Του Βασίλη Σκουντή
Άργησαν να συστηθούν ο Ολυμπιακός και η ΤΣΣΚΑ, αλλά από τότε που αντάμωσαν για πρώτη φορά και άνοιξαν τις παρτίδες τους, δεν χορταίνουν ο ένας τον άλλον.
Απλώς ο καθένας χορταίνει διαφορετικά πράγματα: η μεν ΤΣΣΚΑ τις περισσότερες νίκες, ο δε Ολυμπιακός τις τιμαλφείς, δηλαδή εκείνες που έχουν τη μεγαλύτερη αξία , όπως οι τέσσερις σε ισάριθμα συναπαντήματα στα Final 4 της Euroleague: στον αλήστου μνήμης τελικό το 2012 στο Sinan Erdem Dome της Πόλης και στους ημιτελικούς του 2013 στο Λονδίνο, του 2015 στη Μαδρίτη και του 2017 πάλι στην Βασιλεύουσα…
Τέσσερις μεγάλες νίκες, οι εξής… πέντε, συμπεριλαμβανομένης και εκείνης την οποία είχε προλάβει να καταγάγει ο (συνήθης ύποπτος της κόκκινης εποποιίας) Βασίλης Σπανούλης στην εξίσου αλήστου μνήμης τελικό του 2009 στο Βερολίνο.
Έχω γράψει τις… κάλτσες μου όλα αυτά τα τελευταία χρόνια για τους εκάστοτε αγώνες τους, είτε στον Πειραιά, είτε στη Μόσχα, αλλά ποτέ δεν είναι αργά: ποτέ δεν είναι αργά για να σκαλίσω τη μνήμη μου και να ξεψαχνίσω τα κιτρινισμένα αρχεία μου, ώστε να βρω κάτι άλλο…
Αυτό το κάτι άλλο συνέβη στις 9 Ιανουαρίου του 1997, που ως γνωστόν είναι σωτήριον και θριαμβευτικόν έτος για τον Ολυμπιακό, καθότι εκείνη τη σεζόν έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα η οποία πέτυχε το περιλάλητο και πολυθρύλητο triple crown…
Εκείνες τις μέρες ο Ολυμπιακός βρισκόταν σε μια κάποια αναταραχή και γενικώς ψαχνόταν. Δυο εβδομάδες νωρίτερα ο Ντούσαν Ιβκοβιτς είχε στείλει αδιάβαστο τον Γουίλι Αντερσον, ο οποίος πήρε άδεια από τη… σημαία για να επεκτείνει τις γιορτινές διακοπές του και βρήκε την πόρτα κλειστή…
Δεν πρόλαβε καν να βρει κλειστή την πόρτα του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας, διότι ο Ιβκοβιτς του την βρόντηξε στα μούτρα στη Μαδρίτη, όπου βρισκόταν ο Ολυμπιακός για να συμμετάσχει στο παραδοσιακό Torneo de Navidad της Ρεάλ…
Εκεί λοιπόν έσκασε μύτη καθυστερημένος ο Αντερσον μέσω Αμστερνταμ και όχι μονάχος του: μαζί του κουβαλούσε κι ένα …παιδί, αλλά αυτή η τρυφερή εικόνα δεν στάθηκε ικανή να μαλακώσει τον Ντούντα.
Με το που είδε μπροστά του τον Αμερικανό φόργουορντ αγρίεψε και γύρισε και είπε στον τότε μάνατζερ της ομάδας Τάκη Λιβιεράτο μια κουβέντα που δεν σήκωνε δεύτερη!
«Κύριε Τάκη, δεν τον είδα. Δεν ήρθε. Δεν είναι εδώ»!
Μετά από τρεις τέσσερις μέρες είχα βγάλει τον Ντούντα στην εκπομπή την οποία έκανα στο ραδιόφωνο του Σπορ FM και όταν τόλμησα να του πω «μα ο Αντερσον είναι ένας πολύ γλυκός παίκτης» μου έδωσε μια απάντηση που με ξέρανε…
«Ναι μπρε αγάπη μου και η τούρτα είναι γλυκιά, αλλά δεν παίζει μπάσκετ»!
Οops!
Εκτός από το διαζύγιο με τον Αντερσον τον οποίο έμελλε να διαδεχθεί ο Εβρικ Γκρέι, που κι αυτός αποδείχθηκε αναλώσιμος (λόγω της χρήσης απαγορευμένων ουσιών) ο Ολυμπιακός βρισκόταν εκείνες τις μέρες εν μέσω ζυμώσεων και προσπαθούσε να σταθεροποιήσει την απόδοση του και να ανοικοδομήσει την αυτοπεποίθηση του…
Με την ευκαιρία του Tουρνουά της Μαδρίτης και στο πλαίσιο του πνεύματος των Χριστουγέννων, όλα τα μέλη της ομάδας έκαναν μαζί ρεβεγιόν που έκρυβε εκπλήξεις. Ο Νάσος Γαλακτερός κάθισε στο πιάνο και ανέλαβε το μουσικό σκέλος της διασκέδασης, ενώ η συχωρεμένη σύζυγος του Ντέιβιντ Ρίβερς, Σάνον ξεσάλωσε…
Είπε ένα δυο τραγούδια τα οποία παρήγγειλε στον Νάσο και ύστερα ανέβηκε στο τραπέζι και όχι μόνο έκανε πρόποση, αλλά είπε κιόλας ότι «μπορεί τώρα να είμαστε στενοχωρημένοι, αλλά τν Μάιο θα πανηγυρίζουμε διότι ο Ολυμπιακός θα έχει σαρώσει όλους τους τίτλους».
