Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ηταν head-to-head τελικός και ο Αρης, περισσότερο από το να τον παίξει, τον κέρδισε επειδή εκπλήρωσε όλη τη λίστα των πραγμάτων, όλα τα τικ στα κουτάκια, που χρειάζονταν ώστε να γίνει η δουλειά στο ακέραιο.
Εγώ ξέρω πως αυτή τη στιγμή ο Αρης έχει ίσους πόντους (αν και όχι σε ίσο αριθμό ματς) με την ΑΕΚ και ότι, επίσης, ο ΠΑΣ έχει πιο πολλούς πόντους από τον Αστέρα και τον ΟΦΗ, τελεία. Στη βαθμολογία των ποδοσφαιριστών. Η βαθμολογία δικηγόρων/δικαστών/παραδικαστών είναι η αναρτημένη στον ιστότοπο της Σούπερ Λιγκ. Και εκείνη προφανώς, ισχύει. Τουλάχιστον ισχύει για όσο δικηγόροι/δικαστές/παραδικαστές δεν δίνουν πόντους που αφαιρέθηκαν, πίσω.
Ολο αυτό το γύρω-γύρω με τα συν και τα πλην, σε φινάλε που είναι συναρπαστικό μέσα στο γήπεδο, αφήνει κακή αίσθηση. Θα ήθελες ιδανικά, τα πάντα να σχετίζονται με την αγωνιστική επίδοση. Και τα πάντα, από αυτή να κρίνονται. Πιστεύει κανείς πως οφείλεται έστω ένας από τους 42 πόντους του Αρη, στην πλαστογραφία Λάσκοβ; Οφείλεται έστω ένας από τους πόντους του ΠΑΣ, στο τι έκαναν ο κύριος Χριστοβασίλης και ο κύριος Αυδής πριν έξι-επτά χρόνια στα Γιάννενα;
Θέλω να πω, εάν η παράβαση προσπόρισε στην ομάδα αγωνιστικό όφελος, τότε ναι, να έχει και η κύρωση αγωνιστικό κόστος. Εάν η παράβαση είναι προδήλως άσχετη με την αγωνιστική επίδοση της ομάδας, τότε όχι, αφαίρεση πόντων είναι αδιανόητη. Να είναι η κύρωση βαρύτατη φυσικά, εάν πρέπει. Από άλλο φάσμα κυρώσεων, ωστόσο. Βάλ’ τους πρόστιμο…το μισό τηλεοπτικό συμβόλαιό τους, βάλ’ τους ban μετεγγραφών, βάλ’ τους απαγόρευση ενασχόλησης, βάλ’ τους προσωποκράτηση. Αλλ’ αφαίρεση πόντων, είναι νταραβέρι.
Μου είναι δύσκολο, να επεξεργαστώ εγκεφαλικά ότι η αξιολόγηση της δουλειάς προπονητών/επιτελείων/ποδοσφαιριστών γίνεται…με νταραβέρια. Ακόμη πιο πολύ, μου είναι αδύνατον να επεξεργαστώ εγκεφαλικά πώς μπορεί να αλλάζει μέσα σε μισή ώρα, σαν να πρόκειται για τη φορά του ανέμου, μια ολόκληρη συζήτηση-ατζέντα με επίκεντρο την αξιολόγηση προπονητών/επιτελείων/ποδοσφαιριστών.
