Ανοικτή και ελεύθερη όσο η κάθε εύκολη και βολική, στην εκάστοτε στιγμή, λύση. Το να γίνει η ΑΕΚ…ΑΕΚ όμως, αυτή η επιλογή είναι ο ζόρικος δρόμος. Αλλ’ ως γνωστόν, όταν το πράγμα ζορίζει οι ζόρικοι προχωρούν.
Αποκλείεται και στατιστικά, κάθε φορά να φταίει η κακή αλλαγή που κάνει στο φινάλε ο προπονητής. Την κακή αλλαγή την Κυριακή στον Πειραιά, την έκανε…ο Πέντρο Μαρτίνς στην ανάπαυλα (Καμαρά/Ονιεκούρου). Συντέλεσε, να παίζουν σε ολόκληρο το δεύτερο ημίχρονο οι σέντερ-μπακ της ομάδας με τα χέρια υψωμένα, προς τους συμπαίκτες, σε απόγνωση. Ο Ολυμπιακός ωστόσο, δεν ηττήθηκε.
Το σερί της ΑΕΚ, πώς ηττήθηκε στον Αρη, πώς αποκλείστηκε στο κύπελλο, πώς ηττήθηκε στο Καραϊσκάκη και πάει λέγοντας, ομολογουμένως είναι πειρασμός για να το γυρίσει κανείς (είτε στον κόουτς είτε) στη μεταφυσική. Οπότε, να χαθεί έτσι ο κοινός νους ολωσδιόλου. Ν’ αρχίσεις να πιστεύεις σε φαντάσματα, αόρατες δυνάμεις, συναστρίες. Να γίνει η ΑΕΚ…ΑΕΚ, σημαίνει (βραχυπρόθεσμα) να δοθεί στον κόουτς ο χρόνος, και μερικά εργαλεία, ώστε να εμπλουτίσει το ρεπερτόριο του παιγνιδιού. Μακροπρόθεσμα δε, σημαίνει να αναδιοργανωθεί το ίδιο το κλαμπ. Η δομή του. Με ό,τι αυτό, στα επιμέρους, συνεπάγεται. Εάν/όπου συνεπάγεται κάτι το ανελέητο, οφείλει ο αφεντικός να είναι ανελέητος. Εδώ, we mean business.
Δεν φτιάχνεις, πρώτα το αυτοκίνητο και μετά το εργοστάσιο που φτιάχνει αυτοκίνητα. Μπορείς να φτιάξεις ίσως, ένα καλό αυτοκίνητο. Το νόημα είναι, να φτιάξεις εκατομμύρια αυτοκίνητα. Κι αν ένα μοντέλο, μία έκδοση, βγει με ελάττωμα, το αποσύρεις επωμιζόμενος το όποιο κόστος. Αλλ’ η βιομηχανία προϋπάρχει. Και θα συνεχίσει να υπάρχει, και μετά την απόσυρση. Παρακαλώ για την προσοχή σας, από δω και κάτω. Στο εντός εισαγωγικών απόσπασμα.
“Αντιλαμβάνομαι ότι το ποδόσφαιρο δεν έχει την πολυπλοκότητα που αντιστοιχεί στον σχεδιασμό ενός πυρηνικού υποβρυχίου, στην κατασκευή πενήντα εκατομμυρίων κινητών τηλεφώνων, στην οργάνωση κλινικών δοκιμών για κάποιο νέο φάρμακο. Ομως πάλι, πρέπει να το δρομολογήσουμε σωστά ώστε να νιώθουμε βέβαιοι πως πατάμε σε στέρεη βάση. Απλώς το προϊόν μας, αντί να είναι ένα πλυντήριο, είναι μία ομάδα. Οφείλουμε να διασφαλίσουμε με όλες τις δυνάμεις μας, όπως σε ένα πλυντήριο, πως τα κομμάτια του προϊόντος ταιριάζουν”.
Είναι από το βιβλίο “Ηγεσία” του Αλεξ Φέργκιουσον. Ο Φέργκιουσον όταν προσλήφθηκε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ξεκίνησε από το εργοστάσιο. Οχι από το αυτοκίνητο. Δεν προσπάθησε να φτιάξει μία ομάδα που θα κερδίσει ένα τρόπαιο. Επεδίωξε να δημιουργήσει τη δομή, που θα επιτρέψει στην ομάδα να κερδίζει τρόπαια. Πολλά, σε μεγάλο βάθος χρόνου. Την προσοχή σας παρακαλώ, και πάλι.
“Πάντοτε είχα την αίσθηση, πως είναι απίθανο να δημιουργήσεις μεγάλη ομάδα δίχως καλή οργάνωση. Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες και προπονητές, χάνουν τον χρόνο τους στην προσπάθεια να δημιουργήσουν μία ομάδα ενώ δεν έχουν ξεκάθαρο σκοπό. Τακτοποιούν τα πάντα βιαστικά, και είναι ιδιαίτερα ανυπόμονοι για το γρήγορο αποτέλεσμα. Προτού δημιουργήσεις μία μεγάλη ομάδα, πρέπει να οικοδομήσεις ένα μεγάλο οργανισμό με όλα τα στοιχεία τοποθετημένα σωστά. Αυτό, παίρνει χρόνο”.
