Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Άλλαζε, από προηγούμενες αρχειοθετημένες ανακοινώσεις, μόνο το όνομα. Το περιστατικό πήρε αύξοντα αριθμό. Είκοσι επτά. Δόγμα Στάλιν. Ενας θάνατος, τραγωδία. Εκατομμύρια θάνατοι, στατιστική.
Το αδιανόητο, δεν είναι οι δεκάδες επιθέσεις. Πάντοτε, παντού στον κόσμο, για την ακρίβεια στον υπόκοσμο, θα βρεθούν τρεις τελειωμένοι να κάνουν μια βρώμικη δουλειά. Αδιανόητο είναι, κάθε φορά η μη-διαλεύκανση. Αν γινόταν λάθος και συνέβαινε φονικό, τι; Θα έμεναν οι δράστες, εσαεί ασύλληπτοι; Πρέπει να γίνει φονικό, για να πάψει το ζήτημα ν’ αντιμετωπίζεται στατιστικά; Η διαλεύκανση είναι το κρίσιμο, για τη συνολική αίσθηση στην κοινωνία, σημείο.
Το τελευταίο Σαββατοκύριακο πριν τα Χριστούγεννα, κυλά δίχως αγώνες Σούπερ Λιγκ. Μία καθαρή ήττα. Του ποδοσφαίρου, από το παραποδόσφαιρο. Στανταράκι. Διπλό, πέρα ως πέρα. Το χειρότερο είναι η εδραιωμένη, στον κόσμο, πεποίθηση. Ο,τιδήποτε παρα-, νικά. Η παραοικονομία, την οικονομία. Η παραπαιδεία, την παιδεία. Η παραδημοσιογραφία, τη δημοσιογραφία. Το παραεμπόριο, το εμπόριο. Η παραπολιτική, την πολιτική. Το παρασκήνιο, το προσκήνιο. Όλα, στανταράκια.
Η μοναδική ανακοίνωση που είχε ενδιαφέρον γιατί είχε ουσία, ήταν του Παναιτωλικού. Κάλεσε τους διαιτητές, να πράξουν το καίριο. Να μιλήσουν. Οι διαιτητές που εκφοβίζονται, είναι σαν τις γυναίκες που βιάζονται. Και οι μεν και οι δε «τα ήθελε ο κώλος τους». Δεν νοείται, κανένα δίλημμα. Καμία δεύτερη σκέψη. Μονάχα stand up, speak up.
Δεν χωρεί εδώ, κάτι άλλο. Σηκωθείτε. Μιλήστε, εκεί που πρέπει να μιλήσετε. Βγείτε μπροστά. Φυσικά, όχι ο καθένας μεμονωμένα. Ολοι μαζί, συντεταγμένα. Τον καθένα μεμονωμένα, θα τον φάει η μαρμάγκα και θα πάει άκλαυτος. Οι διαιτητές δεν είναι σταρ, να μπορούν να ξεσηκώσουν την «κοινή γνώμη». Πολύ περισσότερο, να έχουν την κοινή γνώμη σύμμαχο. Να κάνουν την κοινή γνώμη, να πιέζει για λογαριασμό τους.
Όταν κάποτε ο Ντέμης Νικολαίδης δεν μάσησε, και κατήγγειλε τη νυχτερινή κατ’ οίκον επίσκεψη του μακαρίτη Ψωμιάδη στη Φιλοθέη, ναι, δεν μάσησε, αλλ’ ήταν τότε το νούμερο-ένα όνομα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Χρησιμοποίησε την ισχύ που απέρρεε από αυτό. Από το σταρ-στάτους. Κατέληξε, ο Ψωμιάδης να έχει τον νου του μη πάθει κάτι ο Ντέμης και το χρεωθεί αυτός. Ο όποιος εποπτάκος απ’ την όποιαν Αρτα όμως, πού να φτουρήσει; Θα χαθεί, στο μαύρο σκοτάδι.
Χάρηκα που μετά το περιστατικό στη Λάρισα «βγήκε μπροστά» ο Παπαπέτρου. Χάρηκα που, μολονότι πιεζόμενος από την ΕΠΟ να κάνει πίσω, τήρησε, για λογαριασμό όλων των διαιτητών-βοηθών της Σούπερ Λιγκ, μια στάση που δεν ήταν σθεναρή, ήταν απλώς η στάση του στοιχειώδους αυτοσεβασμού. Χάρηκα που την ίδια στάση ανήγγειλε πως θα τηρήσει, με το καλό, και ο Τζήλος. Stand up, speak up. Η πραγματική ήττα είναι η σιωπή.
Ο κύριος Κωστούλας, ένας αληθινός κύριος, μια αντίστοιχη ανακοίνωση, σαν επιστολή, θα ωφελούσε να την έστελνε στους άλλους ιδιοκτήτες της Σούπερ Λιγκ. Γιατί εδώ, εκτός απ’ τους διαιτητές, οφείλουν να μιλήσουν και οι ιδιοκτήτες. Εάν φοβούνται ότι με την αναστολή της δράσης θα καταπέσουν ρήτρες, δικαιολογημένα το φοβούνται. Τυχαίνει να υποστηρίζω ομάδα που θα την τσούξει, μία περικοπή στο υπολογιζόμενο έσοδο από τη Nova.
Αφού τσούζει λοιπόν, μιλήστε! Ποιος γίνεται αιτία, να χάνετε τα διαφεύγοντα χρήματα; Όχι ο Τζήλος, πάντως…
Πηγή: Sport DNA
