Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Βλέποντας το απίστευτο παιγνίδια Αργεντινή – Αίγυπτος (3-2) σκεφτόμουν τι θα ήταν αυτό το παγκόσμιο κύπελλο χωρίς τον Λίο Μέσι. Σπουδαίου επιπέδου; Σίγουρα, αφού οι μεγάλοι παίκτες του καιρού μας πρωταγωνιστούν, τα γήπεδα είναι καταπληκτικά και γεμάτα, το θέαμα δεν λείπει. Αξέχαστο; Δύσκολο να το πεις. Αξέχαστα είναι τα παγκόσμια κύπελλα που έχουν μεγάλες ιστορίες – και δεν είχαν όλα. Πιστεύω πχ ότι μόνο οι Ισπανοί θα θυμούνται το μουντιάλ του 2010 γιατί το κέρδισαν – όλοι οι άλλοι το έχουν ξεχάσει. Και μόνο οι Γερμανοί αυτό του 2014 – άντε και οι Βραζιλιάνοι εξαιτίας της καταστροφής τους. Αυτό που βλέπουμε τώρα, χωρίς τον Μέσι, θα ήταν μια απλή ποδοσφαιρική ιστορία που θα την προσδιόριζε το όνομα του τελικού νικητή: αν το πάρουν οι Αγγλοι ή αν γίνει καμιά τεράστια έκπληξη θα το θυμόμαστε για την έκβασή του, αν το κερδίσουν οι Γάλλοι ή οι Ισπανοί θα είναι ένα ωραίο ποδοσφαιρικό τουρνουά με μια λογική κατάληξη – ό,τι ξεχνάς γρήγορα δηλαδή.
Ούτε το αντίο του Ρονάλντο είχε μια σταλιά συγκίνησης, ούτε οι αποτυχίες των Βραζιλιάνων, των Γερμανών, των Ολλανδών – όλα είναι προβλεπόμενα όπως προβλεπόμενες είναι και οι εκπλήξεις του σε ένα ποδόσφαιρο που η τακτική, η στρατηγική, η προσήλωση και η αθλητικότητα αρκούν για να εξηγήσουν τα πάντα. Αλλά ο Μέσι είναι η ομορφιά του ανεξήγητου ή για την ακρίβεια είναι ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος και πρωταγωνιστής μιας ιστορίας που δεν έχει ξαναϋπάρξει και δύσκολα θα την ξαναδούμε και ποτέ.
Μια ιερή ιστορία πίστης
Βλέπεις τον Μέσι και θες να πεις το «Πιστεύω εις ένα Θεο» ενώ είναι άνθρωπος. Παρακολουθούμε ένα απίστευτα χαρισματικό παίκτη, σίγουρα τον μεγαλύτερο όλων των εποχών, να παλεύει σε παγκόσμια μετάδοση με τον ίδιο τον χρόνο που κανείς ποτέ δεν νίκησε, κυνηγώντας ένα δεύτερο σερί τρόπαιο και μεγαλώνοντας τον μύθου του την στιγμή που εντός γηπέδου είναι περισσότερο ανθρώπινος από ποτέ! Ολο αυτό δεν είναι απλά συγκινητικό: δίνει στο ίδιο το ποδόσφαιρο μια διάσταση σχεδόν ιερή – εξηγεί στα μάτια όλων μας γιατί κάθε σύγκριση με την θρησκεία είναι λογική. Όχι γιατί είναι ένα θαύμα. Αλλά γιατί βασίζεται πολύ πάνω σε μια σχέση πίστης. Την πίστη του Μέσι ότι μπορεί να τα καταφέρει. Την πίστη της παράξενης ομάδας του στο πρόσωπό του. Την πίστη των απανταχού πιστών του. Και την αμφιβολία των εκατομμυρίων άπιστων Θωμάδων που δεν θέλουν να δουν το φως και δεν θα το δουν ποτέ γιατί δεν υπάρχει πίστη αν δεν υπάρχουν και άπιστοι.
Ο τέλειος εφιάλτης
Ο Μέσι κόντρα στην Αίγυπτο έχει ένα ακόμα χαμένο πέναλτι (το δεύτερο στο τουρνουά και το τέταρτο στα οκτώ που έχει εκτελέσει σε μουντιάλ), έχει ένα σουτ στο δοκάρι με ένα χτύπημα φάουλ από τα δικά του, έχει ένα εμφανές έλλειμμα δυνάμεων γιατί στα σαράντα του έχει ήδη παίξει μια παράταση λίγες μέρες πριν.
