Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Τα πλέι-άουτ στη Σούπερ Λιγκ εκκίνησαν με 3/4 εκτός έδρας νίκες που εύκολα θα μπορούσε να είναι 4/4. Απ’ τη day one συνεπώς, συνειδητοποιεί κανείς το έτσι κι αλλιώς προφανές. Πως το τελευταίο που εδώ μετράει, είναι ποιος παίζει τέσσερα ματς εντός/τρία εκτός και ποιος τρία εντός/τέσσερα εκτός. Εδώ, είναι πόλεμος επιβίωσης. Στους πολέμους επιβίωσης, το πρώτο είναι η δύναμη της ανάγκης. Ακόμη και το κενό-ανάσα μίας εβδομάδας μετά την ολοκλήρωση της regular season, σε αυτές τις ομάδες ήρθε σαν κάτι το υπερπολύτιμο. Μαζεύτηκαν κομμάτια, ξανά. Το δίμηνο Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου ήταν σκληρός ανήφορος. Εξουθενωτικός.
Το ποδόσφαιρο “αναγνωρίζει” μόνο τους πόντους των αποτελεσμάτων. Δεν υπάρχουν κριτές να δίνουν, όπως σε άλλα αθλήματα, πόντους για το λεγόμενο “καλλιτεχνικό μέρος”. Ευτυχώς…για τον Ατρόμητο! Αισθητικά η εικόνα του ποδοσφαίρου που συνθέτει ο Ατρόμητος, τον κάνει 14ο στις 14 ομάδες της λίγκας. Καταλαβαίνεις γιατί, με χρήματα που ξοδεύτηκαν σε σχεδιασμό για να διεκδικεί είσοδο στα πλέι-οφ, καταλήγει να ζει ένα εφιάλτη παρόμοιο με εκείνο που έζησε πριν ένα χρόνο ο ΟΦΗ. Οι Τρεις Αγιοι, κάνουν τη διαφορά να τον κρατάνε 12ο στους 14. Στην ύστατη θέση ασφάλειας. Ο Κουλούρης που τα βάζει, ο Γιαννιώτης που τα πιάνει, ο Χαρίσης που κάπως συνδέει.
Ο Απόλλωνας πλησίασε να γίνει ο τέταρτος εκτός έδρας νικητής του Σαββάτου…αλλ’ ο Παμλίδης δεν έβαλε το πέναλτι και τώρα, καταπώς συμβαίνει στα χωριά, τον κυνηγάνε όλοι. Τα πέναλτι, χάνονται. Πέναλτι εφέτος στον Απόλλωνα πριν τον Παμλίδη, επίσης έχασαν μια φορά ο Ιωαννίδης και μια φορά ο Τσιλούλης. Εξαιτίας ενός πέναλτι στο 90′ που δεν έγινε γκολ (Περέα), ο Απόλλωνας πήρε αυτή που για πολύ καιρό στη σεζόν ήταν η μοναδική νίκη του (ΠΑΣ). Πέναλτι μες στη χρονιά έχουν χάσει ο Ελ Αραμπί, ο Αμραμπάτ, ο Κούρτιτς, ο Βιεϊρίνια, ο Νέιρα, ο Τσούμπερ, ο Ιτούρμπε, ο Φαν Βέιρτ, ο Καρλίτος, ο Κανταλαπιέδρα. Ο Απόλλωνας τελείωσε την κανονική περίοδο με (έξι διαφορετικούς “καθ’ οδόν” προπονητές και με) 13 βαθμούς, όμως και πέρυσι που την είχε τελειώσει με 28 βαθμούς πάλι ο ιδιοκτήτης τρωγόταν με τα ρούχα του.
