτίδα των αγώνων δεν είχε. Δεν θα έχει, ούτε η δεύτερη και η τρίτη. Στα νοκ-άουτ ξανά, πλέον.
Χρωστάμε στην Πορτογαλία ότι τράβηξε και έβγαλε τον καλύτερο εαυτό της Ισπανίας, σε μεγάλη διάρκεια μες στα 90 λεπτά. Οσο είναι μέσα, ανάμεσα στο εξάρι και στο εννιάρι, οι τέσσερις ποκοπίκοι, Κόκε/Σίλβα/Ισκο/Ινιέστα, κι ο Αλμπα πέντε, και πρώτη εναλλακτική ο Τιάγκο Αλκάνταρα, όσο είναι μέσα η φύση τους και το ταλέντο τους δηλαδή, δεν πα’ ν’ απολύθηκε ο προπονητής δύο μέρες πριν, δεν πα’ να σκοτώνονται Μπαρσελόνα με Ρεάλ, η Ισπανία είναι η μοναδική ομάδα που μπορεί να παίζει το ποδόσφαιρό της ακόμη και όταν το παιγνίδι της φέρνει αναποδιά.
Επιασε κορόιδο ο Κριστιάνο Ρονάλντο τον Νάτσο, και του πήρε πέναλτι με την πρώτη μπούκα; Το ποδόσφαιρό της. Επιασε κορόιδο ο Κριστιάνο Ρονάλντο τον Ντε Χέα, και του τρύπησε τα χέρια την πιο ακατάλληλη στιγμή; Το ποδόσφαιρό της. Επιασε κορόιδο ο Κριστιάνο Ρονάλντο τον Πικέ, του πήρε το φάουλ και τους εκτέλεσε στο φινάλε; Δεν αλλάζει τίποτα. Το ποδόσφαιρό της. Δεν ξέρουν κάτι άλλο, δεν μπορούν κάτι άλλο, δεν κάνουν κάτι άλλο.
Αλλοι, παίζουν το ποδόσφαιρό τους για είκοσι λεπτά στην αρχή. ‘Η ώσπου να γίνει κάτι και να τους στραβώσει. Εκεί, το χάνουν. Τότε ψάχνουν τον ηγέτη, και ηγέτης δεν εμφανίζεται, να τους ξεκολλήσει. Στην Ισπανία το ποδόσφαιρό της είναι ο ηγέτης της. Η λύση της. Η διαφυγή της. Η Ισπανία είναι η μοναδική ομάδα που δεν φοβάται να κάνει build-up, όταν όλοι οι άλλοι είναι στο άσε-μη-μπλέξουμε-στα-καλά-καθούμενα. Οπότε καλύτερα, κάνε-βολέ-και-τρέχα-για-τη-δεύτερη-μπάλα.
Η πρώτη παρτίδα είχε δυο-τρεις εκπλήξεις, αρκετές μικροεκπλήξεις, και τη μεγαλύτερη. Η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν, ποιος έδωσε το πιο πολύ ξύλο. Το ‘δωσε…η Ελβετία. Η πολυφυλετική μίξη, ανάγλυφη στην επάνδρωση της ομάδας τους, τους σκλήρυνε. Οι ράτσες, με την τραχύτητα. Η αλβανική, ιδίως. Οι Ουρουγουανοί μπορούν να ζηλέψουν. Δεν γίνεται, να το αφήσουν να περάσει έτσι! Αναμένουμε τη δική τους απάντηση. Προσεχώς.
Όπως πάντα, μέρος του πακέτου των 32 («και πού» όταν θα γίνουν 48…) είναι οι κακές ομάδες και τα κακά παιγνίδια που φαίνονται ακόμη χειρότερα στις τρεις το μεσημέρι. Αν οι τρεις, ή η μία που έπαιξε η Γαλλία, ήταν για ποδόσφαιρο, θα έβαζαν και Τσάμπιονς Λιγκ τέτοια ώρα. Δεν είναι. Οι αδύναμες ομάδες, φυσικά και αναπόφευκτα, στήνονται για να χαλάνε τα παιγνίδια. Δεν θέλει τρόπο, τρόπο θέλει το να φτιάχνεις. Να χαλάς, θέλει μόνο κόπο. Τρόπο, έχουν οι λίγοι. Κόπο, δυνητικά βάζουν όλοι. Στη Ρωσία πήγαν αδύναμες ομάδες, κακές ομάδες, και η χειρότερη. Η Κόστα Ρίκα. Η Κόστα Ρίκα δεν είναι κακή. Είναι κάτι περισσότερο. Ληγμένη.
Όχι για πρώτη (ούτε για τελευταία) φορά, οι Μεγάλες Κυρίες ζορίστηκαν. Η πιο δύσκολη να ξεμπλέξει, είναι η μία-κατηγορία-μόνη-της Αργεντινή. Ένα ψυχόδραμα. Γαλλία και Γερμανία ανέδωσαν «κάτι το άρρωστο». Σαν να τους έλειπε, το νούμερο-ένα. Η επιθυμία. Λίγοι αγωνιστές, πολλοί πουρκουάδες, ακόμη περισσότεροι τουρίστες. Ασε που με τα ψευτοεννιάρια και τα εννιαμισάρια παριστάνουν τους Ισπανούς, ενόσω οι Ισπανοί (όταν οι άλλοι πήγαιναν, αυτοί έρχονταν…) έχουν ήδη επιστρέψει στο καθαρό και άδολο εννιάρι.
Κάπως έτσι, αχνοφαίνεται στον ορίζοντα η συνθήκη να δούμε μάνι-μάνι στους «16» Γερμανία-Βραζιλία, Αργεντινή-Γαλλία, Ισπανία-Ουρουγουάη, δηλαδή τις έξι από τις επτά παγκόσμιες πρωταθλήτριες του τουρνουά (η έβδομη είναι, θυμίζω, η Αγγλία) μεταξύ τους! Για την ακρίβεια, οι Μεγάλες Κυρίες της Ιστορίας είναι οκτώ. Μία όμως, η Ιταλία, λείπει…
Πηγή: Sport DNA
