Εύλογα είναι η καλύτερη, εύλογα προπορεύεται. Οι άλλοι τέσσερις εφέτος, έχουν ξεκινήσει καθένας το δικό του κάτι καινούργιο. Ο ένας συνεχίζει, επάνω στο κάτι καινούργιο που ξεκίνησε πέρυσι. Ο Παναθηναϊκός είναι δομημένος, ισορροπημένος, δυνατός στο fitness, καλύπτει κενά, μες στο παιγνίδι δεν τα χάνει στην αναποδιά, διορθώνει λάθη, κάθε φορά βρίσκει τρόπο να φέρνει όλες τις λεπτομέρειες με το μέρος του. Εν ολίγοις, το πακέτο που κάνει ένα πρωτάθλημα να είναι, όχι μακρινό όνειρο, απτός στόχος.
Απομονωμένο το αποτέλεσμα, είναι ένα πρίσμα που (πολύ συχνά στο ποδόσφαιρο) παραμορφώνει την αληθινή εικόνα. Παραμορφώνει, και προς τις δύο κατευθύνσεις. Υπερτιμά, τον νικητή. Ισοπεδώνει, τον ηττημένο. Η εικόνα του ΠΑΟΚ, είναι ένα γκρουπ που Δευτέρα με Σάββατο στο προπονητήριο φαίνεται πως δουλεύουν σαν τρελοί. Ειδάλλως, η ομαδική λειτουργία δεν θα ήταν σε ένα τέτοιο επίπεδο. Δεν παύει, να είναι ο πολύ πρώτος καιρός της μετάβασης. Από κάτι άλλο που έκανε τον κύκλο του, σε κάτι άλλο που τώρα αρχίζει να σχηματίζει τον δικό του κύκλο.
Ηρθαν, έρχονται, θα ξανάρθουν εκείνα τα διαστήματα της απώλειας του ελέγχου. Η αυτοπεποίθηση ακόμη, είναι χαμηλά. Η ισοφάριση του Παναθηναϊκού, και η γραμμή άμυνας ψηλά και συγχρόνως η πίεση στη μπάλα ανεπαίσθητη, είναι ένα γκολ που “δεν υπάρχει” σε αυτό το επίπεδο. Ασυγχώρητο, ότι το είχε δεχθεί (ολόιδιο, από τον Παναθηναϊκό) ο ΟΦΗ. Πολλαπλάσια ασυγχώρητο, ότι το δέχθηκε ο ΠΑΟΚ. Και πάλι, δεν ήταν η ισοφάριση που ξεψύχησε τον ΠΑΟΚ. Τον ΠΑΟΚ, τον ξεψύχησε η στιγμή του νεύματος του Νέλσον Ολιβέιρα προς τον πάγκο. Οτι έσφιξε, και τελείωσε.
Εκεί και τότε, ο ΠΑΟΚ έχασε την αναφορά του και την πυξίδα του. Εκεί και τότε επίσης, ξαλάφρωσαν οι πιεσμένοι σέντερ-μπακ του Παναθηναϊκού που υποψιάζομαι πως ο Γιοβάνοβιτς δεν έκανε καλά, ασχέτως αν εν τέλει δεν κόστισε, ότι τους επανέφερε (και τους δύο μαζί ταυτόχρονα) ύστερα από τόσες εβδομάδες. Είπαμε, όμως. Κάθε φορά βρίσκεται ο τρόπος να έρχονται όλες οι λεπτομέρειες, δικές του(ς). Φυσικά δεν είναι λεπτομέρεια ότι, όταν ο ΠΑΟΚ χρειάστηκε ν’ αντικαταστήσει τον σέντερ-φορ πήγε σε αλχημεία. Ενώ, όταν ο Παναθηναϊκός χρειάστηκε ν’ αντικαταστήσει τον σέντερ-φορ πήγε…στον επόμενο σέντερ-φορ, το αυτονόητο δηλαδή, της ιεραρχίας του ρόστερ.
Ενα γκολ σαν το ένα-ένα, ένα σφάλμα ενός τερματοφύλακα εξαιρετικής προοπτικής, διαμορφώνουν το αποτέλεσμα. Δεν ακυρώνουν, τη δουλειά. Στην αντίστοιχη (περσινή) φάση του Παναθηναϊκού, ένα γκολ τελείωνε το ματς εις βάρος του. Του έκανε ο αντίπαλος ανατροπή, ξεκούραστα. Εχανε παιγνίδια, εντός και εκτός έδρας. Παιγνίδια ντέρμπι, παιγνίδια μικρά. Για να το θέσουμε δραματουργικά (που αρέσει και στους οπαδούς και στους δημοσιογράφους), κατέρρεε πάλι και πάλι. Ως τον Φεβρουάριο, είχε γράψει δέκα ήττες. Δεν σημαίνει πως όλο εκείνο το διάστημα δεν δούλευαν, Ιβάν και επιτελείο, σαν τρελοί. Και φαινόταν αυτό, η δουλειά, εάν αφαιρούσες το παραμορφωτικό πρίσμα.
Η ωρίμανση, παίρνει χρόνο. Και θέλει, πολλά. Στις περισσότερες από τις δέκα ήττες πέρυσι, λυσσομανούσε ο πράσινος περίγυρος για τη διαιτησία. Ο Γιοβάνοβιτς δεν σήκωσε τέτοιο ζήτημα, ποτέ. Δεν επινόησε, αφηγήματα. Δεν έδωσε, δικαιολογία. Συνεισέφερε, με αυτόν τον τρόπο. Συνεισέφερε και στο όλο περιβάλλον και, πρωτίστως, στην ίδια την ομάδα του. Ενα χρόνο μετά, βλέπω το κλαμπ-ΠΑΟΚ (και το εκτιμώ) να ακολουθεί αυτή τη γραμμή. Πιθανότατα, κόντρα σε ένα πυρήνα οπαδών. ‘Η δημοσιογράφων. ‘Η και στελεχών. Απ’ τους άλλους τέσσερις κανείς, μηδενός εξαιρουμένου, θεωρώ ότι δεν θα τηρούσε τέτοια γραμμή στο τέλος μιας νύχτας όπως η κυριακάτικη.
Είμαστε, και κλείνω σήμερα με αυτό, στις ολίγες ώρες πριν τον πρώτο αγώνα, επαναλαμβάνω αγώνα, όχι πάρτι, στην Αγιά Σοφιά. Απ’ όσες κουβέντες υπέπεσαν στην αντίληψή μου όλα αυτά τα εικοσιτετράωρα της κίτρινης έκστασης, η σοφή ανήκει στον σπουδαίο Κύπριο Γιώργο Σαββίδη. Αυτό το γήπεδο, είπε ο κουμπάρος, θα δείξει ποιοι αντέχουν τη φανέλα της ΑΕΚ και ποιοι όχι. Αν αντέχεις το βάρος, το γήπεδο θα σε εκτοξεύσει. Αν όχι, το γήπεδο θα ανοίξει και θα σε καταπιεί.
Πηγή: Sdna
