Ο Ολυμπιακός της Κυριακής στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, είναι η απτή απόδειξη. Ποδοσφαιρικά, το ντέρμπι το νίκησε. Κατά κράτος. Εξωποδοσφαιρικά, ηττήθηκε. Το ταμπλό εν τέλει, έγραψε ισοπαλία.
Στη ροή του απαιτητικού ματς, συνήθως χάνεις καύσιμο. Ο Ολυμπιακός μες από τη ροή αυτού του ματς, γέμιζε καύσιμο. Ηταν εγκεφαλικό, ξεκάθαρα. Εβλεπαν, όσο κυλούσε ο χρόνος όλο και πιο πειστικά, ότι το έχουν. Ενιωθαν ότι “τον έχουν” τον Παναθηναϊκό. Ο εγκέφαλος, τους έδινε τα εξτρά οκτάνια. Είχαν διάρκεια στην απόδοση, όση σε κανένα πρότερο παιγνίδι.
Ο Χάμες αυτή τη φορά, δεν αποσύρθηκε περί το μέσον του δεύτερου ημιχρόνου. Πήγε ως, σχεδόν, το τέλος. Ο Χάμες είναι εύκολα, ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής που παίζει το ποδόσφαιρό του στην ελληνική Σούπερ Λιγκ σήμερα. Το όλον τρίο των χαφ του Ολυμπιακού, πιστοποίησε υπεροχή. Οχι μόνον, ο Χάμες απέναντι στον Μπερνάρ. Και ο Μ’Βιλά, με τον Ρουμπέν Πέρεθ. Και ο Χουάνγκ, με τον Τσέριν. Πιο υψηλό επίπεδο.
Εδραιώνοντας τη διάρκεια στην απόδοση, είναι μαθηματικό ότι συρρικνώνουν την πιθανότητα στο εξής να τους (ξανα)συμβεί το ανεπιθύμητο στο 90+. Χάιφα, Μπρατισλάβα, με τον Απόλλωνα Λεμεσού στον Πειραιά, Ναντ, Φράιμπουργκ, τώρα αυτό. Το ενενηκοστό λεπτό στο ποδόσφαιρο, ή ενενηκοστό-συν, δεν είναι τύχη/ατυχία. Είναι το κλασικό κριτήριο, της φυσικής+πνευματικής δύναμης. ‘Η, της αδυναμίας στα πόδια και στο μυαλό. Αντέχεις, ή δεν αντέχεις.
Από ματς σε ματς, σιγά-σιγά ο αριθμός των αλλαγών στην κόκκινη ενδεκάδα μειώνεται. Αυτό που παίρνει ο Ολυμπιακός από τη μεγάλη νύχτα στο σπίτι του Παναθηναϊκού, είναι η πεποίθηση ότι ο Μίτσελ “το βρήκε”. Οι ιδανικοί έντεκα μες στον νου του, είναι ακριβώς αυτοί. Μέσες-άκρες ο προπονητής φαίνεται να έχει βρει, και τους εναλλακτικούς (πίσω από τους ιδανικούς) έντεκα. Είναι καιρός, επιτέλους ν’ αρχίσει ο Ολυμπιακός να πηγαίνει από αναμέτρηση σε αναμέτρηση με τις ελάχιστες διαφοροποιήσεις.
Τι θ’ απογίνουν οι (πολυάριθμοι) υπόλοιποι πίσω από τους 11+11, αυτό δεν είναι ζήτημα για τον προπονητή. Αυτό είναι ζήτημα, ένα ζήτημα αρκετά περίπλοκο, για να το λύσει προσεχώς το κλαμπ. Παγκοσμίως μη ξεχνάμε, η FIFA επιβάλλει σοβαρούς περιορισμούς στη φάμπρικα των δανεικών ποδοσφαιριστών, εάν αυτή θα μπορούσε να είναι μία άμεση διέξοδος. Και ο Ολυμπιακός έχει εδώ κι εκεί με συμβόλαια, ήδη διψήφιο αριθμό δανεικών ποδοσφαιριστών.
Επίσης, μάλλον το πλέον σημαντικό, από τη μεγάλη νύχτα στο σπίτι του Παναθηναϊκού ο Ολυμπιακός παίρνει την αναμφισβήτητη εικόνα “αληθινού γκρουπ” που θέλουν, όλοι, βασικοί, αναπληρωματικοί, ο κόουτς, το επιτελείο, από τον πρώτο ως τον τελευταίο στην άκρη του πάγκου, ένα πράγμα. Το ίδιο πράγμα. Να τρέξουν σαν τρελοί για να προλάβουν και να το γυρίσουν.
Με την “ειδική κατηγορία” του Μαρσέλο, το κρίμα δεν είναι η ανεπίτρεπτα unfit εικόνα τόσο. Κρίμα είναι, κυρίως η έλλειψη αυτογνωσίας για την unfit εικόνα. Η συγκεκριμένη ασθένεια προσβάλλει, ιδίως τέτοιες ηλικίες μετά από τέτοιες καριέρες. Είναι οι πλέον ευάλωτες, κλινικές περιπτώσεις. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο ενδεχομένως θεωρεί, ότι ακόμη και το 2022 άξιζε Χρυσή Μπάλα.
Τελείωσε η μάχη στους Αμπελοκήπους λοιπόν, και κάθε κανονικός θεατής με σώας τας φρένας είχε δει όσα είπε ο Μίτσελ. Συγχρόνως ο νορμάλ θεατής έψαχνε να βρει (πού και πότε έγιναν) όσα ασυνάρτητα είπαν οι λοιποί. Οσα είπε ο Μίτσελ, εννοείται, στο πρώτο σχόλιό του. Διότι μετά, από την flash interview ως την press conference η απόσταση ήταν μία κωλοτούμπα δρόμος.
Οσα είπαν οι λοιποί δε, πώς αυτά συνδέονται νοηματικά μετά από μια μάχη στην οποία δεν τους πείραξε κανείς και τίποτα, η υπόθεση εμπίπτει σε επιστημονικά πεδία μακρινά από το αντικείμενο-ποδόσφαιρο. Παραπέμπουν στο αλησμόνητο θεώρημα Ιωαννίδη, του Γιάννη Ιωαννίδη, ποιος γάτος είναι
Η ανάγκη να επιβεβαιώνεται η ισχύς, ποιος έχει τα πρωτεία στο να ασκεί τη βαθύτερη επιρροή στην πάσης μορφής εξουσία, είναι αντιληπτή. Υπάρχουν τόσα γήπεδα, για να παιχτεί αυτό το παιγνίδι. Το ποδοσφαιρικό, βρήκαν;
Πηγή: Sdna