Την άκουσε ο Ρίβερς και έβαλε τη μούρη του κάτω από το τραπέζι για να κρυφτεί από τη ντροπή του. Το μόνο που ψέλλισε ήταν «μην την ακούτε, την πείραξε το κρασί»!
Δεν ξέρω εάν την είχε πειράξει το κρασί, πάντως η Σάνον έπεσε διάνα στις προβλέψεις της…
Πέρασαν τα Χριστούγεννα, η Πρωτοχρονιά και τα Φώτα και στις 9 Ιανουαρίου ο Ολυμπιακός υποδεχόταν την αρκούδα θέλοντας ν’ αποδείξει πως δεν είναι (ο ίδιος) ελέφαντας!
Εκείνο το βράδυ οι Πειραιώτες προηγήθηκαν νωρίς με 30-15, αλλά είδαν τους Μοσχοβίτες να ισοφαρίζουν σε 33-33 και άρχισαν να βλέπουν μπροστά τους τα φαντάσματα της Μπολόνια, της Μαδρίτης και του Βερολίνου…
Στο επόμενο κλικ όμως άλλαξαν όλα και ο μεταμορφωμένος επί τα βελτίω Ολυμπιακός έκανε την αρκούδα να μοιάζει με… σκιουράκι! Το δεύτερο ημίχρονο εξελίχθηκε σε μια ραψωδία και το καταιγιστικό μπάσκετ στην άμυνα και στην επίθεση του έδωσε το δικαίωμα να συντρίψει την ΤΣΣΚΑ με 82-51 και να πάρει το αίμα του πίσω για την τριαντάρα που είχε φάει την προηγούμενη σεζόν στη Μόσχα (65-95).
Τόση φαντασμαγορία παρήγαγαν οι Ερυθρόλευκοι, ώστε 28 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη που ο Θύμιος Μπακατσιάς και ο Μίλαν Τόμιτς έκαναν δυο απανωτές no look passes για να καρφώσει ο Δημήτρης Παπανικολάου, ο εκφωνητής Στάθης Γαβάκης εκστασιάσθηκε και ωρυόταν από του μικροφώνου…
«Κυρίες και κύριοι παρακολουθείτε έναν αγώνα του ΝΒΑ»!
Και του πουλιού το γάλα άρμεξε σε αυτό το ματς ο Ολυμπιακός που προεξάρχοντος του συχωρεμένου του Κρίστιαν Βελπ (19 πόντοι με 8/9δ., 3/3β., 5ρ., 2ασ.), έγραψε μεταξύ άλλων 9/11 αιφνιδιασμούς, 19 ασίστ, 11 κλεψίματα, 40 ριμπάουντ και (άκουσον, άκουσον) 14 τάπες, εκ των οποίων οι οκτώ τυλίχτηκαν στον ιστό της αράχνης του Παναγιώτη Φασούλα!
Εκείνο το ματς με την ΤΣΣΚΑ δεν ήταν βεβαίως ένας προημιτελικός, ένας ημιτελικός ή ένας τελικός, που θα χάριζε πρόκριση ή τίτλο. Στην πραγματικότητα όμως είναι σαν τη μάχη του Αλ Αλαμέιν, της οποίας την κομβική σημασία προσδιόρισε εκ των υστέρων ο ο Γουίνστον Τσόρτσιλ, λέγοντας ότι «πριν από αυτή δεν είχαμε πετύχει καμιά νίκη και μετά από αυτήν δεν γνωρίσαμε καμιά ήττα»
Το Ελ Αλαμέιν δεν έκρινε τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, αλλά έδειξε ότι μπορούν να νικήσουν οι Σύμμαχοι. Τηρουμένων των αναλογιών εκείνο το ματς με την ΤΣΣΚΑ δεν έκρινε το Κύπελλο Πρωταθλητριών, αλλά έδειξε ότι μπορούσε να το κατακτήσει ο Ολυμπιακός…
ΥΓ: Η απόλυτη εικόνα της βραδιάς εκτυλίχθηκε στο φινάλε του ματς, όταν αναρωτήθηκα πόσοι ελέφαντες μπορούν να χωρέσουν σε ένα Volkswagen Corrado! Το εννοώ αυτός διότι περπατώντας προς το πάρκινγκ είδα να μπαίνουν στο δίπορτο σπορ αυτοκίνητο του Τάρλατς, εκτός από τον ίδιο, ο Τόμιτς, ο Γαλακτερός και ο Φασούλας!
Πηγή: Gazzetta
