Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Αργεντινή δεν είναι κακή μέχρι στιγμής στο Μουντιάλ. Είναι θλιβερή. Αντιστοίχως ο Μέσι δεν είναι κακός μέχρι στιγμής στο Μουντιάλ. Είναι θλιβερός – με την έννοια της θλίψης που αναδύει η ανημποριά. Όπως θα έλεγε και ο Άγγελος Αναστασιάδης «δεν μπορεί το παλικάρι». Για ποιο λόγο δεν μπορεί όμως; Επειδή έχει δίπλα του μέτριους παίκτες; Επειδή ο ίδιος δεν αντέχει το βάρος της σύγκρισης με τον Ντιέγκο Μαραντόνα; Επειδή οι αντίπαλοι τον έχουν διαβάσει καλά;
Για όλα τα παραπάνω έχουν ήδη γραφτεί χιλιάδες λέξεις. Και θα γραφτούν ακόμα περισσότερες αν η Αργεντινή αποκλειστεί – νομίζω η παγκόσμια πρωταθλήτρια, όποια κι αν είναι, θα απασχολήσει λιγότερο τα ΜΜΕ από ενδεχόμενο κάζο του Λέο και της παρέας του.
Επί της ουσίας, άκρη δεν θα βγάλουμε. Οι συγκρίσεις είναι έτσι κι αλλιώς ανεδαφικές, εφόσον μιλάμε για διαφορετικές εποχές του ποδοσφαίρου και η συζήτηση για τον G.O.A.T. αποτελεί ένα ωραίο εφεύρημα για να τσακωνόμαστε, άνευ αληθινού αντικειμένου. Δεν τίθεται θέμα ότι ο Μέσι είναι τεράστιος ποδοσφαιριστής. Αυτό δεν αλλάζει, ακόμα κι αν η Αργεντινή φάει άλλα τρία από την Νιγηρία στο τελευταίο παιχνίδι και γίνει ο περίγελος του πλανήτη.
Πλην όμως, ακόμη και ο μεγαλύτερος οπαδός του Αργεντίνου σούπερ – σταρ δεν μπορεί παρά να παραδεχτεί ορισμένα πράγματα. Με βασικότερο το εξής: Ο Μέσι θριάμβευσε, θριαμβεύει και πιθανότατα θα συνεχίσει να θριαμβεύει στο απολύτως προστατευμένο περιβάλλον της Μπαρτσελόνα. Το οποίο από ένα σημείο κι έπειτα, το διαμορφώνει κατά το δοκούν. Είναι δηλαδή κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του. Έξω από αυτό, δεν δίνει απαντήσεις, εγείρει ερωτηματικά.
Αλλά ακόμα, στην Μπάρτσα , τους μεγάλους θριάμβους, τους πέτυχε στην ακμή μιας ομάδας με Τσάβι, Ινιέστα στα ντουζένια τους. Η σταδιακή πτώση των δυο, συνδυάστηκε με σταδιακή πτώση και των «Μπλαουγκράνα» που παίρνουν εγχώριους τίτλους αλλά αποκλείονται στην Ευρώπη, συνήθως με τον Μέσι εξαφανισμένο στους αποκλεισμούς τους.
Να το κάνω λιανά: Τα τελευταία χρόνια, με αφετηρία τις Εθνικές ομάδες αλλά όχι μόνο, αρχίζει να δημιουργείται ένα δεδικασμένο: Ο ακατανόμαστος Κριστιάνο αποδεικνύει ξανά και ξανά ότι η αντιπάθεια του κοινού, η σκληρή κριτική, το κράξιμο των haters, η συνολική πίεση, όχι απλώς δεν τον πτοούν, αλλά του δίνουν κίνητρο για διαρκή, υπεράνθρωπη σχεδόν, βελτίωση. Ο τύπος στα 34 του είναι μάλλον καλύτερος από όσο ήταν στα 24.
Ο Μέσι αντιθέτως «θαμπώνει» ολοένα και περισσότερο, όταν υποχρεώνεται να λειτουργήσει έξω από την ζώνη της προσωπικής του ασφάλειας (την La Liga δηλαδή και την Βαρκελώνη).
Το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο, στο οποίο η μετριότατη (από πλευράς ρόστερ) Πορτογαλία με τέσσερα γκολ του Ρονάλντο είναι κοντά στην πρόκριση στους «16», ενώ η κάκιστη (αλλά με Αγουέρο, Ιγκουαίν, Οταμέντι, Ντιμπάλα στο ρόστερ της) Αργεντινή, με τον Μέσι ανύπαρκτο, βρίσκεται με το ένα πόδι στο σπίτι της, ίσως αποδειχθεί κρίσιμο σημείο για την υστεροφημία και των δυο.
Και είναι η πρώτη φορά, όσα χρόνια τους παρακολουθώ, που έχω αμφιβολίες. Και ενώ εξακολουθώ να θεωρώ ότι ποδοσφαιρικά ο Μέσι υπερέχει του Ρονάλντο σχεδόν σε όλα, αρχίζω να σκέφτομαι ότι ίσως υστερεί σε κάτι εξίσου σημαντικό με το ταλέντο: Την προσωπικότητα .
Πηγή: Sport DNA
