Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Το Μουντιάλ 2006 συγκλόνισε το ποδοσφαιρικό κοινό, τα νοικοκυριά, στη Γερμανία. Όχι για το επίτευγμα της Εθνικής που, ερχόμενη από την καταστροφή του EURO 2004, τερμάτισε 3η. Άλλες (Γερμανίες) πριν, σε Παγκόσμια Κύπελλα, είχαν φτάσει ακόμη πιο μακρυά. Το 2006, τους συνάρπασε το ποδόσφαιρο που είδαν. Δεν ήταν, παραδοσιακά, αποτελεσματικό. Ηταν, για μια φορά, αλέγκρο.
Για πρώτη φορά, οι Γερμανοί ένιωσαν πως δεν χρειάζεται να στηθούν στην TV για να θαυμάσουν τους Βραζιλιάνους. Μπορούσαν να κοπιάσουν στο ίδιο τους το σπίτι (στο Μόναχο, στο Ντόρτμουντ, στο Βερολίνο) και ν’ απολαύσουν αυτό, κάτι το ξεσηκωτικό, που τα δικά τους χαρούμενα αγόρια έπαιζαν. Είτε νεούλια σαν τον Ποντόλσκι, τον Λαμ, τον Σβάινσταϊγκερ. Είτε άνδρες στο πικ της ωριμότητας σαν τον Κλόζε, τον Φρινγκς, τον Μπάλακ. Το έθνος τους ερωτεύτηκε!
Το ρόστερ της Γερμανίας στο Συνομοσπονδιών 2017 είναι παιδιά…του έρωτα. Τα «γέννησε» εκείνο το τουρνουά. Το καλοκαίρι 2006 ο Γκόρετσκα ήταν ένας εντεκάχρονος στο Μπόχουμ, ο Τζαν ένας δωδεκάχρονος στη Φρανκφούρτη, ο Ντράξλερ το ίδιο στο Γκέλζενκιρχεν, ο Γκίντερ το ίδιο στο Φράιμπουργκ, ο τερ Στέγκεν έπαιζε στους δεκατετράχρονους της Γκλάντμπαχ, ο Μπραντ ήταν δέκα ετών και πήγαινε δημοτικό στη Βρέμη, ο Βέρνερ το ίδιο στη Στουτγκάρδη.
Ο Κλίνσμαν που τότε άνοιξε τον δρόμο κι έπειτα άφησε τη δουλειά στον Λεβ, σχολίασε στο Kicker της Πέμπτης ότι «καμία άλλη χώρα αυτού του κόσμου δεν διαθέτει τέτοιο υλικό στις ηλικίες 21-26 ετών». Μία ένσταση θα μπορούσε να είναι ότι ο Κλίνσμαν κάνει πως δεν βλέπει την Ισπανία, όμως επί της ουσίας ισχύει ό,τι έγραψε στο περιοδικό.
Η Γερμανία πήγε στο test event της Ρωσίας με παλαιότερο στην επετηρίδα…τον Ντράξλερ, με μόνο δύο παίκτες 27-άνω, με ρόστερ στο οποίο όσοι έχουν μονοψήφιο αριθμό συμμετοχών είναι περισσότεροι απ’ όσους έχουν διψήφιο! Κύριος οίδε δε, ποιους άλλους θα εμφάνιζαν στο Συνομοσπονδιών εάν συγχρόνως δεν είχαν να στελεχώσουν την U-21 (Αρνολντ, Νιαμπρί, οι δύο καινούργιοι της Μπορούσια Νταχούντ και Φίλιπ) που απόψε παίζουν στην Κρακοβία ευρω-τελικό με την Ισπανία…
Μια λογική ενδεκάδα της Γερμανίας του χρόνου στο Μουντιάλ είναι Νόιερ – Κίμιχ, Μπόατενγκ, Χούμελς, Εκτορ – Γκιουντογάν, Κεντίρα, Κρόος – Οζίλ, Μίλερ, Γκόμεζ. Κάπου μέσα κι ο Σανέ, κάπου μέσα κι ο Χέβεντες, φτάσαμε 13, +2 τερματοφύλακες πάμε 15. Σημαίνει ότι από τους (…ούτε καν 23) 21 του Συνομοσπονδιών βασικοί σ’ ένα χρόνο θα είναι, το πολύ-πολύ, οι ακραίοι μπακ. Αρα ο Λεβ τώρα έχει βάλει 19 ποδοσφαιριστές να σκοτωθούν για 8 θέσεις, κατ’ αρχήν αναπληρωματικών και βλέπουμε, στη λίστα του Παγκόσμιου Κυπέλλου.
Εδώ, πράγματι, ίσως ο Κλίνσμαν έχει δίκιο. Ο take-it-easy Λεβ δοκιμάζει παίκτες, πειραματίζεται με σχηματισμούς, δίνει (το κυριότερο) εμπιστοσύνη, επιτρέπει (το δυο φορές κυριότερο!) το λάθος. Και ενώ τους έχει ευθύς εξαρχής καθοδηγήσει σ’ αυτή τη λογική, όταν όλοι οι άλλοι εταίροι της διοργάνωσης πήγαν στη Ρωσία με το 100% του δυναμικού κι έπαιξαν «για θάνατο», η χαλαρή Γερμανία είναι στον τελικό της Κυριακής. Καθαροί outsiders, βέβαια. Απέναντι σε μια καταπληκτική ο-μ-ά-δ-α (όχι παικτών, όχι συμπαικτών) συμπολεμιστών, τη Χιλή. Στον τελικό, πάντως…
Με την ασφάλεια που μας παρέχει το βάθος χρόνου, μπορούμε πια να λέμε με σιγουριά πως κάποτε στη Γερμανία η οργάνωση υποκαθιστούσε το έλλειμμα ταλέντου. Σήμερα, η οργάνωση υπάρχει για να υποστηρίζει το πλεόνασμα ταλέντου.
Πηγή: Sport DNA
