Ο Άρης ήταν καλύτερος σχεδόν σε ολόκληρο το ματς της Κυριακής, νίκησε δίκαια, παραμένει σε τροχιά Ευρώπης και συνεχίζει να αποτελεί έναν αντίπαλο απέναντι στον οποίο ο ΠΑΟΚ, ακόμα και ο ισχυρός ΠΑΟΚ των τελευταίων ετών, δυσκολεύεται πολύ όταν τον συναντά. Τούτο δείχνει αφενός ότι το πάθος και η θέληση πάντα παίζουν ρόλο σε τέτοια παιχνίδια (και ο Άρης, για διάφορους λόγους, συνήθως υπερέχει σε αυτούς τους τομείς) αφετέρου ότι ο ΠΑΟΚ δεν «διαβάζει», ούτε προετοιμάζει σωστά τα περισσότερα από τα ντέρμπι με τον συμπολίτη. Πρόκειται για μια επαναλαμβανόμενη κατάσταση που υπερβαίνει τις εκάστοτε συγκυρίες και αφορά και στον Ραζβάν Λουτσέσκου, ο οποίος επίσης συχνά (και περιέργως) παρουσιάζεται «αδιάβαστος» στα ματς με τον Άρη.
Συνέβη και την Κυριακή. Στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν συγκεκριμένες και προφανείς εξηγήσεις. Ο ΠΑΟΚ κλήθηκε να πάει στο «Βικελίδης», μετά τα παιχνίδια με την Μαρσείγ, όπου τα έδωσε όλα και λογικά «άδειασε». Ακολουθεί μάλιστα, ο πρώτος ημιτελικός με τον Ολυμπιακό. Το εκτεταμένο rotation που επιχείρησε ο Λουτσέσκου και είχε ως αποτέλεσμα να κατεβάσει μια προβληματική και ασύνδετη ενδεκάδα, ενδεχομένως να ήταν αναπόφευκτο.
Προσέξτε όμως κάτι: με βάση την εικόνα του Ολυμπιακού αλλά και τα αποτελέσματά του, ο ΠΑΟΚ στο βωμό της καλής ευρωπαϊκής πορείας μοιάζει να θυσίασε τις πιθανότητες του να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Με νίκες στη Λεωφόρο και στο «Βικελίδης», ο «Δικέφαλος» θα είχε μειώσει τη διαφορά του από τους «Ερυθρολεύκους» στους πέντε βαθμούς (θεωρητικά έστω, διότι πιθανόν ο Ολυμπιακός να είχε άλλη αγωνιστική συμπεριφορά αν ένιωθε ότι πιέζεται).
Με τα «αν» δεν γίνεται σοβαρή συζήτηση βέβαια και ο ΠΑΟΚ κάλλιστα θα μπορούσε να ηττηθεί και στα δυο ματς, ακόμα και αν έπαιζε με όλους τους βασικούς και με τη συγκέντρωσή του 100%. Σοβαρή συζήτηση και ανάλυση γίνεται μόνο με βάση τα δεδομένα: Και τα δεδομένα λένε πως ο ένας τομέας στον οποίο ο Ραζβάν Λουτσέσκου οφείλει να δουλέψει καλύτερα, είναι η διαχείριση των πολλών αγωνιστικών υποχρεώσεων της ομάδας του. Στην πρώτη του περίοδο, στο κυνήγι του νταμπλ, άφησε πίσω την Ευρώπη. Στη δεύτερη, στο κυνήγι της ευρωπαϊκής διάκρισης, πέταξε τις λίγες ελπίδες που υπήρχαν για να ζορίσει τον Ολυμπιακό.
Αν μπει στην κουβέντα και η πνευματική ανετοιμότητα του ΠΑΟΚ μετά από κάθε διακοπή για εθνικές ομάδες, ανετοιμότητα που κόστισε βαθμούς, έχουμε ολόκληρο το κάδρο: Ο Λουτσέσκου δυσκολεύεται φανερά να κουμαντάρει την έλλειψη χρόνου για προπονήσεις, την πίεση των συνεχών αγώνων, τις διεθνείς υποχρεώσεις των ποδοσφαιριστών του. Το λέει άλλωστε και στις δηλώσεις του, το δείχνει με τον εκνευρισμό του, το «φωνάζει» με την εν γένει συμπεριφορά του. Και καθώς ο Ρουμάνος τεχνικός έχει την ικανότητα να περνάει τα «θέλω» και τα «πιστεύω» του στους ποδοσφαιριστές του, προφανώς περνάει, είτε του αρέσει, είτε όχι και τη δυσφορία – δυσκολία του σε τέτοιες καταστάσεις.
Μόνο που αυτές τις καταστάσεις οι μεγάλες ομάδες τις επιδιώκουν: να έχουν δηλαδή όσο το δυνατόν περισσότερα ματς μέσα στη χρονιά (άρα να παραμένουν «ζωντανές» σε πολλές διοργανώσεις) και όσο το δυνατόν περισσότερους ποδοσφαιριστές κλάσης που παίζουν στις Εθνικές τους. Είναι η καθημερινότητα του σύγχρονου ποδοσφαίρου στο υψηλό επίπεδο.
Σκληρή, πολλοί προπονητές διαμαρτύρονται σχετικά, όμως it is, what it is.
Το αντεπιχείρημα στα παραπάνω είναι πώς για να πετύχεις σε πολλές διοργανώσεις ταυτόχρονα, χρειάζεσαι και βαθύ, ποιοτικό ρόστερ. Κάτι που ο ΠΑΟΚ δεν διαθέτει. Σωστό. Πλην όμως, τα τσιτάτα περί δύο ισάξιων ενδεκάδων, δεν βρίσκουν πρακτική εφαρμογή σχεδόν πουθενά. Οι περισσότερες ομάδες στον κόσμο έχουν έναν βασικό κορμό 15-16 παικτών και από εκεί και πέρα η ποιότητα πέφτει. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.
Το πρόβλημα στον φετινό ΠΑΟΚ, όπως έχω γράψει πολλές φορές, δεν έγκειται τόσο στο χαμηλό επίπεδο των αναπληρωματικών, όσο στην έλλειψη συγκεκριμένων, αθλητικών χαρακτηριστικών, σε βασικούς και αναπληρωματικούς μαζί.
Αν θέλω να είμαι δίκαιος λοιπόν, πρέπει να πω ότι με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά, ο Ραζβάν ίσως και να έχει πετύχει ένα μικρό θαύμα που διατηρεί τον ΠΑΟΚ στη δεύτερη θέση, στη διεκδίκηση του κυπέλλου και τον έφτασε μέχρι τους «8» του Conference League.
Ωστόσο η πραγματικότητα παραμένει: ο ΠΑΟΚ και ο Λουτσέσκου, εφόσον θέλουν να κάνουν το επόμενο βήμα (εγχώριοι τίτλοι ΚΑΙ καλή ευρωπαϊκή πορεία) δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να μάθουν να κρατούν πολλά καρπούζια στην ίδια μασχάλη, με επιδεξιότητα, πνευματική ετοιμότητα και χωρίς μεμψιμοιρία.
Και τούτο αφορά στον προπονητή μα αφορά και στον Μπότο και σε όσους θα φτιάξουν το ρόστερ της επόμενης χρονιάς.
Πηγή: sdna.gr