Συνεπώς, δεν είναι παράξενο ότι ο Φέργκιουσον προσλήφθηκε το 1986 αλλ’ η Γιουνάιτεντ κατέκτησε το πρώτο τρόπαιο το 1991. “Ηταν ξεκάθαρο” γράφει στο βιβλίο “πως δεν θα προσπαθούσαμε να φτάσουμε σε μία πρόσκαιρη επιτυχία. Οταν πήγα, το κλαμπ είχε τέσσερα-πέντε τμήματα και δούλευαν περίπου 85 άνθρωποι, μαζί με τους φροντιστές, με εκείνους που έπλεναν τα ρούχα, με τους υπεύθυνους για το φαγητό, με το διοικητικό προσωπικό, όλοι. Αφού αξιολόγησα την κατάσταση, έβαλα στόχο να ανασυγκροτήσω τον σύλλογο παρά να φτιάξω πρώτα την ομάδα. Ημουν πεπεισμένος πως εάν ολοκληρωμένα ανασυγκροτούσαμε τον σύλλογο όπως έπρεπε και δείχναμε υπομονή, στο τέλος θα είχαμε και την καλύτερη ομάδα”. Σήμερα, μακάρι να ‘ξερα πόσα έχουν γίνει τα (“τέσσερα-πέντε”) τμήματα του οργανογράμματος και πόσοι οι (τότε 85) άνθρωποι που δουλεύουν μέσα στα κουτάκια.
Το φροντιστήριο του Σερ, εννοείται, δεν είναι για τον κύριο Μελισσανίδη μόνον. Είναι στην Ελλάδα, για όποιον θέλει να ξεβολέψει τον Ολυμπιακό και να του πάρει τη θέση ως ηγέτιδα δύναμη στην τοπική αγορά. Διότι η πραγματική υπεροχή του Ολυμπιακού, ακριβώς εκεί έγκειται. Στη δομή του κλαμπ. Αν θέλετε, εκεί έγκειται και η υπεροχή του ΠΑΟΚ έναντι των λοιπών πλην Ολυμπιακού. Η κατάταξη στο πρωτάθλημα βάσει πόντων, είναι ολόιδια με την κατάταξη των ομάδων βάσει market value. Ο Ολυμπιακός μπορεί να έχει διπλάσια market value από τον ΠΑΟΚ, τριπλάσια από την ΑΕΚ, τετραπλάσια από τον Παναθηναϊκό, επειδή είναι το καλύτερα δομημένο μαγαζί.
Ναι, δεν πρόκειται για πυρηνικό υποβρύχιο. Αλλ’ επίσης δεν πρόκειται για το ποδόσφαιρο των 90s, ή ακόμη και για το ποδόσφαιρο του 2000. Σήμερα, η πολυπλοκότητα του ποδοσφαίρου έχει πολλαπλασιαστεί. Το “εμείς κι εμείς” μοντέλο λειτουργίας του Οτο στην Εθνική ας πούμε, το 2022 δεν θα λειτουργούσε. Το συγκεντρωτικό μοντέλο του Μπάγεβιτς στην ΑΕΚ, με συρρικνωμένο οργανόγραμμα και φοβικότητα απέναντι στην καινοτομία, κι αυτό εξίσου δεν θα λειτουργούσε. Θα ήταν αναχρονισμός. Και είναι μια ευκαιρία να πω, μεταπηδώντας από την ΑΕΚ στον Παναθηναϊκό, ότι ο Γιοβάνοβιτς του 2022 μου θυμίζει αρκετά τον Μπάγεβιτς των 90s.
Αιωρείται, και δεν έχω ιδιαίτερη δυσκολία να το πιστέψω, πως ο Γιοβάνοβιτς θέλει να κρατά τον κύκλο όσο γίνεται πιο κλειστό για να μπορεί να ελέγχει το όλο σύστημα καλύτερα και να νιώθει ασφαλής. Είναι για αναγνώριση και έπαινο φυσικά, όχι για επίκριση, ότι ψωνίζει με σεβασμό ως και στο τελευταίο ευρώ του κυρίου Αλαφούζου. Είναι αντιληπτό, και το να μη θέλει στο κεφάλι κάποιον “τεχνικό διευθυντή” τύπου Ντρεοσί. Από ένα τέτοιο, σου λέει, καλύτερα κανένα. Δεκτό. Εάν γενικώς “δεν θέλει κανένα” όμως, αυτό σημαίνει πως αγωνιά να συγκρατεί το κλαμπ χαμηλά. Που σημαίνει πως και η ομάδα, θα μένει χαμηλά.
Πηγή: sdna.gr
