Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Στο ματς Μεγάλος-Μικρός, ο Μεγάλος μπορεί, και καλά να μη παίξει, να νικήσει τον Μικρό. Τρεις φορές στις δέκα. Επειδή είναι μεγάλος. Εάν παίξει καλά, πάλι θα νικήσει. Οκτώ φορές στις δέκα. Οχι επειδή είναι μεγάλος. Επειδή θα έχει παίξει καλά. Δεν είναι για έπαινο, ούτε για ικανοποίηση, το δεν-έπαιξα-καλά-αλλά-νίκησα. Ναι, συνέβη. Δύσκολα όμως, θα ξανασυμβεί.
Οι αντίπαλοι, πρώτα εντυπωσιάστηκαν με το παιγνίδι του Παναθηναϊκού “επάνω” στο 4-3-3 το προηγούμενο δίμηνο. Υστερα, το(ν) έμαθαν. Με την επανάληψη, εμπέδωσαν. Και βρήκαν τρόπο, να το(ν) αντιμετωπίσουν. Ο Αστέρας στην ουσία, πάτησε στην τακτική λογική του Ιωνικού. Και με τον Αστέρα και με τον Ιωνικό, ο Παναθηναϊκός ήταν σαν να έπαιζε με εξάρι…της ΑΕΚ.
Η απόδοση του Παναθηναϊκού στην έδρα του Ιωνικού, και η απόδοση του Παναθηναϊκού με τον Αστέρα το Σάββατο, ήταν πάνω-κάτω η ίδια. Μια ομάδα, που της μπλόκαραν τον κεντρικό μηχανισμό. Μια ομάδα, που της άφηναν τους σέντερ-μπακ (όταν είχαν τη μπάλα για να την κατεβάσουν) ανενόχλητους και συστηματικά της παρενοχλούσαν την πρώτη πάσα του κεντρικού χαφ.
Η διαφορά ήταν ότι αυτή τη φορά με τον Αστέρα δεν έπαιζε ο Βιγιαφάνιες, για να σκαρφιστεί το εναλλακτικό και να απεγκλωβίσει το σύστημα. Ο Αλεξανδρόπουλος αντικατέστησε τον Βιγιαφάνιες, αλλά δεν τον υποκατέστησε. Η διαφορά επίσης, ήταν ότι ο Αστέρας είναι υψηλότερου επιπέδου ομάδα από τον Ιωνικό. Ξέρει να παίζει καλά, με τον εγκέφαλο Μουνάφο, ειδικά αυτό το έργο.
Και μπροστά βέβαια, έχουν τον Σόνι. Αν και ο Σόνι σε αυτή την εμφάνιση, δεν έδειξε τι μπορεί να κάνει. Επέδειξε, τι μπορεί να κάνει. Λίγο, έως αρκετά, φιγουρατζίδικα. Μια ανώριμη προσέγγιση. Οσες περισσότερες φιγούρες κάνεις για να επιδειχθείς, τόσο πιο απαρατήρητος περνάς. Στο πραγματικό ποδόσφαιρο, η σωστή φιγούρα είναι η κατάθεση του ατομικού χαρίσματος στον συλλογικό λογαριασμό. Στην ομαδική λειτουργία. Θα το μάθει.
Δίχως τον Βιγιαφάνιες, ο Αστέρας πίεσε ασφυκτικά το μυαλό του Γιοβάνοβιτς να βγει από το by-the-book. Είχε ενδιαφέρον ότι ο Παναθηναϊκός ανέβασε την ένταση και την ταχύτητα, όταν επέστρεψε στο 4-2-3-1 φέρνοντας τον Κανταλαπιέδρα στο δέκα. Σε εκείνο το διάστημα κέρδισε και την κόκκινη του Μουνάφο, στο μομέντουμ το επιτελείο Γιοβάνοβιτς έριξαν μέσα και τον Ιωαννίδη, αργότερα και τον Λούντκβιστ, όλη η δράση μεταφέρθηκε οριστικά στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου.
