Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Η ΑΕΚ πανηγυρίζει το πρωτάθλημα που μόλις κατέκτησε κι εγώ καιρό τώρα σκέφτομαι ότι αυτό μοιάζει πάρα πολύ με ένα προηγούμενο. Το κάπως μακρινό 1989 η ΑΕΚ ξεκινούσε την χρονιά με ένα πρωτοεμφανιζόμενο προπονητή στην Ελλάδα, τον Ντούσαν Μπάγεβιτς που βέβαια τον είχαμε γνωρίσει ως παίκτη. Και με τον Στράτο Γιδόπουλο στη θέση του προέδρου. Κι έκανε όπως και τώρα την έκπληξη.
Ο τίτλος που η ΑΕΚ κέρδισε το 1989 σηματοδότησε κατά κάποιο τρόπο την έναρξη μιας σπουδαίας εποχής για την Ενωση. Ηταν ο πρώτος που η ΑΕΚ κέρδισε μετά από δέκα χρόνια και ο πρώτος στην περίοδο που το ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό. Με τον Ντούσαν Μπάγεβιτς να έχει επιστρέψει στην Ελλάδα από το Μόσταρ για να αναλάβει την ομάδα ως προπονητής, η ΑΕΚ είχε επιδείξει τότε μια ζηλευτή σταθερότητα και αποτελεσματικότητα. Δεν ήταν μια σούπερ επιθετική ομάδα – δεν είχε καν την καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος, όπως άλλωστε και η τωρινή. Αλλά είχε κερδίσει εκτός έδρας και τον ΠΑΟ και τον ΠΑΟΚ και φυσικά τον Ολυμπιακό: όλους με 0-1. Ο Μπάγεβιτς, όπως και ο Νίκολιτς, ήξερε ότι το συγκεκριμένο σκορ είναι εργαλείο. Και πως οι νίκες δεν χρειάζεται να είναι θεαματικές για να βοηθήσουν ένα γκρουπ να χτίσει αυτοπεποίθηση.
Οι πολλές ομοιότητες
Υπάρχουν πολλές άλλες ομοιότητες ανάμεσα σε εκείνο το πρωτάθλημα που κατέκτησε η ΑΕΚ και στο εφετινό – και δεν αναφέρομαι στο ό,τι και τότε και τώρα η ΑΕΚ έχει Σέρβο προπονητή, τότε τον Μπάγεβιτς τώρα τον Νίκολιτς. Η πρώτη ομοιότητα έχει να κάνει με το γεγονός ότι η Ενωση ερχόταν και τότε από μία κάπως απογοητευτική χρονιά αφού την προηγούμενη είχε μεν τερματίσει μόλις δεύτερη πλην όμως είχε χάσει το πρωτάθλημα από την ΑΕΛ: όλη η Ελλάδα θαύμαζε το κατόρθωμα των Λαρισαίων, αλλά στην ΑΕΚ αναρωτιόντουσαν πως οι ίδιοι έχασαν ένα πρωτάθλημα από μια επαρχιακή ομάδα. Η δεύτερη ομοιότητα είναι ότι όπως τώρα ήταν καθοριστικό το ματς στο οποίο κέρδισε τον Ολυμπιακό στο ξεκίνημα των play off στο Καραϊσκάκη, έτσι και τότε ήταν καθοριστικό το παιχνίδι στο οποίο η ΑΕΚ έχει κερδίσει τον Ολυμπιακό δυο αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος στο ΟΑΚΑ με το περίφημο γκολ του Τάκη Καραγκιοζόπουλου. Η τρίτη ομοιότητα αφορά το ίδιο το παιχνίδι της ομάδας. Και τότε η ΑΕΚ έχει κερδίσει αρκετά ματς στο γκολ (έξι με 1-0 και τρία με 2-1), ενώ και τότε ο τερματοφύλακας της, που ήταν ο Σπύρος Οικονομόπουλος είχε πιάσει τρία καθαριστικά πέναλτι, όπως φέτος ο Θωμάς Στρακόσια. Η πιο μεγάλη ωστόσο ομοιότητα ήταν ότι και τότε η ΑΕΚ είχε υποτιμηθεί αρκετά από τον Ολυμπιακό. Μολονότι ήταν σταθερότατη σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς, στον Ολυμπιακό υπήρχε η παράξενη βεβαιότητα ότι στο τέλος αυτός θα πάρει το πρωτάθλημα. Πιθανότατα γιατί ο Ολυμπιακός ήταν μια ομάδα ακριβότερη -ας μην ξεχνάμε ότι είχε και τον Λάγιος Ντέταρι. Και όλοι πίστευαν ότι στα κρίσιμα παιχνίδια της τελικής ευθείας αυτός θα κάνει τη διαφορά. Παραμονή του ματς με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ ο τότε πρόεδρος του Ολυμπιακού Αργύρης Σαλιαρέλης είχε γευματίσει με την ομάδα για να γιορτάσει την κατάκτηση του πρωταθλήματος – αν είναι ποτέ δυνατόν.
