Του Θοδωρή Λινάρδου
Το Καπανδρίτι ένα όμορφο χωριό της βορειανατολικής Αττικής, χτισμένο σε υψόμετρο 340 μέτρων στις ανατολικές απολήξεις της Πάρνηθας και «βλέποντας» Ωρωπό μέχρι και λίμνη Μαραθώνα, έχει να λέει και για τον αθλητισμό του, πέρα από τα τοπία του. Το μπάσκετ εν προκειμένω αποτελεί σημείο αναφοράς στην περιοχή. Με την τοπική ομάδα να δίνει μία ακόμη διέξοδο στην τοπική κοινωνία. Οι ντόπιοι ολοένα και ακολουθούν πιο πιστά την ομάδα τους και έχουν το έξτρα κίνητρο να την ενισχύουν βλέποντας μία προοπτική στο τμήμα.
Στο Καπανδρίτι συνδυάζουν το μπάσκετ με τις δουλειές εκτός αθλήματος. Το μπάσκετ είναι το χόμπι τους, η ψυχαγωγία, η εργασία εκτός γηπέδων είναι η απλή καθημερινότητα. Το παρεάκι ωστόσο του παρκέ με κάθε ευκαιρία μαζεύεται και για ένα γεύμα για πολλή συζήτηση… περί ανέμων, υδάτων και πολύ περισσότερο για μπάσκετ.
Ένας τεχνολόγος τροφίμων, ένας εργαζόμενος σε χαρτοβιομηχανία, ένας άλλος ασχολείται με τουριστικά. Όλοι τους πάντως έχουν τον ΑΠΕΣ Καπανδριτίου-Πολυδένδρι (ομάδα της Δ’ ΕΣΚΑ) σε πρώτο πλάνο και πρώτη θέση στο μπασκετικό τους κάδρο… Στο Καπανδρίτι είναι μια παρέα. Η τοπική κοινωνία, η ομάδα, οι μαγαζάτορες, οι χορηγοί, είναι θαμώνες στο γήπεδο. Συμπληρώνοντας άπαντες οι πρωταγωνιστές -ο καθένας από μεριάς του- το μπασκετικό και παρεΐστικο παζλ της ομάδας της περιοχής.
Όπως αναλύει ο 27χρονος Παναγιώτης Βλασσόπουλος, τεχνολόγος τροφίμων έξω από τα γήπεδα: «Το μπάσκετ για εμάς είναι η καθημερινή μας διαφυγή. Περιμένουμε πως και πως να μπούμε στο γήπεδο και να σουτάρουμε. Είμαστε μια ομάδα από την επαρχεία. Με τα περισσότερα παιδιά είμαστε συμπαίκτες από τα τμήματα υποδομής του συλλόγου και γνωρίζουμε πολύ καλά ο ένας τον άλλον. Τα τελευταία χρόνια, πέρα από μια ομάδα-οικογένεια, έχουμε θέσει κάποιος στόχους και προσπαθούμε καθημερινά, παρά τις δυσκολίες που προκύπτουν, να τους πετύχουμε. Αρχή γενομένης με την είσοδο μας στα playoffs την περσινή σεζόν όπου ήταν και ο στόχος μας. Φέτος, έχουμε κάνει μια καλή αρχή και ευελπιστούμε να μείνουμε υγιείς και να προσπαθήσουμε για κάτι ακόμα καλύτερο.
Μέσα στους στόχους που έχουμε θέσει, είναι η πλαισίωση της ανδρικής ομάδας από τα τμήματα Παίδων και Εφήβων του συλλόγου μας. Εξάλλου αυτά τα παιδιά είναι το μέλλον και πρέπει να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να τα στηρίξουμε και να συνεχίσουν ό,τι κάναμε εμείς από παιδιά και δημιουργήσαμε την ανδρική ομάδα. Φυσικά, αναπόσπαστο κομμάτι της ομάδας μας είναι η τοπική κοινωνία του Καπανδριτίου. Από την στήριξη του κόσμου με την παρουσία του στην εξέδρα, μέχρι και τις χορηγίες που έχουν κάνει τοπικοί φορείς για να βοηθήσουν με οποιοδήποτε τρόπο το έργο μας».
