Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Αν επιχειρήσει κανείς να βρει ένα βάσιμο μέτρο σύγκρισης για να αξιολογήσει ορθότερα τη φετινή παρουσία της ΑΕΚ στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, αυτό εννοείται ότι δεν μπορεί να είναι ούτε ο πολύπειρος σε αυτό το επίπεδο Ολυμπιακός των προηγούμενων ετών, ούτε ο Παναθηναϊκός της βαριάς ευρωπαϊκής φανέλας, ούτε καλά – καλά η ίδια η ΑΕΚ των προηγούμενων παρουσιών της στη διοργάνωση.
Ίσως το πιο αντικειμενικό μέτρο σύγκρισης να είναι ο φετινός Ερυθρός Αστέρας του Βλάνταν Μιλόγεβιτς. Μια ομάδα που επίσης βρίσκεται σε στάδιο αναγέννησης, με άπειρους παίκτες σε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ και με μια κλήρωση ακόμη πιο δύσκολη από την αντίστοιχη της ΑΕΚ. Γιατί, είναι προφανές που θα γύρει η ζυγαριά αν από τη μία πλευρά τοποθετήσουμε την τριάδα Μπάγερν, Άγιαξ, Μπενφίκα και από την άλλη αυτή που συνέθεσαν Παρί, Λίβερπουλ και Νάπολι.
Οι Σέρβοι έδωσαν και την ψυχή τους. Σε όλα τους τα παιχνίδια επιχείρησαν να κοιτάξουν στα μάτια τους αντιπάλους τους, επενδύοντας στο δικό τους ποδόσφαιρο. Όταν ακολουθείς τη συγκεκριμένη τακτική με μεγαθήρια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου δεδομένα θα κινδυνεύσεις με συντριβές. Θα «φας» εξάρα στο Παρίσι, τεσσάρα στο Άνφιλντ, τεσσάρα από την Παρί στο Βελιγράδι. Ταυτόχρονα, όμως, θα πετύχεις και νίκες (όπως αυτή με τη Λίβερπουλ) που θα μνημονεύονται για χρόνια…
Ο Ερυθρός Αστέρας έπαιξε στον όμιλο για να ζήσει τη στιγμή, να την απολαύσει. Η ΑΕΚ έπαιξε… απλά για να υποστεί τη μικρότερη δυνατή ζημιά. Με εξαίρεση 55 λεπτά στο εντός έδρας παιχνίδι με την Μπενφίκα (στο οποίο αντέδρασε με υπέροχο τρόπο ως οργανισμός όταν βρέθηκε με το 0-2 στην πλάτη) η υπόλοιπη παρουσία της ήταν η πιο άχρωμη, άοσμη και άγευστη εικόνα ελληνικής ομάδας στους ομίλους. Το τελικό «μηδέν» στη βαθμολογική της συγκομιδή, ίσως μοιάζει σκληρό, αλλά αντανακλά πλήρως στην μιζέρια και τη φοβική νοοτροπία με την οποία αντιμετώπισε τα παιχνίδια της η «Ένωση».
Δεν ξέρω κατά πόσο έχει νόημα να κατανεμηθούν ευθύνες. Άπαντες έχουν ευθύνες. Και ο Μαρίνος Ουζουνίδης που όχι μόνο εμφάνισε μια ΑΕΚ κατώτερη των προσδοκιών, αλλά και μια ομάδα με… θλιβερή επιθετική ανάπτυξη (οι μηδέν τελικές στην εστία σε τρία εκτός έδρας παιχνίδια θα αποτελούσαν ντροπιαστική επίδοση για οποιαδήποτε ομάδα ακόμη και από χώρες χαμηλότερες ποδοσφαιρικής ταχύτητας από τη δική μας) και οι παίκτες με πρώτο και καλύτερο τον απαράδεκτο σε νοοτροπία Μάρκο Λιβάγια που άφησε με τα νεύρα του γυμνή την ομάδα σε μια δύσκολη δοκιμασία και φυσικά και ο Δημήτρης Μελισσανίδης, ο οποίος δεν δαπάνησε ούτε ένα ευρώ από τα εκατομμύρια έσοδα της ΑΕΚ για να προσθέσει βάθος και ποιότητα στο ρόστερ, ενόψει των ομίλων.
Ξεκαθαρίζω ότι όποιος αναζητεί αγωνιστικά άλλοθι για να δικαιολογήσει την κάκιστη παρουσία του «Δικέφαλου» στον όμιλο, κινδυνεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στην αστειότητα και τη γραφικότητα.
Υπάρχει, όμως, και ένας… αστερίσκος σε όλα αυτά, που λέγεται Αγιά Σοφιά. Αν – λέω αν – ο Δημήτρης Μελισσανίδης επέλεξε συνειδητά να θυσιάσει μια πιο ανταγωνιστική εικόνα στους ομίλους για να επενδύσει τα 25 εκατομμύρια (ή έστω το μεγαλύτερο μέρος τους) στο νέο γήπεδο της ΑΕΚ, τάσσομαι 100% με το μέρος του.
Το έγραφα και πέρσι, το επαναλαμβάνω και φέτος. Για το μέλλον της ΑΕΚ, η κατασκευή ενός νέου γηπέδου είναι πολυτιμότερη ακόμη κι από το πρωτάθλημα που κατέκτησε. Όχι ένα, δέκα πρωταθλήματα δεν μπορούν να ισοσκελίσουν τα οφέλη που εισπράττει μια ομάδα από τη δημιουργία ενός ιδιόκτητου ποδοσφαιρικού ναού. Το ίδιο πίστευα για το νέο Καραϊσκάκη, το ίδιο πιστεύω για τη δημιουργία μιας νέας Τούμπας, το ίδιο υποστηρίζω και στην περίπτωση της Αγιά Σοφιάς.
Καταλαβαίνω ότι στην Ελλάδα που ζούμε με την ψύχωση του αποτελέσματος και των τίτλων, σε μια χώρα που οι περισσότεροι δεν δεχόμαστε εύκολα την αγωνιστική αποτυχία, είναι εξαιρετικά δύσκολο να συνεκτιμηθεί η σημασία έργων υποδομής και πνοής για έναν σύλλογο. Έχουμε μάθει να τα θέλουμε όλα και να τα θέλουμε τώρα.
Θα μου πείτε, δεν μπορούσε να δώσει δύο εκατομμύρια ο Μελισσανίδης τέλη Αυγούστου να ενισχύσει και αγωνιστικά την ομάδα για να μην εμφανιστεί… ξυπόλυτη στα αστέρια; Ενδέχεται να μπορούσε, ενδέχεται και όχι…
Το σίγουρο είναι ότι στην πράξη αποδείχτηκε ότι η ΑΕΚ δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά το βάρος δυο καρπουζιών στη μασχάλη της. Αν, λοιπόν, ο Μελισσανίδης επέλεξε συνειδητά να του πέσει το καρπούζι που λέγεται Τσάμπιονς Λιγκ για να ενισχύσει το καρπούζι που λέγεται Αγιά Σοφιά, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί του…
Πηγή: Sport DNA