Μέσα σε μισή ώρα, κυριολεκτικά. Ως τις επτά και μισή το βράδι την Κυριακή, ο Παναθηναϊκός “κινδυνεύει να μείνει εκτός top-6” και ο Γιοβάνοβιτς, εάν η ομάδα δεν μπει στα πλέι-οφ, δεν θα είναι ο προπονητής στα πλέι-άουτ, ντε-κλα-ρέ. Στις οκτώ το βράδι την Κυριακή, ο Παναθηναϊκός είχε ήδη προλάβει να γίνει “εμφανώς πιο δουλεμένη ομάδα από την ΑΕΚ”, συνεπώς η δουλειά του κόουτς μάλλον διασφαλίστηκε, η δε αδούλευτη ΑΕΚ μονομιάς “κινδυνεύει να μείνει εκτός Ευρώπης” πλέον, οπότε τι;
Να φύγει ο Γιαννίκης, να έλθει από την ΑΕΚ Β ο Οφρυδόπουλος για τα τελευταία δύο παιγνίδια της regular season στο Στάδιο με τον ΠΑΟΚ και τον Αστέρα, κι έπειτα να πάρουμε τον Φαν ‘τ Σχιπ; ‘Η μήπως, στα πλέι-οφ να φέρουμε τον αναπόφευκτο Μανόλο Χιμένεθ κι έπειτα να αναλάβει την ομάδα, για του χρόνου, ο Φαν ‘τ Σχιπ; Δεν πάει καιρός από την ημέρα που σημείωσα εδώ, πως στο να γίνει η ΑΕΚ με τους προπονητές Απόλλωνας, ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα. Αρα, καλή πεζοπορία!
Οντως ο Παναθηναϊκός είναι “πιο δουλεμένος” και τούτο φαίνεται κάθε Κυριακή, φάνηκε και στην Κυριακή της ήττας από την ΑΕΚ τον Δεκέμβριο, απλώς δεν…το έβλεπαν όσοι ενδεχομένως τυφλώνονται από τις δέκα ήττες. Είναι τόσο δουλεμένος, όσο για να μη παίζουν οι δύο-στους-τρεις βασικοί χαφ, ο Βιγιαφάνιες με τον Μαουρίσιο, και αυτό να μη φαίνεται. Ενώ η ΑΕΚ μοιάζει να μπαίνει στο χορτάρι για να ψάξει τον Αμραμπάτ (ή τον Μάνταλο) κι εκείνος “κάτι θα βρει να κάνει με τη μπάλα”.
Σε αυτή την “αποκαλυπτική” μισή ώρα από τις επτά και μισή ως τις οκτώ το βράδι την Κυριακή, ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε 3-0 ενόσω ο Τσιντώτας δεν είχε ακουμπήσει με τα χέρια τη μπάλα να νιώσει αν είναι στεγνή ή υγρή. Το σπάνιο 3-0 συνέβη, πρωτίστως επειδή ο Παναθηναϊκός βρήκε και (αντ)επιτέθηκε εναντίον κώνων. Οχι επειδή το πλάνο της ΑΕΚ να ξεκινήσει ψηλά, εναντίον αντίπαλου που άμα το φάει δύσκολα το γυρίζει, ήταν εξ ορισμού άστοχο.
Εκτός εάν φτάσουμε να μιλάμε για ένα ποδόσφαιρο μεγάλων ομάδων στο οποίο αντιλαμβανόμαστε σαν εύστοχες, προσεγγίσεις τύπου Μπόλονι. Κλεινόμαστε, διώχνουμε, τρέχουμε για τις δεύτερες μπάλες, αφήνουμε μπροστά ένα έρημο σκυλί να κυνηγάει τα κόκαλα που του πετάμε απ’ τα 40-50 μέτρα. Κι άμα κάτσει καμιά φορά, τότε (ο όποιος Μπόλονι) “έδεσε κόμπο” στην τακτική τον…αφελή αντίπαλο προπονητή!
Δεν το κάνει πια στο ποδόσφαιρο σήμερα, πήγα να πω “ούτε ο Ιωνικός”. Και κακώς θα έπιανα στο στόμα μου, τον Ιωνικό. Που ο Ιωνικός πήγε στην Τούμπα, και το γήπεδο το άνοιξε. Δεν κρύφτηκε. Ιδίως στο α’ ημίχρονο έπαιξε τον ΠΑΟΚ, στα ίσα. Με εξάρι, στη θέση του απόντος Κάνιας, τον…Ρομαό (για όνομα!), κάτι βέβαια που στο β’ ημίχρονο ο κόουτς το επιδιόρθωσε με τον Ντάλσιο στη θέση-έξι.
