Του Νίκου Παπαδογιάννη
Στους προηγούμενους αγώνες, η άμυνα του Παναθηναϊκού έμοιαζε με το κωμικοτραγικό πλωτό φράγμα που οραματίζεται το γκουβέρνο. Σχεδόν αδιαπέραστη σε ένα σημείο της (στον χώρο ευθύνης του Καλάθη), σκορποχώρι δεξιά κι αριστερά.
Ο Ρικ Πiτίνο, που ξέρει από Μισισιπή αλλά όχι από Αιγαίο, την παρομοίασε με τις καρναβαλίστικες παρελάσεις της Νέας Ορλεάνης. Και, όταν πια απόειδε, αποφάσισε να λάβει δραστικά μέτρα.
Η αρχική πεντάδα του Παναθηναϊκού στο Βελιγράδι πρέπει να ξάφνιασε και τους ίδιους τους παίκτες που έλαβαν το χρίσμα: Παππάς αντί Φρεντέτ, Μπεντίλ αντί Τόμας.
Μέχρι ενός σημείου, το κόλπο έπιασε. Ο Γκανέζος φράκαρε τη ρακέτα δίπλα στον Παπαγιάννη, ενώ ο Παππάς είναι καλύτερος αμυντικός από τους Φρεντέτ, Ράουτινς ακόμα και αν παίξει με σκαρπίνια.
Ο Καλάθης -που μοιάζει αποκαμωμένος- πέρασε χειροπέδες στον δήμιο του Ολυμπιακού Λορέντζο Μπράουν και οι Σέρβοι πέτυχαν 5 πόντους στις πρώτες 14 κατοχές.
Ο Παναθηναϊκός έφτασε στο +12 με τη λήξη της α’ περιόδου, κυριάρχησε στα ριμπάουντ και φορούσε το καπέλο του αφεντικού. Έστω, χωρίς τρίποντα και τρεχαλητό.
Ωστόσο, το ρίσκο είχε και τίμημα. Παίκτες μαθημένοι να παίζουν βασικοί και να σουτάρουν πολύ έπεσαν από τα 12-15 λεπτά στα 6 και μοιραία έχασαν τον ρυθμό τους.
Τα συνήθη στηρίγματα που αναζητούσε με τις «τυφλές» πάσες του ο Νικ Καλάθης βρίσκονταν καθηλωμένα στον πάγκο.
Ο αριθμός των ασίστ μειώθηκε δραστικά, τα μακρινά σουτ γίνονταν υπό κακές προϋποθέσεις ή από λάθος παίκτες και το σκοράρισμα κατακρημνίστηκε μαζί με τη δημιουργία.
Ο τραυματισμός του αναντικατάστατου Παπαπέτρου χάλασε ακόμα περισσότερο την ισορροπία της ομάδας και οι Σέρβοι πήραν θάρρος, ιδίως όταν ο Ντράγκαν Σάκοτα βρήκε παίκτες με υψηλή αίσθηση της τακτικής (Περπέρογλου, Στίματς, Τζένκινς) ή «περπατημένους» απέναντι στον συγκεκριμένο αντίπαλο (Πάντερ).
Ο Πιτίνο έδωσε δεύτερη ψήφο εμπιστοσύνης στο νεόκοπο αμυντικό σχήμα μετά από ένα 15λεπτο ανασυγκρότησης στα αποδυτήρια, αλλά το σχέδιό του ήταν εξαρχής να επιστρατεύσει τον αυτόματο πιλότο για τα τελευταία 15 λεπτά.
Το οργιαστικό τρίλεπτο του Τζίμερ Φρεντέτ αμέσως μετά την επιστροφή του στο παιχνίδι (στο 41-42) με έκανε να υποψιάζομαι ότι βρέθηκε ταιριαστός ρόλος για τον Αμερικανό, αλλά το ξέσπασμά του ήταν οφθαλμαπάτη.
Με τους Καλάθη, Φρεντέτ και Ράις να παίζουν ο ένας χειρότερα από τον άλλον, ο Παναθηναϊκός θύμιζε ακυβέρνητο βαπόρι στην εκκωφαντική παλίρροια της Αρένα Μπεογκράντσκα.
Ουδείς προπονητής δικαιούται να θεωρήσει δικαιολογημένη την εικόνα του τελευταίου επταλέπτου (όταν το επί μέρους σκορ έφτασε στο 23-8), ιδίως όταν φοράει τα γαλόνια ενός Πιτίνο.
Στην τελική ευθεία του παιχνιδιού, μόλις δύο φορές εκδήλωσε ο Παναθηναϊκός επίθεση με περισσότερες από μία πάσες στην ανάπτυξή του. Οι Σέρβοι δεν πίστευαν στην τύχη τους.
Ο Μήτογλου αξιοποίησε την ασίστ του Φρεντέτ και ο Τόμας έβαλε τρίποντο από την πάσα του Καλάθη, αλλά όλα τα υπόλοιπα έγιναν στην τύχη (3/11 κατοχές).
Αν δεν είχε πετύχει ένα ζογκλερικό έμμεσο τρίποντο ο με αποκορύφωμα το έμμεσο τρίποντο ο Καλάθης απέναντι στον δυσκίνητο Στίματς, οι Σέρβοι θα καθάριζαν νωρίτερα, μολονότι έστειλαν 5 βολές στο σίδερο.
Το χαμένο αμυντικό ριμπάουντ που τελικά έκανε ήρωα τον Πάντερ στο 71-73, η αδικαιολόγητη τεχνική ποινή που χρεώθηκε στον «πράσινο» πάγκο και η γκάφα του Φρεντέτ απέναντι στον Τζένκινς στο 75-73 απλώς πιστοποιούν τον χαμηλότατο δείκτη αυτοσυγκέντρωσης και στοχοπροσήλωσης.
Όπως αναμενόταν, οι Σέρβοι οπαδοί πανηγύρισαν την απρόσμενη νίκη παιανίζοντας συνθήματα δανεικά από το …Καραϊσκάκη, σαν να ήθελαν να παρηγορήσουν τους Έλληνες «αδελφοποιτούς» για το χθεσινό πάθημα του Ολυμπιακού στα χέρια του Σάρας και του Λεκάβιτσιους.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, όμως, θα φτάσουμε όλοι μας να κάνουμε κηδείες με ξένα κόλλυβα στην Euroleague.
Όποιος θεωρεί την πρόκριση του Παναθηναϊκού στα πλέι-οφ βέβαιη, μετά τις απανωτές ήττες στη Βαλένθια και στο Βελιγράδι, δεν έχει παρά να μελετήσει προσεκτικά τη βαθμολογία και το πρόγραμμα των 11 αγωνιστικών που υπολείπονται.
Οι «πράσινοι» μπορεί να φιγουράρουν δύο σκαλοπάτια πάνω από τη γραμμή, αλλά έχουν ένα σωρό ομάδες να αναπνέουν στον σβέρκο τους και ένα σωρό υφάλους στη ρότα τους (Μπαρτσελόνα, Ρεάλ, ΤΣΣΚΑ, Φενέρμπαχτσε, Εφές, Μακάμπι).
Το χειρότερο που μπορεί να τους τύχει, Φεβρουάριο μήνα, είναι να βυθιστούν σε κρίση ταυτότητας και αυτοπεποίθησης.
Η μεθαυριανή επίσκεψη της -επικίνδυνης, πάντως- Ζενίτ μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο βάλσαμο, πριν τη διακοπή.
Πηγή: Gazzetta
