Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Ο ΠΑΟΚ έμεινε δικαιολογημένα (επικίνδυνο τάκλιν, χωρίς λόγο από τον Τσιγγάρα) με δέκα παίκτες στο 20ο λεπτό, βρέθηκε στη συνέχεια και πίσω στο σκορ, απέναντι σε μια ΑΕΚ που τα είχε όλα υπέρ της: αριθμητικό πλεονέκτημα, προβάδισμα, έδρα αλλά και μια κάπως βελτιωμένη εικόνα στο πρώτο μισάωρο του αγώνα. Αλλά και πάλι δεν έχασε. Το τελικό 1-1, μπορεί να προέκυψε από ένα αστείο γκολ για την ομάδα του Ραζβάν Λουτσέσκου (πραγματικά η κίνηση του Μάνταλου στο τείχος και του Τσιντώντα κάτω από τα δοκάρια είναι ερασιτεχνικού επιπέδου), όμως ήταν εντέλει δίκαιο, καθώς ειδικά στο δεύτερο μέρος ο ΠΑΟΚ είχε τον έλεγχο του ματς, δεν κινδύνεψε και μάλλον ήταν ο ίδιος πιο επικίνδυνος.
Το γεγονός ότι για μια ακόμα φορά η ΑΕΚ δεν κατάφερε να νικήσει τον ΠΑΟΚ προσφέρεται για καζούρα, όχι όμως και για ιδιαίτερες αναλύσεις. Η Ένωση είναι ξεκάθαρα χειρότερη ομάδα σε σχέση με τους Ασπρόμαυρους: αν όχι σε ποιότητα, σίγουρα σε νοοτροπία, σε αυτοπεποίθηση, σε τακτικό πλάνο, σε ισορροπία. Τόσο χειρότερη που μοιάζει απολύτως δικαιολογημένο ότι έχει ξεχάσει πότε τους νίκησε τελευταία φορά. Δεν βλέπω πώς αυτό μπορεί να αλλάξει μέχρι το τέλος της σεζόν, ακόμα κι αν ο Οφρυδόπουλος συμμαζέψει κάπως την κατάσταση. Ως εκ τούτου, μόνο αν ο ίδιος ο ΠΑΟΚ κλατάρει από τις συνεχείς υποχρεώσεις, υπάρχει κίνδυνος να χάσει τη δεύτερη θέση, η οποία δεν αποτελεί επιτυχία, αποτελεί όμως τη μίνιμουμ υποχρέωση για ένα σύλλογο ο οποίος φιλοδοξεί να επιστρέψει στην κορυφή. Η ΑΕΚ, αντιθέτως, διόλου δεν αποκλείεται να θέσει σε κίνδυνο ακόμα και την έξοδό της στην Ευρώπη.
Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ο Ολυμπιακός κάνει και πάλι πλάκα, με 15 βαθμούς διαφορά από τον 2ο ΠΑΟΚ. Ποιος; Ο φετινός, προβληματικός Ολυμπιακός, ο χειρότερος της εποχής Μαρτίνς, που αγκομαχά να κερδίσει τα παιχνίδια του, παράγει λίγες φάσεις, κουράζει στο μάτι, ενώ και στην Ευρώπη έκανε βήματα προς τα πίσω. Αυτός ο Ολυμπιακός ολοκληρώνει την κανονική περίοδο αήττητος (εκτός κι χάσει από τον Άρη – ελπίζω ότι δεν γέλασε κάποιος) και οδεύει για την κατάκτηση τρίτου σερί πρωταθλήματος, δια περιπάτου.
Μπορεί κάποιος να σταθεί στο καταστροφικό διάστημα του ΠΑΟΚ, από τα μέσα Νοέμβρη μέχρι αρχές Δεκέμβρη για να εντοπίσει τις αιτίες της διαφοράς. Στην πραγματικότητα όμως, αυτή οφείλεται στην βασική αδυναμία του «Δικεφάλου» να διαχειριστεί τις συνεχόμενες υποχρεώσεις. Μόλις το πρόγραμμα ζορίζει με αγώνες Τετάρτη (ή Πέμπτη) – Κυριακή, αμέσως ο ΠΑΟΚ αρχίζει τις απώλειες. Το ρόστερ του δεν έχει το απαιτούμενο βάθος, αλλά και ολόκληρο το κλαμπ, προεξάρχοντος του Λουτσέσκου, δεν είναι μαθημένο σε τέτοια διαχείριση. Ο Ρουμάνος ουσιαστικά το έχει παραδεχτεί στις δηλώσεις του. Ωραία, λοιπόν, η φετινή σεζόν είναι ευκαιρία να μάθουν.
Το «Τετάρτη – Κυριακή» δεν αποτελεί κατάρα. Αποτελεί το ευκταίο!
Όσο περισσότερα ματς έχει μια ομάδα μέσα στη χρονιά, τόσο μακριά έχει φτάσει στη διεκδίκηση των στόχων της. Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται, προφανώς, ποιοτικότερες λύσεις για να ανταπεξέλθει. Χρειάζεται όμως επίσης να αποβάλει τη λογική της επιλογής: δεν έχει το δικαίωμα να επιλέγει σε ποια διοργάνωση θα δίνει προτεραιότητα.
Διότι μόνο αν δώσει σε όλες και μάθει να το διαχειρίζεται, θα γίνει ένα πραγματικά μεγάλο κλαμπ.
Πηγή: Sport DNA