Και τότε, του ξίνιζε ο προπονητής. Ο κύριος Παράσχος, αν θυμάμαι σωστά. Ο αξιόπιστος στις οικονομικές υποχρεώσεις ιδιοκτήτης, πράγματι είναι σημαντικός. Ο ιδιοκτήτης που αφήνει την ομάδα επιτέλους ήσυχη, που την ενισχύει και δεν παρεμβαίνει, είναι πιο σημαντικός. Ο ιδιοκτήτης που βρίσκει και προσλαμβάνει στελέχη με δομημένο κριτήριο ώστε οι πάσης φύσεως αξιολογήσεις να γίνονται επιτυχώς, είναι ανεκτίμητος. Ο Απόλλωνας δεν είναι η χειρότερη ομάδα στην κατηγορία. Ο Απόλλωνας είναι ο ιδιοκτήτης του. Ο “ξαφνικός θάνατος” μονομιάς στο Περιστέρι, εν τέλει μάλλον είναι προτιμότερος από ένα πολύ πιο οδυνηρό, από Σάββατο σε Σάββατο, “αργό θάνατο”. Χάρη στον Παμλίδη!
Τα πλέι-άουτ για τις ομάδες που συμμετέχουν, είναι πιο προσιτά από τα πλέι-οφ. Δεν παίζεις με τους big-5, όπως ο γενναίος ΠΑΣ. Και δεν παίζεις δέκα ματς, παίζεις επτά. Στις ομάδες που δεν τις παρακινεί η άμεση ανάγκη, εκ των πραγμάτων κεντρικό πρόσωπο (για να έχει νόημα και να είναι ωραίο το συγκεκριμένο κομμάτι της post-season) αναδεικνύεται ο προπονητής. Αυτός φέρει την ευθύνη να εμπεδωθεί στο γκρουπ, το κίνητρο του εγωισμού. Του επαγγελματισμού. Του αυτοσεβασμού.
Αυτός πρέπει να βρει πώς θα βάλει μες στο συλλογικό μυαλό ότι δεν είναι λίγο ή μικρό διακύβευμα, το ν’ αναδειχθεί η ομάδα δεύτερη στην πανελλήνια κατάταξη πίσω από τους πέντε μεγάλους. Η έβδομη θέση. Ο Βόλος, πέρυσι. Ο Αστέρας, πρόπερσι. Το κυνήγησαν. Και το κέρδισαν. Δεν (βλέπω τι) έχασαν. Αυτός που έχασε, είναι ο Βόλος εφέτος. Βιάστηκε ο Αχιλλέας, με τον προπονητή. Ξέγνοιαστα πλέι-άουτ με τον Γκίγε Αμπασκάλ, θα ήταν θέαμα. Βιάστηκε ο Βόλος, να γίνει “ελληνικής αντιλήψεως” ομάδα.
Ο ΟΦΗ και ο Παναιτωλικός, και στο ποδόσφαιρο του αποτελέσματος και στο ποδόσφαιρο του καλλιτεχνικού μέρους, έγιναν “ομάδες της χρονιάς” στη ροή της regular season. Και θέλουμε και οφείλουμε, να εμπιστευτούμε τώρα τον Νίκο και τον Γιάννη ότι είναι “προπονητές του πνεύματος” των ποδοσφαιριστών που θα κρατήσουν το επίπεδο ως το φινάλε. Υπάρχουν στα manual, τα τρικ για να το καταφέρει κάποιος. Στο Ηράκλειο ιδίως, είδαμε μια ομάδα που κατέβηκε να παίξει…μηχανικά. Σαν να τελείωσε η δουλειά της από τη στιγμή που δεν μπήκε, ενώ (κακώς) βιάστηκε να πανηγυρίσει ότι μπήκε, στα πλέι-οφ. Πιστώθηκαν στον λογαριασμό χρήματα που δεν της αντιστοιχούσαν, μετά της αφαιρέθηκαν, το λάθος διορθώθηκε, τελείωσε.
Τελικά, βρήκαν κίνητρο κι ανασκουμπώθηκαν και έφεραν τη σκέψη τους σε τάξη. Καμιά φορά πιο δυνατό απ’ το να βγεις έβδομος, είναι το αναπάντεχο σκιάχτρο ενός παντελώς αχρείαστου διασυρμού…
Πηγή: Sport DNA