Κολόνες οι παλιοί
Όπως τώρα ο Νίκολιτς έτσι και τότε ο Μπάγεβιτς είχε στηριχτεί πολύ σε κάποιους νεοφερμένους. Τότε οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν ο Τόνι Σαβέβσκι, ένας αληθινός εγκέφαλος γύρω από τον οποίο ο Μπάγεβιτς είχε στήσει μια μεσαία γραμμή και φυσικά ο Μίροσλαβ Οκόνσκι, στα μέτρα του οποίου είχε στηθεί μια επίθεση: ο Πολωνός ήταν σπουδαίος με την μπάλα στα πόδια, αγαπούσε τις πρωτοβουλίες και ήταν παίκτης μπροστά από την εποχή του. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που δένει αυτές τις δύο ομάδες: το γεγονός ότι οι προπονητές τους βοήθησαν μια σειρά από παίκτες να ξαναβρούν τον εαυτό τους και να κάνουν εξαιρετικές χρονιές. Ο Μπάγεβιτς είχε φτιάξει τότε μια νέα ομάδα ποντάροντας στους «παλιούς»: στον Μανωλά, στον Σαββίδη και στον Παύλο Παπαϊωάννου που ήταν γεμάτοι από παραστάσεις και εμπειρίες και που με τον Οικονομόπουλο αποδείχτηκαν οι «κολόνες» της ομάδας. Είχε όμως πάρει πολλά και από τον Κούτουλα, τον Χριστοδούλου, τον Πίττα, τον Χατζή, τον Βασιλόπουλο. Ο Νίκολις ομοίως φέτος βοήθησε πολύ τον Στρακόσια, επέτρεψε στον Γιόβιτς να ξανανιώσει βασικός πρωταγωνιστής, στήριξε τον Μουκουντί και τον Ρότα, πήρε πολλά από τον Μάνταλο, έκανε τον Πήλιο και τον Περέιρα να ξανααισθανθούν σημαντικοί και μας παρουσίασε τον καλύτερο Κοϊτά που έχουμε δει στην Ελλάδα. Για τον Πινέδα δεν λέω τίποτα. Αυτός είναι η περίπτωση του σπουδαίου παίκτη που δεν προδίδει ποτέ.
Ο Ντούσαν τα άλλαξε όλα
Έχει σημασία να δούμε λίγο και την εξέλιξη εκείνης της ΑΕΚ του Ντούσαν. Όπως ο ίδιος μου έχει πει μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος αποφάσισε να αλλάξει εντελώς αυτή την ομάδα που είχε γράψει ιστορία. Ο Μπάγεβιτς είχε καταλάβει ότι ένα πρωτάθλημα μπορείς να το κερδίσεις δείχνοντας σταθερότητα, κερδίζοντας στο γκολ, κάνοντας βαθμοθηρία και σπεκουλάροντας λίγο στις αδυναμίες αυτών που σε κυνηγάνε, αλλά για να πάρεις το επόμενο, ακόμα και στην Ελλάδα, πρέπει να παίξεις πολύ καλύτερο ποδόσφαιρο. Ο Μπάγεβιτς εκμεταλλεύτηκε την τεράστια δημοτικότητα που του χάρισε η κατάκτηση εκείνου του πρωταθλήματος και έφτιαξε μια ομάδα από την αρχή, η οποία χρειάστηκε δυο χρόνια για να ξανακερδίσει το πρωτάθλημα αλλά παραμένει πιθανότατα η ομάδα της ΑΕΚ που έπαιξε το θεαματικότερο ποδόσφαιρο στην ιστορία της. Το σημειώνω αυτό χωρίς να έχω την απαίτηση από τον Νίκολιτς να κάνει το ίδιο. Διότι η επόμενη αποστολή του πανέξυπνο προπονητή της ΑΕΚ είναι να βάλει την ομάδα στην League Phase του Tσάμπιονς λιγκ. Και αυτό για να τα καταφέρει δεν χρειάζεται να κάνει κάποιο τύπου επαναστατικές αλλαγές. Να ενισχυθεί με μερικούς παίκτες είναι απαραίτητο. Αλλά αυτά τα ξέρεις σίγουρα καλύτερα από όλους ο Ριμπάλτα…
Πηγή: Karpetshow
