Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, ο ΠΑΟΚ ήθελε μόνο νίκη για να αναπτερώσει τις λιγοστές ελπίδες του για πρωτάθλημα. Οι Ερυθρόλευκοι αντιθέτως, όπως ακριβώς και στη Λεωφόρο, κατέβηκαν πρωτίστως για να μη χάσουν. Από τις δυο ομάδες, ό,τι κι αν λέμε και γράφουμε για την εικόνα του παιχνιδιού, τον στόχο του τον πέτυχε ο Ολυμπιακός. Και η αίσθηση που μου άφησε είναι ότι τον πέτυχε σχετικά εύκολα.
Ναι, προφανώς ο ΠΑΟΚ είχε το σχέδιο, την υπεροχή, τις στιγμές για να κερδίσει τον αντίπαλό του, ο οποίος απείλησε ελάχιστα. Τι δεν είχε;
Πρώτα από όλα την ποιότητα και το καθαρό μυαλό στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου – εκεί όπου πέραν του Ζίφκοβιτς όλοι οι άλλοι ποδοσφαιριστές του έχουν δείξει κατά τη διάρκεια της σεζόν ότι μπορεί να είναι καλοί, μέτριοι ή κακοί (ανάλογα τη βραδιά), όχι όμως καθοριστικοί με την ποιότητά τους.
Ο Μπίσεσβαρ που διαθέτει ποιότητα, δεν διαθέτει δυνάμεις και συνέπεια, οι υπόλοιποι, ακόμα και ο φορμαρισμένος Άκπομ, πλατσουρίζουν πάνω – κάτω στα ίδια, ρηχά νερά. Κι έτσι ο ΠΑΟΚ μπορεί να φτάνει σωστά και οργανωμένα στην αντίπαλη περιοχή (δείγμα καλής δουλειάς στην προπόνηση), εκεί όμως κινείται τσαπατσούλικα, βιαστικά και ως εκ τούτου αναποτελεσματικά κι ας έχει την καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος. Διόλου τυχαία, ο πρώτος του σκόρερ είναι ο κεντρικός χαφ Κούρτιτς.
Το άλλο πράγμα που δεν έχει ο ΠΑΟΚ είναι η ένταση. Σε κανένα σημείο του αγώνα, με εξαίρεση ίσως το πρώτο δεκάλεπτο, δεν έπιασε τον Ολυμπιακό από τον λαιμό, δεν τον πίεσε ασφυκτικά, δεν τον έκανε να ιδρώσει ή να πανικοβληθεί. Θα μου πείτε, πόσο εύκολο είναι να στείλεις στα σχοινιά μια ποιοτική και έμπειρη ομάδα, ψημένη στον πρωταθλητισμό, όπως ο Ολυμπιακός; Θα σας πω ότι είναι τόσο εύκολο, όσο σου επιτρέπουν τα χαρακτηριστικά των ποδοσφαιριστών σου να το κάνεις. Και o ΠΑΟΚ, όπως έχουμε πει πολλές φορές, δεν διαθέτει στο ρόστερ του τέτοια χαρακτηριστικά. Δεν έχει δηλαδή παίκτες με τα αθλητικά προσόντα να είναι πιεστικοί ψηλά στο γήπεδο, χωρίς να εκτίθενται στις μεταβάσεις.
Κι έτσι, ενώ ο ΠΑΟΚ υπερείχε ξεκάθαρα, ενώ ο Ολυμπιακός δεν ενδιαφερόταν και μάλλον δεν μπορούσε να παίξει πολύ καλύτερα τη δεδομένη στιγμή, ενώ το ντέρμπι σου έδειχνε ότι αν η ομάδα του Λουτσέσκου μπορούσε να ανεβάσει το volume στην πίεσή του, θα έβρισκε κι άλλες ευκαιρίες, κάτι τέτοιο δεν συνέβη και το ματς μετά το 70ο, όταν σώθηκε και το καύσιμο των γηπεδούχων, πρακτικά έσβησε.
Σημειώνω απλώς ότι ο ΠΑΟΚ του Ραζβάν, ακόμα και στις καλύτερες στιγμές του, δεν έπαιζε σε υψηλό ρυθμό, ούτε διέθετε μεγάλη ένταση στο παιχνίδι του. Τη χρονιά του νταμπλ στηρίχθηκε κυρίως στην καλή οργάνωση, την σοβαρότητα, την σφιχτή άμυνα και την περιβόητη ισορροπία ανάμεσα στις γραμμές του και φυσικά στην ποιότητα και στην προσωπικότητα των ποδοσφαιριστών του. Όμως και τότε, σπανίως έπιανε τον αντίπαλο από τον λαιμό και τον έπνιγε.
Το λέω διότι στη διαδικασία ανοικοδόμησης που έχει ξεκινήσει, είναι απαραίτητο να αλλάξει αυτή η προσέγγιση. Ασφαλώς η ισορροπία και η καλή τακτική ανάγνωση των αγώνων, δίνουν νίκες και τίτλους. Όμως στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, ομάδα χωρίς ένταση δεν πάει πολύ μακριά.
Οι μεταγραφές του Ιανουαρίου με Σάστρε και -κυρίως – -Σοάρες, μοιάζουν στη θεωρία, με βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Στην πράξη χρειάζονται σαφώς περισσότερες κινήσεις σαν κι αυτές.
Υ.Γ. Ο Ραζβάν θα εμπιστεύεται τα παιδιά του νταμπλ μέχρι τελικής πτώσεως. Το ξέρουμε. Όμως η παρουσία του – μέτριου – Αντρέ και του – καλού μέχρι να τραυματιστεί – «Μπίσε» δεν τον δικαίωσαν. Είναι καλύτερα να έχεις δυο προσωπικότητες του δικού τους βεληνεκούς στον πάγκο, για να μπουν στο τελευταίο μισάωρο και να αλλάξουν τον ρυθμό με προσωπικές ενέργειες, παρά να τους ξεκινάς και – δυστυχώς – σε κάποιο βαθμό να τους εκθέτεις. Το ίδιο ισχύει εν μέρει και για την επιλογή Κρέσπο αντί Μιχαηλίδη.
Πηγή: Sport DNA
