Του Αλέξανδρου Σόμογλου
«Μήπως αν υπήρχε VAR ο φετινός τελικός του Champions League θα ήταν Ρόμα – Μπάγερν;»… Η ερώτηση του Μόντσι, του τεχνικού διευθυντή των Ρωμαίων στα αποδυτήρια του «Ολίμπικο» μετά το τέλος της ρεβάνς με τη Λίβερπουλ, μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ!
«Όχι» θα του απάνταγα εγώ, θεωρώντας ότι η Λίβερπουλ ήταν μακράν η καλύτερη ομάδα του ζευγαριού! Από την άλλη, όμως, γιατί να μην θεωρεί η Ρόμα ότι δεν της επετράπη να κυνηγήσει ένα ακόμη θαύμα με το μη καταλογισμό πέναλτι στο καθαρό χέρι του Αλεξάντερ Άρνολντ; Δεν μπαίνω καν στη συζήτηση «ναι, αλλά στο πρώτο ημίχρονο κανείς δεν είδε το σπρώξιμο του Μανωλά στον Μανέ», γιατί θα χαθεί η μπάλα…
Το ζητούμενο είναι ένα: Η περίφημη ρητορική «η τεχνολογία σκοτώνει τη μαγεία του ποδοσφαίρου» φθίνει πλέον ολοένα και περισσότερο. Και η χρήση του VAR (έστω κι αν στο ξεκίνημά της συνοδεύεται από προβλήματα τεχνολογικής φύσης που πρέπει να διορθωθούν) αρχίζει να κερδίζει φανατικούς υποστηρικτές.
Έχει αλλάξει τόσο πολύ το ποδόσφαιρο, παίζεται πλέον σε τόσο μεγάλες ταχύτητες που είναι εξαιρετικά δύσκολο να ελεγχθεί από το ανθρώπινο μάτι. Επιπλέον είναι τόσο μεγάλα τα συμφέροντα και τόσο σημαντικά τα οικονομικά ποσά που διακυβεύονται πλέον «στη μεγαλύτερη αθλητική, και όχι μόνο, βιομηχανία του πλανήτη» που η αμφισβήτηση για κάθε λανθασμένο διαιτητικό σφύριγμα αποκτά μορφή γάγγραινας, ακόμη και στα πλέον πολιτισμένα ποδοσφαιρικά κράτη.
Το VAR δεν θα λύσει όλα τα προβλήματα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ούτε θα εξαφανίσει τις μουρμούρες, ή την γκρίνια για τη διαιτησία. Θα μετριάσει, όμως, σε μεγάλο βαθμό την καχυποψία! Γιατί απλά όλα τα ματς θα ξεκινούν από 0-0 και τουλάχιστον το σκορ δεν θα αλλάζει από κάποιο «έγκλημα». Αν, βέβαια, κάποιοι θεωρείτε ότι φάσεις όπως το περίφημο… χέρι του Θεού αποτελούν κομμάτι της μαγείας του ποδοσφαίρου, μαζί σας, αλλά δεν δικαιούστε να βγάζετε κιχ όταν η δική σας ομάδα αδικείται. Γιατί δεν μπορεί η αδικία να αποτελεί κομμάτι της μαγείας του ποδοσφαίρου… κατά το δοκούν! Ή την αποδεχόμαστε, ή όχι…
Αφήστε, όμως, στην άκρη τι λέμε εσείς κι εγώ. Σημασία έχει τι λένε οι αρμόδιοι των διοργανώσεων του ποδοσφαίρου, διεθνών ή μη.
Στα δικά μου μάτια, η πραγματικότητα είναι μία και μόνο μία: Όποιος έχει τη δυνατότητα να εξαφανίσει από το ποδόσφαιρο ξεκάθαρα λάθη (σαν αυτό του μη καταλογισμού πέναλτι στο χέρι του Αλεξάντερ Άρνολντ), είτε επιθυμεί, είτε θέλει να συμβάλλει στη χειραγώγηση των αποτελεσμάτων ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων ή στη διαμόρφωση των ισορροπιών οποιασδήποτε διοργάνωσης. To λάθος, ναι, είναι θεμιτό. Το να μπορείς να διορθώσεις το λάθος και να μην το κάνεις, είναι αθέμιτο!
Όχι, ρε φίλε… Σήμερα κανένας φίλος της Λίβερπουλ ή της Ρόμα δεν αισθάνεται μαγεμένος που δεν δόθηκε το πέναλτι του Αλεξάντερ Άρνολντ. Κάθε υγιής φίλαθλος θα ήθελε να έχει καταλογιστεί. Οι μεν περήφανοι φίλοι των Reds γιατί δεν θέλουν να τοποθετούνται… αστερίσκοι δίπλα σε μια ιστορική πρόκριση, οι δε φίλοι της Ρόμα γιατί αισθάνονται ότι κάποιοι τους στέρησαν το δικαίωμα να ονειρεύονται. Και επειδή πάντα υποστηρίζω ότι το ποδόσφαιρο θα γίνει καλύτερο μόνο όταν αρχίσουμε να βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του αντίπαλου οπαδού, γράφω το σημερινό κείμενο, ακριβώς σε μια μέρα που ευνοημένη είναι η ομάδα που λατρεύω από μικρό παιδί.
Γιατί, όπως ακριβώς είναι ευνοημένη σήμερα, αύριο θα είναι αδικημένη. Και ό,τι κι αν μου πείτε το να αισθάνεσαι είτε ευνοημένος, είτε αδικημένος… μόνο μαγικό δεν είναι!
ΥΓ.: Η Λίβερπουλ είναι πανάξια στον τελικό, γιατί απλά ήταν η καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Στο Κίεβο εννοείται ότι δεν θα είναι το φαβορί…
Πηγή: Sport DNA