Ο Διονύσης Σοφίε, στα 25 του, ένας γκαρντ που ασχολείται επαγγελματικά με τα τουριστικά, σχολίασε: «Στο Καπανδρίτι υπάρχουν διάφορα αθλητικά τμήματα, με ομάδες που έχουν προοπτικές για το μέλλον. Στην ανδρική ομάδα μπάσκετ όμως έχουμε αφήσει το δικό μας στίγμα. Μπορεί να μην έχουμε κατακτήσει κάποιο κύπελλο η πρωτάθλημα μέχρι τώρα, αλλά έχουμε μεγάλα όνειρα και έχουμε θέσει τους δικούς μας στόχους. Είμαστε μια ομάδα με πάθος και αγάπη για το άθλημα που προπονείται σκληρά. Είμαστε κάτι παραπάνω από μια απλή ομάδα, είμαστε μεταξύ μας φίλοι, μια παρέα, καθώς γνωριζόμαστε σχεδόν όλοι από όταν παίζαμε μαζί στο παιδικό και εφηβικό τμήμα.
Οπότε έχουμε αποκτήσει μια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ μας και είναι ένα πράγμα που θέλουμε να προβάλουμε και στις ακαδημίες μας. Προπονούμαστε μαζί, αγωνιζόμαστε μαζί, είμαστε πάντα και στα καλά και στα άσχημα μαζί σαν μια γροθιά. Αυτό φαίνεται προς τα έξω και αρέσει στον κόσμο η μπασκετική παρέα που έχουμε δημιουργήσει. Γι’ αυτό και το άθλημα του μπάσκετ έχει αγαπηθεί από πολλούς στο Καπανδρίτι και χρόνο με το χρόνο το γήπεδο γεμίζει όλο και περισσότερο από θεατές».
Με την σειρά του ο 20χρονος Γιώργος Χαβιαρόπουλος (επιχειρηματίας-φοιτητής), σχολιάζει: «Η μέρα μου ξεκινάει από πολύ πρωί. Βασικός μου προορισμός είναι είτε στην εταιρεία μου για να ρυθμίσουμε τις ανάγκες του εκάστοτε πελάτη και να φροντίσουμε για την εισαγωγή νέων προϊόντων στο μαγαζί είτε στη σχολή μου για να παρακολουθήσω διαλέξεις. Πολλές φορές ίσως χρειαστεί να μετακινηθώ και εκτός των Αθηνών για δουλειές με αποτέλεσμα να απουσιάζω από κάποια ματς κάποιες μέρες ή και ώρες εάν είναι αυθημερόν η άφιξη και η αναχώρηση. Τις υπόλοιπες μέρες και ώρες ανάλογα με το πρόγραμμα της σχολής μου κατευθύνομαι στο κέντρο της Αθήνας προκειμένου να παρακολουθήσω τα μαθήματά μου. Αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου είναι η σχολή μου, η οποία κατέχει ένα μεγάλο μέρος του χρόνου μου. Μέσα σε όλα αυτά όμως υπάρχει και η μεγάλη αγάπη για το μπάσκετ η οποία ξεκινάει πολλά χρόνια πριν. Όσο κουραστική και αν είναι η μέρα μου, το πάθος μου παραμένει αμετάβλητο και άσβεστο και έχει το όνομα ενός αθλήματος, του μπάσκετ.
Η πιθανότητα να χάσω προπόνηση είναι πολύ μικρή και μόνο για πολύ σοβαρό λόγο. Το οικογενειακό κλίμα το οποίο υπάρχει, η κοινή στοχοπροσήλωση, η δίψα για διακρίσεις και η αγάπη για τον αθλητισμό μετατρέπουν την ομάδα σε ένα τόσο δεμένο σύνολο αξιοζήλευτο και μοναδικό. Η φετινή πορεία της ομάδας στο πρώτο μισό έκλεισε με θετικό πρόσημο και πάνω από όλα με μεγαλύτερη ενότητα από ό,τι στα τέλη του καλοκαιριού που ξεκίνησε αυτό το νέο εγχείρημα. Θα ήθελα επίσης να επισημάνω και την αρωγή και στήριξη των διοικούντων προς τον κάθε ένα από εμάς. Βλέπουμε όλοι μαζί ένα ολοζώντανο όραμα μπροστά μας που και μας ενώνει και κάποιες φορές ίσως μάς τυφλώνει με τη λάμψη του! Το πάθος μας δεν έχει να κάνει με τον πρόσκαιρο ενθουσιασμό αλλά με το να μην είσαι καλά μέσα σου αν δεν καταβάλλεις τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια για να φτάσεις στον προορισμό σου. Έτσι έχουμε το τρίπτυχο της επιτυχίας (ομάδα-κόσμος-διοίκηση) ενωμένοι για την επόμενη ημέρα. Όλοι μας θέλουμε να προσφέρουμε τα βέλτιστα και να εξελίξουμε την ομάδα μέρα με τη μέρα, τα αποτελέσματα εξάλλου θεωρώ ότι δεν κρύβονται».