Και στριμώχνοντας τον αντίπαλο για να τον γονατίσει, ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε! Από το τίποτα. Εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, στο τελικό ημίωρο ο Αστέρας έπεσε από το στέγαστρο της Λεωφόρου…και βρήκε λεφτά μες στα βουναλάκια με το χιόνι. Αλλ’ ο Αστέρας, είναι και αυτό. Αυτό το ένα-μηδέν, το έχει φέρει έξι φορές εφέτος στο πρωτάθλημα. Το clean sheet, το έχει καταφέρει εννέα φορές εφέτος στο πρωτάθλημα.
Στο τέλος της ημέρας, ο Παναθηναϊκός καταγράφει επτά ήττες σε 19 αγώνες. Ο αριθμός, εκ πρώτης όψεως φαίνεται εξωφρενικός. Αν κάνουμε την αναγωγή (από τους 19 αγώνες ως τώρα) στους 36 αγώνες (που είναι ολόκληρη η σεζόν στη Σούπερ Λιγκ), με πόσες ήττες θα τερματίσει δηλαδή; Αλλά το πώς ηττήθηκε, εντελώς τζάμπα, από τον Αστέρα σε παιγνίδι που στη χειρότερη περίπτωση έπρεπε να τελειώσει ισόπαλο, ακριβώς αυτό, η ευκολία της ήττας, εξηγεί τον εξωφρενικό αριθμό.
Από τις επτά ήττες, αρκετές θα μπορούσε να είναι φυσιολογικές ισοπαλίες. Ηταν ήττες, όμως. Το να πηγαίνεις ευλαβικά με όσα γράφει το βιβλίο, φυσικά είναι αρετή. Το Παιγνίδι ωστόσο, φύσει είναι τέτοιο που θα σου βάλει και τη διαφορετική άσκηση πού και πού. Εκεί, εάν καταλήγει ο πιο απειλητικός για τον αντίπαλο δικός σου ποδοσφαιριστής, αυτός που βγαίνει στα τελειώματα, να είναι ο Φακούντο Σάντσες, τότε μάλλον θα φέρεις μηδέν-μηδέν. Αλλά πάλι, μηδέν-μηδέν. Οχι μηδέν-ένα.
Το μηδέν-ένα, ή τέλος πάντων ό,τι μοιάζει με μηδέν-ένα, είναι το σύνηθες κόστος των παιδικών ανοησιών που ξηλώνουν τα πουλόβερ. Δείτε και τον ΟΦΗ στην έδρα του οποίου έχει τώρα, μεσοβδόμαδα, να πάει ο Παναθηναϊκός. Τα παιγνίδια του, με τον Παναιτωλικό και με τη Λαμία. Ενα σίριαλ παιδικών ανοησιών. Με τον Παναιτωλικό τις έκανε από την αρχή, κι έπειτα δούλευαν σαν τα σκυλιά για να τις μπαλώσουν με το ποδόσφαιρό τους.
Αφού (τους βγήκε η πίστη ανάποδα και με τα πολλά) μπάλωσαν την πρώτη δε, αμέσως έκαναν την επόμενη! Με τη Λαμία τις ανοησίες τις έκαναν, αφού πάλι είχαν δουλέψει το ποδόσφαιρό τους ωραία, στο φινάλε. Ε, δεν γίνεται, κάπου “παίζει και ο αντίπαλος”. Κάπου, υπάρχουν στη ζωή και οι Καρέληδες και οι Βέργοι και οι Μανούσοι. Τους δίνεις, θα σου πάρουν.
Εχω καταλήξει να σας πω, και πρώτα πρέπει να το πω στον εαυτό μου, πως ο μεγαλύτερος εχθρός αυτών των ομάδων είναι τα πολλά λόγια από δεξιά κι αριστερά, η ρεκλάμα, όποτε τα πηγαίνουν καλά. Είναι βέβαιον πως τους ταιριάζει καλύτερα, το λάου-λάου. Κάτω από το ραντάρ. Ο υποστηρικτικός λόγος σε αυτές τις ομάδες, μεγαλύτερη αξία έχει όταν δεν γράφουν νίκες. Νικάς, σε επαινούν, πλαδαρεύει ο νους, γέρνεις στα παιδαριώδη.
Πηγή: Sport DNA