Η Αίγυπτος είναι ο τέλειος εφιάλτης για ένα άδοξο αντίο. Δεν θα σβήσει τίποτα από την μεγάλη ιστορία του, αλλά θα μουτζουρώσει το τέλος της. Είμαστε μόλις στους 16 – ούτε καν στα προημιτελικά. Ο Μέσι είναι πάντα πρώτος σκόρερ (κι έγινε και πρώτος σε ασίστ και τελικές προσπάθειες στην ιστορία του παγκοσμίου κυπέλλου) αλλά ο δρόμος δεν είχε θριάμβους γιατί οι αντίπαλοι που προηγήθηκαν λέγονται Ιορδανία, Αλγερία, Αυστρία, Πράσινο Ακρωτήρι. Η ήττα από την ομάδα του Χοσάμ Χασάν δεν θα χρειαστεί κανενός τύπου ειδική ανάλυση: η Αργεντινή πληρώνει και στο ματς αυτό τις αδυναμίες της να αναχαιτίσει αντεπιθέσεις όπως είδαμε και με το Πράσινο Ακρωτήρι. Πάλι στην επίθεση ο Μέσι είναι μόνος: ο Αλβαρες που επιλέχτηκε να ξεκινήσει αντί του Λαουτάρο χάνει τρια γκολ και προκαλεί νοσταλγία για τον Λαουτάρο. Επιπλέον στο γήπεδο υπάρχει κι ένας Ζίκο που παίζει για την Αίγυπτο: χειρότερο σημάδι ότι έρχεται το τέλος δεν μπορεί να υπάρξει.
Βιαστικά και αιρετικά
Στο 78΄το σκορ είναι 0-2 και θα μπορούσε να είναι 0-3 αν οι διαιτητές του VAR δεν έβλεπαν ένα φάουλ των Αιγύπτιων στην αρχή μιας φάσης που προκάλεσε πανηγύρια τους. Και κάπου εκεί ο διακόπτης πάλι γυρίζει. Ο Μέσι δίνει στον Ρομέρο το γκολ του 1-2 κι έπειτα σκοράρει κι ο ίδιος. Και στις καθυστερήσεις ο Φερνάντεζ αποφασίζει να δείξει ότι σε αυτή την παράξενη ομάδα μπορεί να βάλει γκολ και κάποιος που δεν λέγεται Μέσι, δεν παίζει στόπερ και δεν έχει πάρει την ασίστ από τον Λίο. Που δακρύζει στο φινάλε γνωρίζοντας πως εκατομμύρια πιστοί του σε όλο τον κόσμο ανανεώνουν χάρη σε αυτόν την σχέση τους με το ποδόσφαιρο. Την ώρα που χιλιάδες κείμενα γραμμένα για το άδοξο φινάλε του, ή για το γεγονός ότι ήρθε και φεύγει μαζί με τον Κριστιάνο Ρονάλτο καταλήγουν στο καλάθι των άχρηστων: τα πρώτα είναι γραμμένα από τους συνήθεις βιαστικούς, τα δεύτερα είναι σχεδόν αιρετικά γιατί σύγκριση του Λιο δεν στέκει με κανένα, πόσο μάλλον με τον μεγάλο ωραίο νάρκισσο.
