Τρία-μηδέν στο ημίωρο είναι γλυκύτατο, αλλά one-off, στο εξής δεν έχει άλλο από το ίδιο. Δεν πρόκειται να ξαναβρεί ο Δικέφαλος καθ’ οδόν, οπωσδήποτε όχι στην Ευρώπη, ομάδα που έχασε αρκετό αίμα όταν ολοκληρώθηκε η προηγούμενη αγωνιστική περίοδος, ομάδα που πρόλαβε ν’ αναπληρώσει λίγο από το αρκετό χαμένο αίμα, ομάδα που δεν πρόλαβε…ούτε δίτερμα, που λέει ο λόγος, να παίξει (και, εύλογα, δεν είχε κανένα στοιχείο συνοχής). Ομάδα που, αν θέλετε, καν δεν φυλάχτηκε ενόψει των δυσμενών δεδομένων.
Ολα, ποδοσφαιρικά, εξωποδοσφαιρικά, υγειονομικά, κύλησαν στην Τούμπα κατ’ ευχήν. Η ανάσα ήλθε, περισσότερο κι από ευπρόσδεκτη. Τα πορίσματα όμως, ακόμη απέχει το πράγμα από το να είναι αξιόπιστα. Η περασμένη χρονιά, η χρονιά μετά τον μύθο του 2018-19, άφησε πληγές. Ο ψυχισμός παραμένει εύθραυστος. Και με τρία-μηδέν ημίωρο, πάλι οι βεβαιότητες ήταν μακρυά. Εγινε 3-1, δεν έγινε 4-1, δεν ήθελε και τόσο πολύ να γίνει 3-2, κράτησε ο Ζίβκοβιτς στις μπάλες που πέρασαν και τρύπησαν την άμυνα, σε μια άλλη νύχτα δεν θα κρατήσει, ή δεν θα κρατούσε ο Πασχαλάκης, ακόμη και συν τω χρόνω όλο και πιο κουρασμένοι οι Τούρκοι, πάλι δεν επέτρεπαν σε κανένα στον ΠΑΟΚ να ησυχάσει προτού φτάσουμε στο 90′. Τα πορίσματα συνεπώς, είναι παρακινδυνευμένα.
Εάν μένει ένα αξιόπιστο συμπέρασμα, αυτό συνοψίζεται στο γκρουπ. Στην επιθυμία. Στο όλοι μαζί. Στο πνεύμα. Στο ο-ένας-για-τον-άλλον. Στις συνεργασίες. Στο κανείς (μόνο) για τον εαυτό του. Ο Αμπέλ, καλώς το ανέδειξε μετά. Πράγματι, άξιζε να στραφεί προς τα εκεί η προσοχή. Φάνηκε πως σε τούτο, στο spirit, ήδη έχει γίνει δουλειά. Γύρω-γύρω καταγράφονται ωφέλιμοι χειρισμοί, ίσως πιο αθόρυβοι από εκείνες τις “μετεγγραφές αεροδρομίου”. Από τα παλιά ο Ράλλης στο ιατρικό και ο Δανιηλίδης στο fitness είναι έξυπνες επιστροφές, έπειτα οι καινούργιοι, ο Αμανατίδης, ο Γκαλίνοβιτς, είναι σοβαρές προσθήκες. Ο Ολαφ Ρέμπε, ένας άνθρωπος με ενέργεια και διάθεση να κοπιάσει, να είναι από τις εννέα η ώρα το πρωί στο γραφείο αν μη τι άλλο, κάτι έχει αρχίσει ν’ αχνοδείχνει.
