Δεν υπάρχει ντροπή ή ξεφτίλα στον αθλητισμό. Αλλά οι ήττες του ΠΑΟΚ από την ΑΕΚ εδώ και ενάμιση χρόνο τείνουν να γίνουν, εκτός από κακή συνήθεια, και ντροπιαστικές. Ειδικά οι δυο τελευταίες: ο τελικός του κυπέλλου στον Βόλο πλήγωσε πάρα πολύ τους «Ασπρόμαυρους», τους έστειλε σε ένα καλοκαίρι εσωστρέφειας και περιδίνησης από το οποίο κατάφεραν να βγουν χάρη στη σκληρή δουλειά και τις ευρωπαϊκές νίκες. Στην ίδια εσωστρέφεια όμως κινδυνεύουν να βρεθούν εκ νέου μετά την ήττα της Δευτέρας και κυρίως μετά την αποκαρδιωτική, κάκιστη εμφάνιση.
Διότι εντάξει, να χάσεις σε ντέρμπι συμβαίνει. Να χάσεις εύκολα συμβαίνει. Να χάσεις ακόμα και πανεύκολα συμβαίνει. Να χάσεις χωρίς τελική ουσιαστικά, χωρίς την παραμικρή υποψία ευκαιρίας, πλήρως εγκλωβισμένος απέναντι σε μια ομάδα με τόσο σημαντικές απουσίες, η οποία εντούτοις μπορούσε να βάλει άλλα δυο – τρία γκολ, δεν θα έπρεπε να συμβαίνει. Ειδικά από την στιγμή που ο ΠΑΟΚ έχει ηττηθεί από την ΑΕΚ με τον ίδιο ή παρεμφερή τρόπο ξανά και ξανά!
Δεν ξέρω φυσικά πώς θα εξελιχθεί η σεζόν και αν η ΑΕΚ πετύχει όσα πέτυχε την περασμένη χρονιά. Τόσο ο ΠΑΟ όσο και ο Ολυμπιακός άλλωστε μοιάζουν βελτιωμένοι και άκρως ανταγωνιστικοί.
Όσο για τον ΠΑΟΚ; Μετά την ευρωπαϊκή ευφορία που έχουμε ζήσει φέτος, η ανώμαλη προσγείωση στην ΟΠΑΠ Αρένα μας δίνει την ευκαιρία να πούμε μερικές -δυσάρεστες αλλά απαραίτητο να επισημανθούν- αλήθειες.
Πρώτον: Είναι πια αδιαμφισβήτητο ότι η ΑΕΚ έχει πάρει τον αέρα του ΠΑΟΚ πλήρως και απόλυτα. Ακόμα και στην νίκη των Θεσσαλονικέων στην Τούμπα με 2-0, στο δεύτερο γύρο του προηγούμενου πρωταθλήματος, το ματς ήταν μοιρασμένο με τους φιλοξενούμενους μάλλον να υπερέχουν στα σημεία. Στις υπόλοιπες πέντε αναμετρήσεις από πέρυσι μέχρι φέτος, η ΑΕΚ κερδίζει κατά κανόνα εύκολα, είτε παίζει ο ΠΑΟΚ με δέκα παίκτες, είτε παίζει η ίδια με δέκα παίκτες, είτε παίζει πλήρης, είτε παίζει χωρίς Γκαρσία, Αραούχο και άλλους.
Ασφαλώς η εξήγηση είναι πρωτίστως αγωνιστική. Ο ΠΑΟΚ π.χ. κόντρα στον ΠΑΟ και πέρυσι και φέτος, σε όλα τα μεταξύ τους ματς, είναι από ανταγωνιστικός έως σαφώς καλύτερος. Με εξαίρεση το 3-1 στο «Καραϊσκάκη» στα πλέι – οφ, το ίδιο και με τον Ολυμπιακό.
Η ΑΕΚ όμως δεν του ταιριάζει. Είναι ξεκάθαρα καλύτερή του όποτε παίζουν και τον ακυρώνει πλήρως. Ο Λουτσέσκου βλέπει το πρόβλημα μα δεν μπορεί να βρει λύσεις. Και κάπως έτσι η εξήγηση αρχίζει να γίνεται και ψυχολογική: Ο ΠΑΟΚ νοιώθει ότι δεν την «έχει» την ΑΕΚ και έτσι όσο περνά ο καιρός και η πελατειακή σχέση εξελίσσεται, τόσο μπλοκάρει πνευματικά. Οι παίκτες του ΠΑΟΚ τη Δευτέρα κέρδισαν σχεδόν καμία μονομαχία και σχεδόν καμία δεύτερη μπάλα, τα λάθη στην ανάπτυξη δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα πίεσης αλλά και θολωμένου μυαλού. Για παράδειγμα: ο Κοτάρσκι , όπως και κάθε γκολκίπερ από τις ακαδημίες ήδη, ξέρει πώς όταν γεμίζεις, το κάνεις προς τα πλάγια και όχι προς το κέντρο. Για να αποφύγεις ό,τι συνέβη στο πρώτο γκολ. Αλλά ο Κοτάρσκι στη Νέα Φιλαδέλφεια είναι ένας άλλος τερματοφύλακας από αυτόν που ξέρουμε συνήθως. Όλος ο ΠΑΟΚ, είναι ένας άλλος ΠΑΟΚ στην Νέα Φιλαδέλφεια. Είναι σαν να παίζουν παιδάκια με άντρες. Και αφού ο Ράζβαν, άριστος στην πνευματική προετοιμασία, παρουσιάζει ένα τόσο νωθρό και φοβισμένο σύνολο, μάλλον είναι φοβισμένος και ο ίδιος. Οι επιλογές του την Δευτέρα, με τον Νάσμπεργκ που δεν προσέφερε το παραμικρό, τον Βιεϊρίνια που δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε συνεχόμενα ματς υψηλής έντασης και την αλλαγή πλευρά στον Ζίφκοβιτς, απέτυχαν παταγωδώς. Και απέτυχαν βέβαια διότι ο ΠΑΟΚ δεν πήρε τίποτα απολύτως και από τους υπόλοιπους παίκτες, μεταξύ των οποίων και τις σημαντικότερες μεταγραφές του.