Με τον νεαρό, 18χρονο Νίκο Μαγγανιάρη (εργαζόμενος σε χαρτοβιομηχανία) να εξηγεί: «Το πρωινό ξύπνημα για εμένα είναι αρκετά απαιτητικό. Εργάζομαι σε εργοστάσιο παραγωγής χαρτιού καθημερινά Δευτέρα με Παρασκευή από τις 7 το πρωί μέχρι τις 3 το μεσημέρι. Στην χαρτοβιομηχανία θα υπάρξει αρκετή σωματική κόπωση, αφού το σώμα μου θα υποστεί σε σημαντικό βαθμό βάρη, παράλληλα όμως και αδιάκοπη ορθοστασία. Εφόσον την συγκεκριμένη χρονιά από προσωπική επιλογή προτίμησα να μην ακολουθήσω το πρόγραμμα της σχολής, ώστε να εισαχθώ και να το ακολουθήσω από το επόμενο έτος, μου διαθέτονται μερικές ελεύθερες ώρες μέχρι να παραβρεθώ στο γήπεδο. Στην ομάδα ανήκω σε δύο τμήματα, τα οποία είναι το αντρικό και το εφηβικό. Με αποτέλεσμα, να έχω καθημερινά δύο προπονήσεις και συνολικά δύο αγώνες την εβδομάδα. Οι προπονήσεις του αντρικού τμήματος πραγματοποιούνται τελευταίες χρονικά στην ημέρα. Έχω και τη διαδρομή μέχρι την περιοχή όπου κατοικώ αλλά και την απαραίτητη ρουτίνα. Εν κατακλείδι όμως θεωρώ πως συνδυασμός δουλειάς και αθλητισμού δεν είναι εύκολος. Αλλά είναι εφικτός και επιτρέπεται να συνυπάρξουν ακόμα και με μια δύσκολη χειρωνακτική δουλειά».
Όσο για τον Ανδρέα Αλιμπέρτη 33 ετών, εκτός μπάσκετ εστιάζει στην δραστηριότητά του ως γυμναστής, αλλά το Καπανδρίτι… Καπανδρίτι, κορώνα στο κεφάλι: «Το μπάσκετ για εμάς είναι τρόπος ζωής. Έχουμε στόχους, σχέδια, οράματα που θέλουμε να πραγματοποιήσουμε. Στο μπάσκετ τίποτα δεν γίνεται τυχαία, θέλει σχέδιο, γι αυτό και εμείς έχουμε σχεδιάσει να φτιάξουμε μια ομάδα που να έχει όραμα την νίκη και να κάνει τα νέα παιδιά να αγαπάνε το μπάσκετ. Φέτος είμαστε μια νέα ομάδα με νέο προπονητή και με πολλά νέα παιδιά, με ταλέντο και φιλοδοξίες. Έχουμε φτιάξει ένα όμορφο οικογενειακό παρεάκι που στόχο έχουμε την νίκη και την διασκέδαση που μας προσφέρει το άθλημα. Ακόμη στόχος της ομάδας πέρα από τις νίκες είναι να βοηθήσουμε τα νέα παιδιά (σε μικρότερες ηλικίες) να κάνουμε τα πρώτα τους μπασκετικά βήματα. Εύχομαι υγεία και επιτυχίες σε όλους τους αθλητές και να συνεχίσουν να ευχαριστιούνται το μπάσκετ».
Πηγή: ΕΟΚ e-magazine