Κατά τα λοιπά, ας αυτοσυγκρατηθούμε από το να προτρέχουμε. Ο Λημνιός δεξιός μπακ, είναι το σημάδι που θα βάζουν όσοι αντίπαλοι διαθέτουν την ποιότητα μπροστά. Ο Αμπέλ το καταλαβαίνει, άλλωστε γι’ αυτό με τη Μπεσίκτας προέκρινε τον Ροντρίγκο Σοάρες, άλλο αν στην πορεία ο Βραζιλιάνος τραυματίστηκε. Ο Σβαμπ έβγαλε ενδιαφέρουσα προσωπικότητα και έξοχα χαρακτηριστικά στη φάση κατοχής της μπάλας (πριν περιπέσει στο fade-out του β’ ημιχρόνου), όμως ο Αυστριακός δεν υποκαθιστά την έλλειψη ενός κεντρικού χαφ σαν τον Κάνιας, σαν τον Βιτόλο παλαιότερα, ακόμη-ακόμη σαν τον Λούκας Σάσα του Αρη. Ενός εξαριού που δεν θα προλαβαίνουν να τον σημαδεύουν, όπως τον Εσίτι καλή ώρα, οι απέναντι.
Η κατακλείδα της βραδυάς, φυσικά είναι η περίπτωση-Τζόλης. Ενας παμπόνηρος στο να βρίσκει τους χώρους και να κινείται για να μπαίνει σε αυτούς “δεύτερος σέντερ-φορ”, ο Τζόλης κόλλησε, σαν να ήταν το κομμάτι που έλειπε, με τον Ακπομ και τον Πέλκα. Δέκα, εννιάμισι, εννέα. Ενα αρμονικό…τρίο μπελκάντο, μία φρόντλαϊν που έκοβαν κι έραβαν (σαν να ήταν ένας κυνηγός και όχι τρεις διαφορετικοί) τις πάσες-κλειδί, τις ασίστ, τα γκολ, τα πάντα σε υψηλή ένταση. Κάποτε, σε εντελώς ανύποπτο χρόνο, ο Βαγγέλης Πουρλιωτόπουλος, σήμερα γενικός διευθυντής της ακαδημίας, μου έλεγε πως όταν τα παιδιά ξεκινώντας από Κ-8 καταλήγουν να φτάνουν στο μεταίχμιο ανάμεσα στην Κ-19 και στους Ανδρες, κιόλας έχουν παίξει σε ολόκληρη αυτή τη διαδρομή ίσαμε 30-40 τουρνουά στο εξωτερικό.
Σημαίνει, από μικρά έχουν απομυθοποιήσει το ξένο. Το βαρύ όνομα ενός κλαμπ. Εχουν προσπεράσει το όποιο πνευματικό δέος. Εχουν προχωρήσει πολύ. Εμείς, είμαστε που έχουμε μείνει τόσο πίσω. Κι ακόμη, αφελώς, αφελέστατα, αναρωτιόμαστε, εάν όσα κάνουν στο Γιουθ Λιγκ μπορούν να τα κάνουν και στο Τσάμπιονς Λιγκ ή στο Γιουρόπα Λιγκ. Το ευρω-ντεμπούτο του Τζόλη λοιπόν, εκτός από το να είναι η απάντηση σε όσα αναρωτιόμαστε, επιπλέον δεν θα έπρεπε να μας ξαφνιάζει. Και εννοείται, περιττεύει η περαιτέρω επιχειρηματολογία, ως και τυφλοί έχουν πειστεί πια, τι φέρνει η επένδυση στην ακαδημία. Αργεί κανείς, καμιά φορά. Αλλά στο τέλος, θέλει δεν θέλει, μαθαίνει. Κάποτε χρειαζόταν να δοθεί αιματηρή μάχη ένδον του κλαμπ, για το αυτονόητο. Οτι ένα Γιαννούλη συμφέρει απείρως περισσότερο να τον μοστράρεις στη βιτρίνα, από ένα Λέοβατς.
Οσονούπω, ένας Γιαννούλης θα άρει τον βραχνά του Οικονομικού Φερ-Πλέι που τόσοι και τόσοι Λέοβατς προκάλεσαν…
πηγή: sdna.gr
