Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Άλλη μία επιστροφή – μετά από αυτή του Κέβιν Μιραλάς – στο λιμάνι που έριξε πρόωρα τους τίτλους τέλους της. Φυσιολογική εξέλιξη θα πουν κάποιοι. Ίσως να είναι κι έτσι…
Το σίγουρο είναι ότι ουδείς δικαιούται να ισχυριστεί ότι ο Γιάγια Τουρέ επέστρεψε στον Ολυμπιακό για να κοροϊδέψει. Όποιον και να ρώταγες το τελευταίο δίμηνο στου Ρέντη, μια απάντηση θα λάμβανες: «Είναι πρότυπο επαγγελματία. Όχι μόνο δεν έχει δώσει το παραμικρό δικαίωμα, αλλά αποτελεί παράδειγμα για τους μικρότερους».
Μα, αν ισχύει το παραπάνω, γιατί δεν κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Πέδρο Μαρτίνς ο σπουδαίος Ιβοριανός; Νομίζω ότι η απάντηση είναι καθαρά ποδοσφαιρική. Γιατί, όπως αποδεικνύεται σε κάθε φετινό παιχνίδι του Ολυμπιακού, το μόνο κομμάτι που δεν έλειπε από το φετινό «ερυθρόλευκο» παζλ, ήταν ο… Γιάγια Τουρέ (σ.σ. ο Γιάγια Τουρέ στo 36o έτος της ηλικίας του, για να μην παρεξηγηθούμε, γιατί ο νεότερος Γιάγια απλά δεν θα επέστρεφε ποτέ στην Ελλάδα). Τι εννοώ;
Έχοντας χάσει απόλυτα φυσιολογικά πολλά από τα σωματικά του προσόντα που τον έκαναν να διαπρέπει με τη φανέλα της Μάντσεστερ Σίτι, ο Τουρέ μπορούσε, θεωρητικά, να συμβάλλει τα μέγιστα στην επιθετική ανάπτυξη του Ολυμπιακού και στη δημιουργία ευκαιριών για τους συμπαίκτες του. Μα αυτό ακριβώς το σκέλος της επιθετικής ανάπτυξης, είναι το μόνο στο οποίο οι Πειραιώτες δεν αντιμετωπίζουν το παραμικρό πρόβλημα!
Η αδυναμία τους στο σκοράρισμα και την αποτελεσματικότητα τείνει να γίνει το ανέκδοτο της χρονιάς! Δυσλειτουργίες στην αμυντική τους ικανότητα, δεδομένα υπάρχουν. Το μόνο κουσούρι που δεδομένα δεν υπάρχει στο παιχνίδι τους είναι η παραγωγή φάσεων. Το σημείο, που θα μπορούσε να συνεισφέρει ο Τουρέ!
Ο Μαρτίνς, λοιπόν, δεν θέλησε να διαταράξει το μοναδικό αψεγάδιαστο γρανάζι της μηχανής που δημιουργεί, για να εντάξει σε αυτή το πιο ακριβό εξάρτημά που είχε να διαχειριστεί στου Ρέντη. Έβαλε το σύνολο πάνω από το άτομο, κι αυτό μάλλον του προσδίδεται ως «συν». Είναι σαφές ότι πιστεύει στο project που χτίζει και – ιδιαίτερα σε ότι αφορά την ποιότητα του ποδοσφαίρου που αποδίδουν φέτος οι «ερυθρόλευκοι» σε σχέση με την τελευταία αποκαρδιωτική τους σεζόν – μάλλον καλά κάνει…
Το διαζύγιο, λοιπόν, ήρθε μάλλον φυσιολογικά. Αφενός ο Μαρτίνς δεν θέλησε να θυσιάσει κάποιον εκ των Φορτούνη, Καμαρά, Νάτχο, Γκιγιέρμε για να βρει χώρο για τον Γιάγια (αλήθεια, ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει) και από την άλλη ο Γιάγια έδειξε όλους αυτούς τους μήνες στου Ρέντη ότι δεν έχει χάσει την όρεξη για μπάλα κι ότι δουλεύει για να καλύψει τα μειονεκτήματα που του δημιουργεί η προχωρημένη ηλικία του. Η επιθυμία του ήταν αυτή που τον έφερε ξανά στον Πειραιά (παρά την αντίθετη άποψη του Σέλουκ), αλλά είναι απόλυτα λογικό ένας παίκτης της δικής του αξίας που έχει ταυτιστεί με πρωταγωνιστικούς ρόλους να δυσκολεύεται να προσαρμοστεί σε αυτόν του κομπάρσου.
Προσωπικά, θα ήθελα, να τον έχω δει περισσότερο με την ερυθρόλευκη, αλλά από την άλλη κατανοώ απόλυτα – βάσει όσων βλέπουμε στο χορτάρι – τους λόγους για τους οποίους η επιστροφή του Τουρέ στο λιμάνι δεν στέφτηκε από επιτυχία. Και οι συγκεκριμένοι λόγοι είναι αυτοί που κάνουν τους φίλους του Ολυμπιακού να αισιοδοξούν για το μέλλον, με μια βασική προϋπόθεση: Να ασχοληθεί ο Ολυμπιακός αποκλειστικά με το ποδόσφαιρο και μόνο με αυτό!
ΥΓ: Ξέρω ότι γίνομαι κουραστικός, αλλά θα το επαναλαμβάνω όσο πιο συχνά μπορώ: Ποτέ μην αφήσεις το μικρόβιο της διαιτησίας να ποτίσει τους τοίχους των αποδυτηρίων σου! Ποτέ μη δημιουργήσεις στους παίκτες σου την πεποίθηση ότι… σφάζονται σε κάθε παιχνίδι. Και ποτέ μη τους δίνεις τη δυνατότητα να αναζητούν άλλοθι κάθε φορά που ένα ματς στραβώνει. Ισχύει για όλες τις ομάδες, σε ολόκληρο τον κόσμο… και πολύ περισσότερο για τις ελληνικές!
Πηγή: Sport DNA