Εδώ φτάνουμε στη δεύτερη δυσάρεστη αλήθεια: Ο ΠΑΟΚ, ενώ μπαίνουμε στον Νοέμβριο έχει πάρει από τις καλοκαιρινές μεταγραφές του μονάχα κάποιες ποιοτικές στιγμές, με εξαίρεση τον σταθερά καλό (αλλά επίσης κακό την Δευτέρα) Μπάμπα. Ουδείς έχει προσαρμοστεί πλήρως, ουδείς δείχνει προς το παρόν ότι μπορεί να πάρει την ομάδα στις πλάτες του σε μια δύσκολη βραδιά, ουδείς επιβεβαιώνει με διάρκεια, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του. Κάποιοι, όπως ο Οζντόεφ, ο Ντεσπόντοφ και ο Μεϊτέ έχουν εκλάμψεις και προσφέρουν αφορμές αισιοδοξίας. Κάποιοι άλλοι όμως, όπως ο Σαμάτα και κυρίως ο Έκονγκ προβληματίζουν όλο και περισσότερο. Φυσικά είναι πολύ νωρίς για βιαστικές κρίσεις. Θα τους δούμε όλους όταν επιτέλους ο ΠΑΟΚ βρει σταθερό ρυθμό. Γιατί, και αυτή είναι η τρίτη δυσάρεστη αλήθεια, δεν τον έχει βρει ακόμα και ο μέσος όρος της απόδοσής του στην τρέχουσα σεζόν κινείται στη μετριότητα.
Ναι, έχει πάρει μεγάλες ευρωπαϊκές νίκες, ναι έχει ορισμένα εξαιρετικά διαστήματα μέσα στα παιχνίδια του, αλλά έχει επίσης και μεγάλα νεκρά διαστήματα (ολόκληρα ημίχρονα εδώ που τα λέμε) καθώς και συγκεκριμένα αγωνιστικά προβλήματα που κρύφτηκαν κάτω από το χαλί της Ευρώπης, πάντως υπάρχουν.
Με βάση την προϊστορία του Λουτσέσκου, τώρα, από Νοέμβριο δηλαδή, θα αρχίσουμε να βλέπουμε τον ΠΑΟΚ να ρολάρει. Εντωμεταξύ όμως ακολουθεί ακόμα ένα εκτός έδρας ντέρμπι, με τον Ολυμπιακό, στο οποίο αν ηττηθεί ο «Δικέφαλος» χάνει την επαφή του με την κορυφή και θα βυθιστεί ακόμα πιο βαθιά στην γκρίνια. Ιδού η Ρόδος λοιπόν.
Υ.Γ. Δεν γνωρίζω πότε θα είναι έτοιμος ο Μάρκος Αντόνιο και τι ακριβώς μπορεί να προσφέρει. Στα χαρτιά όμως είναι ο μόνος γρήγορος χαφ που έχει ο ΠΑΟΚ, ο οποίος κατάφερε να μαζέψει πολλούς καλούς μέσους, όλους με βαριά κορμιά και μηδενική εκρηκτικότητα. Σε κάθε περίπτωση, αν όχι ο Βραζιλιάνος, τότε γνωρίζω και έναν Σέρβο παιχταρά που θέλει να έρθει στην Τούμπα και έχει το δικαίωμα τον Ιανουάριο να υπογράψει σε ομάδα της αρεσκείας του.
Υ.Γ. 2: Το λάθος στο 1-0 χρεώνεται στον Κοτάρσκι. Πλην όμως η θέση του Άντρε στη φάση, μισό στρέμμα πίσω από τον Πινέδα που έτρεξε στην πλευρά του κα μπήκε στην περιοχή ολομόναχος, και κυρίως η στάση του Άντρε που δεν προσπάθησε καν να καλύψει, δείχνει γιατί ο αρχηγός είναι πολύτιμος μα δεν μπορεί να είναι και βασικός σε τέτοια ματς.
Πηγή: Sdna