Θα επαινέσουμε τον κύριο Σπανό λοιπόν, που με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα βγήκε να παίξει ανοιχτά αντί να κρεμαστούν οι παίκτες του στα δοκάρια; ‘Η θα τον επικρίνουμε; ‘Η θα το αποφασίσουμε (εάν θα τον επαινέσουμε ή θα τον επικρίνουμε) ανάλογα…με το αποτέλεσμα; Ποιο ποδόσφαιρο, μας ενδιαφέρει; Ο Τσιγρίνσκι που δεν τραυματίζεται, ενώ στην ΑΕΚ ήταν μία μέσα πέντε έξω, πώς μας φαίνεται; “Ελα μωρέ, στη στρούγκα και με άμυνα-πεντάδα, τρία μέτρα δεξιά τρία μέτρα αριστερά, βολεύεται”. Μόνο που και στην άπλα της Τούμπας, με άμυνα-τετράδα, μια χαρά άνετο τον είδα.
Ο ΠΑΟΚ βιώνει στην πιο ρεαλιστική εκδοχή που θα μπορούσε να του δοθεί, προσομοίωση σεζόν με πολλούς αγώνες. Καμιά εξηνταριά αγώνες, Αύγουστο με Μάιο. Οφελος για τον σχεδιασμό της επόμενης περιόδου, ανεκτίμητο. Διότι η ανάγλυφη προσομοίωση δείχνει στους επιτελείς, όχι μόνο πόσους παίκτες χρειάζεται η ομάδα για εξήντα αγώνες αλλά και με ποια κύρια χαρακτηριστικά και σε ποιες ηλικίες. Το μικρό ρόστερ, δεν αρκεί. Και δεν υπάρχει λόγος να φοβάται κανείς, ένα μεγαλύτερο ρόστερ. Με εξήντα αγώνες, κανείς δεν στενοχωριέται, όλοι παίζουν! Το μεγάλο ρόστερ είναι πρόβλημα, άμα παίζεις μονάχα κάθε Κυριακή.
Και πάλι, αυτό δεν σημαίνει πως θα πάψει να είναι ζήτημα η μετάβαση από το μεσοβδόμαδο στο Σαββατοκύριακο. Ο Λουτσέσκου είπε πως “μισεί” αυτούς τους αγώνες στο πρωτάθλημα αμέσως μετά τους ευρωπαϊκούς, και κανείς δεν θα τον καταλάβει καλύτερα από τους συναδέλφους του στη Μπορούσια Ντόρτμουντ και στην Ολεμπίκ Μαρσέιγ, στην Παρτίζαν και στον Αγιαξ, στην Πόρτο και στο δίπολο Ρέιντζερς/Σέλτικ, που κι αυτοί την ίδια Κυριακή διαχειρίστηκαν, όχι επιτυχώς, την αντίστοιχη άσκηση. Αρκετοί άλλοι συνάδελφοί του δε, από τη Φενέρμπαχτσε και τη Ζενίτ ως την Σπόρτιγκ Μπράγκα και την Αταλάντα, είχαν το προνόμιο της μίας ημέρας. Επαιξαν, αντί Κυριακή, Δευτέρα.
Η ουσία της “Ευρώπης” ωστόσο, αυτή είναι. Η Ευρώπη, είναι παιγνίδια. Πολλά παιγνίδια. Δεν είναι θεαθήναι “να ‘χαμε να λέγαμε” πως κερδίσαμε το εισιτήριο και, να, αυτό κάνει τη χρονιά μας επιτυχημένη. Εάν βγεις Ευρώπη και αποκλειστείς τον Αύγουστο, τότε και που βγήκες και να μη έβγαινες δεν κάνει διαφορά.
Πηγή: sdna.gr
