Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Καλώς ή κακώς δεν πιστεύω ότι η πορεία των πραγμάτων σε ετούτη τη ζωή καθορίζεται από την μεταφυσική. Πιστεύω στον ανθρώπινο παράγοντα, την προσπάθεια, την στοχοπροσήλωση και στην ενέργεια – όχι με κάποιον new age, εναλλακτικό τρόπο, ούτε φυσικά στις ανοησίες του Κοέλιου περί σύμπαντος. Ωστόσο όταν προσεγγίζεις έναν στόχο με θετική ενέργεια, αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση είναι απολύτως λογικό ότι έχεις περισσότερες πιθανότητες να τον πετύχεις. Ειδικά όταν μιλάμε για στόχο εφικτό, ρεαλιστικό και όχι κάτι απολύτως υπερβατικό. Αντιστρόφως, αν κυνηγάς τον ίδιο στόχο με γκρίνια, μιζέρια, χαμηλή αυτοεκτίμηση και γενικώς, μέσα σε ένα κλίμα αρνητικής ενέργειας, προφανώς οι πιθανότητες επίτευξης του μειώνονται δραστικά.
Την μπάλα σε ένα κρίσιμο σουτ, δεν την στέλνει δοκάρι και έξω ή δοκάρι και μέσα το σύμπαν. Την στέλνει το πόδι (ή το κεφάλι) ενός παίκτη. Ο οποίος όμως, θα σημαδέψει καλύτερα, αν παίζει γνωρίζοντας ότι θα έχει μαζί του τις ευχές και την στήριξη του κόσμου, είτε σκοράρει, είτε όχι. Και χειρότερα αν παίζει με βαριά πόδια και βαρύ κεφάλι, ξέροντας ότι θα τον ξεσκίσουν στο παραμικρό λάθος.
Ο ΠΑΟΚ έχασε μια μεγάλη ευκαιρία το βράδυ της Τρίτης στην Ρωσία να κλειδώσει την πρόκριση. Και την έχασε από δικά του λάθη, μέσα και έξω από το γήπεδο.
ΟΚ, κρίμα. Πάμε παρακάτω. Η πρόκριση παίζεται ακόμα. Η ιστορία δεν έχει γραφτεί. Για να γραφτεί θα χρειαστεί τύχη, ασφαλώς, αυτοσυγκέντρωση και ελαχιστοποίηση των λαθών. Τούτα είναι δουλειά των παικτών και του προπονητή.
Δουλειά όλων των υπολοίπων είναι να τους δείξουμε πόσο τους πιστεύουμε. Να τους μεταδώσουμε την στήριξή και -ναι – την θετική μας ενέργεια.
Η μιζέρια και η «ανθρωποφαγία» – πάντα αλλά ειδικά – αυτήν την εβδομάδα είναι ό,τι πιο «αντιπαοκτσήδικό» μπορεί να κάνει κάποιος. Κάθε αρνητικό σχόλιο για τον Πέλκα και τις αφιερώσεις στην κοπέλα του ας πούμε, το ίδιο. Κάθε μίζερη, πικρόχολη κριτική για τις μεταγραφές που δεν έγιναν εγκαίρως ή τον προπονητή που δεν «βλέπει» τον Μάτος, είναι εντελώς άκαιρη τη δεδομένη στιγμή (όχι αδικαιολόγητη – άκαιρη).
Ο ΠΑΟΚ έχει μπροστά του ένα ιστορικό παιχνίδι. Απέναντι σε μια ομάδα στα κυβικά του. Ποτέ πριν δεν έφτασε τόσο κοντά στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Το ξέρουμε από τώρα ότι θα είναι δύσκολο ματς στην Τούμπα. Μπορεί να έχει δράμα και αγωνία μέχρι το τέλος – πώς αλλιώς, ΠΑΟΚ είσαι. Αλλά αν κάτι μας έχει διδάξει η ιστορία είναι ότι ο «Δικέφαλος» μόνο σε στιγμές μεγάλης συσπείρωσης πέτυχε πράγματα.
Όχι γκρίνια λοιπόν, όχι μιζέρια, όχι εσωστρέφεια, μόνο στήριξη, σε όλους και σε όλα. Από τον Αμπέλ μέχρι την…κοτσίδα του αρχηγού. Αφού δεν θα είμαστε μέσα στην Τούμπα την άλλη εβδομάδα, ας είμαστε παντού αλλού, για να καταλάβουν οι ποδοσφαιριστές ότι θα είμαστε μαζί τους, ό,τι κι αν γίνει, αρκεί να δώσουν την ψυχή τους για την πρόκριση.
Και κάτι μου λέει ότι ετούτη τη φορά δεν θα μείνουμε στο «παραλίγο», ακόμα κι αν χρειαστεί να βάλει το γκολ που θα μας στείλει στους ομίλους ο Ζίφκοβιτς με ανάποδο ψαλίδι στις καθυστερήσεις. Ο Ζίφκο εννοώ.
Υ.Γ. Το άλλο που οφείλει να προσέξει ο ΠΑΟΚ είναι να μην παρασυρθεί από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που θέλει την Κράσνονταρ περίπου για τα πανηγύρια. Οι Ρώσοι είναι φωτιά από την μέση και μπροστά, μπορούν εύκολα να βγάλουν φάσεις με συνδυαστικό ποδόσφαιρο και ασφαλώς έχουν τον πρώτο λόγο για την πρόκριση. Ο ΠΑΟΚ είναι αουτσάιντερ. Σοβαρότητα. Αυτό θα είναι τελικά το κλειδί της επιτυχίας.
Πηγή: Sport DNA
