Του Νίκου Παπαδογιάννη
Δεν χρειάζεται να κρύβεστε, σας βλέπω καθαρά και μπορώ να διαβάσω τα χείλη σας. Βλέπω εσάς που μιλάτε από τώρα για μετάλλιο, βλέπω και εσάς που προεξοφλείτε την αποτυχία διότι «ο σουλτάνος ο Βασιλακόπουλος κλπ κλπ». Βλέπω επίσης εσάς που σπεύδετε στα χαρακώματα με τα πρασινοκόκκινα κράνη σας, για να υπερασπιστείτε τον Όγκαστ ή τον Μπόγρη στη μάχη για τη 12άδα, λες και τους ξέρατε και χθες.
Σε όσους που μεταχειρίζεστε την «επίσημη αγαπημένη» ως όχημα για να βγάλετε οπαδικά απωθημένα ή για να παίξετε «ΝΒΑ» με μπλε και κίτρινους κόκκους, έχω να συστήσω ψυχραιμία και …καλές βουτιές.
Η Εθνική ομάδα μπάσκετ, με όλες τις παθογένειες και τα προβλήματά της, είναι το τελευταίο αποκούμπι όσων επιμένουν να ψάχνουν μία σοβαρή έκφραση μέσω του ομαδικού αθλητισμού, στην Ελλάδα. Υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που την αγαπούν και την υπηρετούν αφιλοκερδώς, από σεβασμό για όσα εκείνη τους έχει προσφέρει.
Δυστυχώς, το Ευρωμπάσκετ του 2017 μπορεί να είναι το κύκνειο άσμα της. Η θλιβερή διελκυστίνδα των γραφειοκρατών της Βαρκελώνης και της Γενεύης, σε συνδυασμό με τη σιωπή των αθλητών, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κατάργηση των Εθνικών ομάδων και στη γελοιοποίηση του αθλήματος. Αλλά η διανομή των ευθυνών είναι θέμα για κάποιο άλλο σημείωμα.
Η ελληνική 16άδα ανακοινώθηκε με μεγάλη καθυστέρηση, ένεκα της ασυγχώρητης κωλυσιεργίας στον διορισμό του προπονητικού τιμ. Θα πρέπει να είναι κάποιου είδους ρεκόρ, η δημοσίευση των ονομάτων μόλις δύο εβδομάδες πριν την έναρξη της προετοιμασίας.
Βεβαίως, οι εμπλεκόμενοι παίκτες ήταν ενήμεροι και –μηδενός εξαιρουμένου- πρόθυμοι για τη συμμετοχή τους στο εγχείρημα. Από αυτήν εδώ τη στήλη, είχατε μάθει έγκαιρα για το αδιαπραγμάτευτο «ναι» του Πρίντεζη, του Καλάθη, του Παπαγιάννη, του Παππά και αρκετών άλλων, όταν η πιάτσα βοούσε για δήθεν απουσίες.
Ο μοναδικός που σκόπευε να ζητήσει άδεια ήταν ο Γιάννης Μπουρούσης, ο οποίος μεταπείστηκε μέσα σε λίγα λεπτά. Σκόπευε να κλείσει την διεθνή του καριέρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, αλλά νόμιζε, λανθασμένα, ότι αυτό θα διεξαχθεί το 2018. Όταν του επισημάνθηκε το λάθος, ξαναφόρεσε το περιβραχιόνιο και έπιασε θέση στις επάλξεις. Και αυτό το στόρι, μόνο εδώ το διαβάσατε.
Οι 16 της προεπιλογής είναι στην πραγματικότητα 15. Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ δεν πρόκειται να συμμετάσχει στην προετοιμασία, αφού έχει άλλες δουλειές αυτές τις μέρες, μετά την επιλογή του στο ντραφτ και την υπογραφή εγγυημένου συμβολαίου με τους Ατλάντα Χοκς.
Η Ομοσπονδία συμμερίζεται τις προτεραιότητες του νεαρού, αλλά στέλνει ταυτόχρονα ένα μήνυμα, μετά το περυσινό σνομπάρισμα του Κατσικάρη: «Υπολογίζουμε τον Ντόρσεϊ για το μέλλον». Τρέχα γύρευε, βέβαια, πότε μπορεί να έρθει αυτό το μέλλον…
Ο Ντίνος Μήτογλου ανήκει στην ίδια κατηγορία, αλλά θα εμφανιστεί κανονικά στο εργομετρικό. Από τις δηλώσεις του Κώστα Μίσσα, γίνεται φανερό ότι ο νεαρός καλείται με γνώμονα όχι το σήμερα, αλλά «την επόμενη μέρα». Ωστόσο, δεν θα βιαστώ να τον ξεγράψω.
Ελλείψει Περπέρογλου, κανένας παίκτης της σημερινής Εθνικής δεν έχει σουτ καλύτερο από του Μήτογλου. Κανένας από τους ψηλούς της δεν παίζει με τόση ευκολία μακριά από το καλάθι. Στην ομάδα του Αντετοκούνμπο και του Καλάθη, το τρίποντο μπορεί να εξελιχθεί σε λυδία λίθο της προόδου.
Το γυμνό μάτι βλέπει πληθώρα «αναλώσιμων» παικτών στις θέσεις 4+5, οπότε οι υπόλοιποι παίκτες που συνοδεύονται με ερωτηματικό είναι (με αυτή τη σειρά) οι Όγκαστ, Μπόγρης, Αγραβάνης.
Η Εθνική θα χρειαστεί έναν παίκτη για να συμπληρώσει τον Γιώργο Πρίντεζη στο «4», αλλά αυτός ο ρόλος μπορεί να χρεωθεί στον Γιάννη Αντετοκούνμπο ή σε οποιονδήποτε από τους Παπαπέτρου, Παπανικολάου, Θανάση Αντετοκούνμπο.
