Του Γιώργου Καραμάνου
Η ευθύνη γεννιέται πάντα όταν δεν φροντίζουμε να πούμε εγκαίρως ΟΧΙ. Για τον Λιονέλ Μέσι όμως αυτό το ΟΧΙ δεν υπήρξε ποτέ σαν επιλογή από τα 17 του, όταν όλος ο καλός κόσμος κατανόησε τι είχε μπροστά στα μάτια του, έφαγε το… χρέωμά του: το ήθελε ή όχι, θα ήταν για πάντα εκείνος που θα έπρεπε να γίνει ο νέος Μαραντόνα. Λες και θα μπορούσε ποτέ να καλπάσει στο χορτάρι ένας καινούργιος Θεός.
Οι αλλαγές που έχουν συντελεστεί στο παιχνίδι, αλλά και το ανυπέρβλητο του εγχειρήματος δεν θα του το επέτρεπαν. Ο Μέσι λοιπόν δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει Ντιεγκίτο. Και δεν του χρειάζεται κιόλας. Πλέον και ιστορικά δεν μπορεί να λογίζεται ως διάδοχος, μα ως κανονικός αντίζηλος για τον τίτλο του κορυφαίου που είδαν ποτέ τα μάτια μας. Μπαίνει ξεκάθαρα στη συζήτηση, στη διαμάχη ως ίσος απέναντι στον Εναν και Μοναδικό.
Ωστόσο, μουντιαλικά, ακόμα και εάν ο σούπερ σταρ της Μπαρτσελόνα το σήκωνε τέσσερα χρόνια νωρίτερα στο «Μαρακανά», εάν πλάσαρε σωστά τον Νόιερ, δεν θα άλλαζε η εικόνα και δεν θα μπορούσε να γίνει σύγκριση με τον μύθο του 1986 στο Μεξικό. Αποκλείεται να μην το γνωρίζει κι ο ίδιος. Αργεντινός είναι κι ας γαλουχήθηκε στην Βαρκελώνη. Του το ψιθυρίζει στα κρυφά το ποδοσφαιρικό DNA του. Μία περίεργη φωνή που του υπενθυμίζει ότι δεν θα πρέπει ποτέ να είναι βλάσφημος.
Γινόμαστε όμως όλοι οι άλλοι, ελπίζοντας στη μετενσάρκωση. Σε ένα θαύμα που δεν θα συμβεί ποτέ. Στα 30 του, πιο ώριμος ηγετικά, ο Μέσι επιλέγει να αναλάβει πιο συνειδητά την ευθύνη. Βγαίνει μπροστά, καθώς άπαντες περιμένουν από εκείνον. Το βλέπεις και στους συμπαίκτες του. Τον αναζητούν για να του δώσουν την μπάλα σε κάθε μήκος και πλάτος του γηπέδου. Θέλουν να πάρει το τόπι πίσω από τη σέντρα, να τους περάσει όλους, να δώσει ασίστ, να σκοράρει. Να είναι τα πάντα για τους πάντες.
Μόνο που τούτο δεν θα του δούμε να συμβαίνει. Δεν το κάνει κανείς στο Μουντιάλ. Το οποίο ξεκινάει με τον χειρότερο τρόπο για τον ίδιο. Το χατ τρικ του Κριστιάνο σε συνδυασμό με το δικό του χαμένο πέναλτι. Μία εκτέλεση που βάσει στατιστικής θα έπρεπε να μην πάρει. Με μόλις 76,6% στην καριέρα του (82 στα 107 πέναλτι) δεν μπορεί να θεωρηθεί σπεσιαλίστας. Το έχουν καταλάβει άπαντες τόσα χρόνια και ειδικά μετά το χαμένο στον τελικό του Κόπα Αμέρικα το 2015. Η ιστορία δεν μπορεί να παίζει πάντα το ωραίο παιχνίδι, όπως έκανε με τον Ρομπέρτο Μπάτζο το 1994 και το 1998. Στην περίπτωση του Μέσι φέρθηκε σκληρά.
Επομένως, το σωστό για την ομάδα θα ήταν να σουτάρει πλέον άλλος από την άσπρη βούλα. Αλλά δεν γίνεται. Είναι αυτό το βάρος της ευθύνης που του φορτώνει ένας λαός και την ίδια στιγμή και ο ίδιος στον εαυτό του. Πρέπει να δείξει ατρόμητος, αφεντικό, ηγέτης και τούτο είναι το ασήκωτο φορτίο που στην τελική δεν θα τον αφήσει ποτέ να παίξει με το εθνόσημο ανάλογα με τις ικανότητες του.
Κι εκείνος να προσπαθεί να αγαπήσει την ευθύνη, να φωνάζει «εγώ, εγώ μονάχος μου
θα σώσω την Αργεντινή. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω»! Επειδή από μία πραγματικά μέτρια ομάδα, όλοι αυτόν θα περιμένουν για τη μαγεία, τη λύτρωση, την κοντινή πάσα, την φοβερή ενέργεια, το πέναλτι και στο τέλος την… σταύρωση!
Follow me: @jorgekaraman
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