Η συναρπαστική ανθρώπινη φύση
Φυσικά υπάρχουν και οι άπιστοι που παρακολουθούν αυτή την ποδοσφαιρική ομορφιά δαγκώνοντας τα νύχια τους – αν τους έχουν μείνει. Είναι διάφοροι που έχουν πάρει διαζύγιο από την πιθανότητα να χαρούν στη ζωή τους με κάτι αληθινά όμορφο και σπάνιο, πιθανότατα γιατί στην δική τους ζωή δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο με τους ίδιους όχι πρωταγωνιστές, αλλά τουλάχιστον παρόντες. Υπάρχουν όσοι δεν καταλαβαίνουν ότι οι δυσκολίες του Μέσι που στις ΗΠΑ βλέπουμε είναι πιο συναρπαστικές από τα κατορθώματα που έκανε όταν ήταν εκρηκτικός, ταχύτατος, άπιαστος και υπέροχος. Υπάρχουν αυτοί που τον έχουν δει να κερδίζει πολλά και δεν αντέχουν να τον δουν να κερδίζει πάλι, γιατί στο κεφάλι τους η επιτυχία είναι κάτι που κακώς υπάρχει: έπρεπε να είμαστε όλοι δυστυχισμένοι δηλαδή ίδιοι. Υπάρχουν επίσης οι χιλιάδες που βεβηλώνοντας την μνήμη του Μαραντόνα (που ήταν ο πιο μεγάλος υποστηρικτής του Μέσι) προσδοκούν μια αποτυχία του για να πουν ότι ο Ντιέγκο ήταν μεγαλύτερος κτλ επαναφέροντας ένα θέμα που υπάρχει μόνο σε παιδικές μνήμες. Και υπάρχουν κι αυτοί που παρακολουθούν ή δεν παρακολουθούν το μουντιάλ απλά για να βγάζουν κηρύγματα κατά του ποδοσφαίρου που είναι παιγνίδι των χορηγών, της τηλεόρασης, των πολυεθνικών και άλλων πολλών κακών. Και που μισούν τον Μέσι γιατί με την συγκίνηση που δημιουργεί καταστρέφει το αφήγημα τους και κάνει χιλιάδες παιδιά να πάρουν μια μπάλα και να παίξουν με το όνειρο ότι θα του μοιάσουν αντί να μαθαίνουν μικρά να φτιάχνουν μολότοφ πχ.
Ολοι αυτοί ψειρίζουν την μαϊμού για να δουν αν υπάρχει πέναλτι στο Σαλάχ πχ ή δεν ξέρω τι άλλο: μπορώ να τους διαβεβαιώσω ότι κάθε συζήτηση απλά δυναμώνει το μύθο του Μέσι – έτσι όπως ένα γκολ με το χέρι δυνάμωσε κάποτε τον μύθο του Μαραντόνα. Η σκοτεινιά τους δεν αγγίζει τον τελευταίο μύθο της ανθρωπότητας.
Αγαπούν αυτό που έχασαν
Δεν ξέρω αν ο Μέσι θα κερδίσει το παγκόσμιο κύπελλο: δεν το πιστεύω και δεν έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στην Αργεντινή του. Δεν θα ήταν απίθανο στα προημιτελικά αυτή η Αργεντινή να αποκλειστεί από την τετράγωνη και οργανωμένη Ελβετία που ακύρωσε την Κολομβία και την απέκλεισε στα πέναλτι τιμωρώντας την αδυναμία της στο γκολ. Μου μοιάζει επίσης δύσκολο ο Μέσι που βλέπω να βγάλει τρία σκληρά ματς ακόμα σε λιγότερο από δέκα μέρες συνεχίζοντας να κάνει την διαφορά σχεδιάζοντας και σκηνοθετώντας μοναδικές στιγμές. Αλλά όλα αυτά έχουν πλέον να κάνουν με την ιστορία του τουρνουά που θα έχει όπως όλα ένα τελικό νικητή, κάποιον που θα χάσει ένα τελικό και κάποιους που θα φύγουν πιο νωρίς αν και έκαναν πολλά και σπουδαία.
Αλλα ο Μέσι δεν ζει την ιστορία, την γράφει. Για την ακρίβεια στο μουντιάλ των ΗΠΑ δημιουργεί ιστορία. Και στο μουντιάλ υπάρχει μια παραξενιά: πολλές φορές ο θριαμβευτής του και ο νικητής του δεν είναι ίδιοι. Η ιστορία είναι περισσότερο φίλη με όσους ξέρουν να συγκινούν από όσο με όσους απλά κερδίζουν. Πιστεύω ότι ο Πλατινί, ο Μόντριτς, ο Κρόιφ, ο Ζίκο, αλλά κι ο Ζιντάν, ο Μαραντόνα, ο Ματέους, ο Μπεκενμπάουερ, ο ίδιος ο ΕμΠαπέ που μουντιάλ κέρδισαν, αγαπούν λίγο πολύ το μουντιάλ που έχασαν. Γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο νίκες. Είναι να χάνεις από την Αίγυπτο 0-2 στο 78΄και να πιστεύεις πως το ματς θα γυρίσει γιατί παίζει ο Μέσι.
Πηγή: Karpetshow