Η πληθωρική παρουσία του Γιάννη, τον οποίο ο Κώστας Μίσσας φέρεται να υπολογίζει περισσότερο στις θέσεις «3-5» παρά στα γκαρντ, καθιστά τους ελιγμούς πιο εύκολους. Το δίδυμο Μπουρούση-Παπαγιάννη είναι σχεδόν απίθανο να σπάσει, ιδίως μετά την αναμενόμενη απουσία του Κουφού.
Όποιος από τους ψηλούς αποδειχθεί ικανός να αμυνθεί απέναντι στο αντίπαλο pick’n’roll αποκτά, αυτομάτως, πλεονέκτημα για μία θέση στη 12άδα. Ακόμα βλέπω στους εφιάλτες μου τις συνεργασίες του «Τσάτσο» με τον Πάου Γκασόλ, από το μοιραίο ματς της Λιλ…
Αλήθεια, θυμάστε πόσο πλήρης ήταν εκείνη η Εθνική; Είχε και Σπανούλη και Ζήση και όλα τα καλούδια του ελληνικού μπάσκετ, πλην του γνωστού Λακεδαιμονίου. Στην άκρη του πάγκου στριμώχνονταν έμπειροι διεθνείς, όπως ο Μάντζαρης, ο Καϊμακόγλου, ο Περπέρογλου και ο Παπανικολάου.
Εκ των υστέρων, οι ίδιοι οι προπονητές ομολόγησαν –αν και μακριά από τα μικρόφωνα- ότι ήταν σφάλμα η λογική της «Ολ-Σταρ» Εθνικής.
Όχι μόνο υπήρχε γκρίνια και δυσκολία στη μοιρασιά των ρόλων, αλλά προέκυπταν και πρόσθετα προβλήματα, ένεκα της κόπωσης και των αγιάτρευτων μικροτραυματισμών που έφεραν στο κορμί τους οι ταλαιπωρημένοι από τη Euroleague αστέρες.
Ας περιμένουμε, λοιπόν, μέχρι να βεβαιωθούμε ότι οι φετινοί διεθνείς είναι υγιείς και ετοιμοπόλεμοι. Εάν κάποιος δεν μπορεί να προσφέρει, είναι προφανώς προτιμότερο να ταξιδέψει στη θέση του ένας πιο ξεκούραστος και φρέσκος.
Ευτυχώς για την ομάδα, ο Γιάνναρος κοντεύει 3 μήνες εκτός αγώνων. Και νιώθει σαν πάνθηρας σε κλουβί.
Η πραγματική είδηση της προεπιλογής είναι η επιστροφή του Νίκου Παππά, για πρώτη φορά μετά την οικειοθελή του αποχώρηση τη χρονιά του Τρινκιέρι. Ο ίδιος δήλωσε πρόθυμος με τον δικό του τρόποκαι βρήκε ευήκοον ους, από έναν προπονητή που γνωρίζει καλά τον ιδιόμορφο χαρακτήρα του.
Ο Παππάς έχει σχεδόν βέβαιη τη θέση του στη 12άδα, οπότε είναι στο χέρι του να γίνει –έστω στα 27 του- φουλ τάιμ διεθνής. Τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του είναι πολύτιμα για οποιανδήποτε ομάδα, εφ’ όσον τεθούν στην απόλυτη διάθεσή της.
Φρονώ, πάντως, ότι ο πιο ταιριαστός παρτενέρ του Γιάννη Αντετοκούνμπο (ανάμεσα στους 4 περιφερειακούς) είναι αυτός που διαθέτει το πιο σίγουρο σουτ, δηλαδή ο Σλούκας.
Φαίνεται ότι θα δούμε πολλές φορές δίδυμους γκαρντ δίπλα στον Γιάννη, ιδίως όταν ένας από τους Παπανικολάου-Πρίντεζη κάθεται στον πάγκο. Πόσες ομάδες έχουν τρεις πλέι-μέικερ κλάσης (ο ένας από τους οποίους βλέπει τον κόσμο από τα 2μ11) στην ίδια πεντάδα;
Εναλλακτικά, υπάρχει στο μπλοκάκι του Μίσσα το σχήμα-καμικάζι που μπορεί να μικρύνει το γήπεδο, με τέσσερις ψηλούς ταυτόχρονα στο παρκέ. Θυμηθείτε το «αμυντικό τέρας» που έφτιαχνε ο Σφαιρόπουλος με Παπαπέτρου-Παπανικολάου-Πρίντεζη ταυτόχρονα στο παρκέ (δίπλα σε Μάντζαρη και έναν σέντερ), πασπαλίστε με έναν ή και δύο Αντετοκούνμπο και …τρομάξτε ελεύθερα.
Ομολογώ ότι ανυπομονώ για το Ευρωμπάσκετ, αλλά αυτό δεν είναι είδηση. Μου συμβαίνει κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Νιώθω ότι χρειάζομαι 2-3 μήνες για αποτοξίνωση από την ανυπόφορη ατμόσφαιρα των τελικών, οπότε απέχω συνειδητά από την «silly season» των μεταγραφών. Οι 50 ημέρες μέχρι το Ελσίνκι μου φαίνονται μαρτύριο.
Το καλοκαίρι ξεκίνησε με άσχημους οιωνούς με τα ήξεις-αφίξεις της Ομοσπονδίας και τις διαδοχικές χυλόπιτες, αλλά η διαρκής παρουσία του ευλογημένου Γιάννη έκανε την αναπνοή πιο εύκολη. Δεν θα ήταν το ίδιο, αν η φαμίλια Αντετοκούνμπο μάς έριχνε μαύρη πέτρα κατακέφαλα.
Πηγή: Gazzetta
