Του Μιχάλη Τσόχου
Στον Ολυμπιακό το καταλάβαινες από την αρχή της σεζόν, από εκείνα τα πρώτα ευρωπαϊκά ματς με την Λουκέρνη και την Μπέρνλι, ότι η κερκίδα με τον αγωνιστικό χώρο είχαν έρθει κοντά, πιο κοντά από ποτέ τα τελευταία χρόνια.
Τα “όλε όλε” των παικτών μετά από κάθε ματς, μετά από κάθε νίκη, ακόμη και μετά τις απλές, τις καθημερινές, τις αυτονόητες νίκες, έμοιαζαν υπερβολικά στα μάτια πολλών, αλλά ήταν τα σημάδια για το δέσιμο του κοινού με τους πρωταγωνιστές, του κόσμου με τους ποδοσφαιριστές και τον προπονητή.
Ο κόσμος άρχιζε να ταυτίζεται με αυτή την ομάδα, όχι γιατί έβλεπε τον τίτλο του πρωταθλήματος να έρχεται, αλλά για τα πιο μεγάλα, τα ουσιαστικά… Ο κόσμος έρχονταν κοντά στην ομάδα και η ομάδα σε αυτόν, για το ποδόσφαιρο, για την προσπάθεια, για το κυνήγι μέχρι το τελευταίο λεπτό σε κάθε ματς. Ακόμη και η αντίδραση (η μοναδική στο ματς με τον Παναθηναϊκό) που ήταν αρνητική, ήταν δείγμα της σχέσης που δυνάμωνε. Σαν τα φρέσκα ζευγάρια που είναι στα μέλια, που κοιτάζουν ο ένας τον άλλον στα μάτια, αλλά πάντα βρίσκουν και μία αφορμή για να έχουν έναν έντονο τσακωμό.
Ο έρωτας της κερκίδας με την ομάδα, και τούμπαλιν είναι το πρώτο και το μεγαλύτερο κέρδος αυτού του Ολυμπιακού. Και αυτός ο έρωτας είναι αλήθεια ότι δυναμώνει μέσα από τις μεγάλες βραδιές σαν αυτή με τη Μίλαν (σαν μία βραδιά υπέροχου σεξ ένα πράγμα), αλλά στην ουσία ακόμη κι’ αυτές να μην υπήρχαν πάλι θα δυνάμωνε όσο υπάρχουν τα άλλα, τα καθημερινά, τα ουσιαστικά. Οσο το ποδόσφαιρο, η προσπάθεια, η διάθεση για κανονική μπάλα θα είναι εκεί κάθε Κυριακή και κάθε Πέμπτη, τόσο θα μεγαλώνει και ο έρωτας κι’ ας μην συνοδευτεί και από κανέναν τίτλο την πρώτη χρονιά. Οταν βλέπεις ότι αυτό που φτιάχνεται σε εμπνέει, σε πείθει, σε γεμίζει, θα είσαι εκεί να το στηρίζεις και να το υποστηρίζεις…
Αλλη χρονιά ο κόσμος ενός Ολυμπιακού που είναι τρίτος στο πρωτάθλημα πίσω ακόμη και από τον Ατρόμητο δεν θα ένιωθε κανένα δέσιμο με την ομάδα. Δεν νομίζω καν ότι θα έκανε sold out και θα έφτιαχνε τέτοια ατμόσφαιρα στο συγκεκριμένο ματς με τη Μίλαν. Αυτή η ομάδα και αυτός ο προπονητής όμως βάζουν τα πράγματα στη σωστή σειρά τους. Πρώτα το ποδόσφαιρο, μετά όλα τα άλλα θα έρθουν, όταν έρθουν. Και είναι σπουδαίο ότι αυτό το μοτίβο το στηρίζει και η διοίκηση του Ολυμπιακού και δεν μπερδεύεται και δεν στέκεται σε κάποιο αποτέλεσμα και δεν επιβάλει πράγματα, όπως για παράδειγμα τον ακριβοπληρωμένο Τουρέ…
Η πρώτη μεγάλη προσφορά του Πέδρο Μαρτίνς στον Ολυμπιακό δεν είναι η ιστορική πρόκριση επί της Μίλαν, είναι ότι έβαλε τα πράγματα πάλι στη σωστή σειρά τους. Πρώτα το ποδόσφαιρο, πρώτα η ομάδα μετά όλα τα άλλα. Και το έκανε χωρίς να κρύβεται ποτέ. Κάθε Κυριακή λέει “πρέπει να πάρουμε το πρωτάθλημα”, για να βάζει την πίεση σε μία ομάδα που δεν μπορεί να ζει χωρίς αυτήν, κάθε φορά έλεγε “πρέπει να προκριθούμε σε βάρος της Μπέρνλι” χωρίς να κρυφτεί πίσω από την έβδομη ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ, κάθε δεύτερη Πέμπτη έλεγε “πρέπει να προκριθούμε από τον όμιλο” χωρίς να αναζητεί δικαιολογίες στην δύσκολη κλήρωση ή στο όνομα της Μίλαν. Αλλά πριν από όλα αυτά το πρώτο που έλεγε και κυρίως έκανε ήταν να απαιτεί ποδόσφαιρο από τους παίκτες του. Στο Μιλάνο, στη Σεβίλλη, παντού, πρώτα το ποδόσφαιρο.
Ο Τουρέ δεν κατοικεί πλέον εδώ γιατί το “πρώτα το ποδόσφαιρο και η ομάδα” δεν τον χώρεσε… Ο Μαρτίνς δεν στάθηκε ούτε στο όνομα, ούτε στο συμβόλαιο. Ο Πορτογάλος δεν στάθηκε πουθενά παρά μόνο στο ποδόσφαιρο. Δεν ήθελε να βλέπει τον Σισέ στην αρχή της σεζόν, αλλά όταν πήρε την ευκαιρία που του έδωσε τον έκανε βασικό. Τον Κούτρη μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου δεν τον έβλεπε καν, τώρα μοιράζεται σταθερά τον χρόνο στο αριστερό άκρο της άμυνας μαζί με τον Τσιμίκα, γιατί του έδωσε την ευκαιρία και την πήρε. Αργησε να βάλει τον Γκιγιέρμε στην εξίσωση και σε όλους εμάς που απορούσαμε γιατί το κάνει απαντούσε “όταν θα είναι έτοιμος θα είναι εκεί, θα βαρεθείτε να τον βλέπετε…”.
Ο δίκαιος Μαρτίνς κέρδισε τα αποδυτήρια, κέρδισε τους παίκτες του, κέρδισε το κοινό, κέρδισε την διοίκηση, κέρδισε τον Τύπο. Κι ας μην είναι επικοινωνιακός, κι ας μην λέει σοφίες και τους κέρδισε όλους με πειστικό τρόπο. Και ξέρετε κάτι, στην πραγματικότητα αυτός δεν κέρδισε τίποτα, η δικαιοσύνη του, ο τρόπος που προσεγγίζει τα πράγματα και το ποδόσφαιρο του, κέρδισαν ότι κέρδισαν. Αν συνεχίσει να έχει τα πράγματα στην σωστή σειρά, αν το ποδόσφαιρο έρχεται πάντα πρώτο και μετά όλα τα άλλα, τότε ο κόσμος και η ομάδα θα έρχονται όλο και πιο κοντά και αυτό το κέρδος έχει αξία ανεκτίμητη όχι μόνο για τον Ολυμπιακό, αλλά για κάθε ομάδα στον πλανήτη ποδόσφαιρο.
Πηγή: Gazzetta
