Αμα κοιτάζεις μόνον τα αποτελέσματα και τη βαθμολογία, δεν είναι παράξενο να έχεις ξεχάσει πόσο καλή ομάδα είναι ο Βόλος. Αμα κοιτάζεις όσα συμβαίνουν μέσα στις τέσσερις γραμμές, ξέρεις πως στην πράγματι παρατεταμένη σειρά ανάποδων αποτελεσμάτων είναι ζήτημα η εικόνα της ομάδας να ήταν κακή σε δύο, το πολύ, παιγνίδια. Η εικόνα δεν δικαιολογούσε καν, την αποπομπή του προπονητή. Εν πάση περιπτώσει, κοιτάζοντάς τους μέσα στις γραμμές, τότε καταλαβαίνεις πως είναι ζήτημα χρόνου το να επανέλθουν. Και σίγουρα, ό,τι και να δείχνει προς στιγμήν η βαθμολογία, δεν τους ξεγράφεις. Από διεκδικητές της έκτης θέσης.
Το γκρουπ ανασύνταξε τις δυνάμεις, ποδοσφαιριστές που είναι βασικές αναφορές επανήλθαν στη σκηνή μετά από καιρό, οι αναγκαστικές αλχημείες τελείωσαν, το σχήμα ξανάγινε συμπαγές και λειτουργικό. Αν υπάρχει μία διαφορά σε αυτόν τον καλό Βόλο σε σχέση με τον πρότερο καλό Βόλο, η διαφορά είναι η λίγη παραπανίσια σκοπιμότητα απ’ όση είναι φυσιολογική σκοπιμότητα Βόλου. Ο προπονητής που είναι τώρα στον πάγκο, το είχε υπαινιχθεί προ καιρού ότι θα το βλέπαμε. Καλώς απολαμβάνουν τους αγώνες μας οι τηλεθεατές, είπε, αλλά ν’ απολαύσουμε κι εμείς κάποιο αποτέλεσμα. Στη συνθήκη που είχε διαμορφωθεί, συγχωρείται!
Ο Παναθηναϊκός έχασε, ένα παιγνίδι που το είχε υπό τον ολοκληρωτικό έλεγχό του. Σε όλα εκείνα τα δύο-μηδέν (με τον Παναιτωλικό, με τον Ατρόμητο, με τον ΠΑΣ, με τον Αρη) δεν ήταν σε υψηλότερο επίπεδο η συνολική απόδοσή του. Ηταν παρόμοια. Και η απόδοση, και η ιδέα του παιγνιδιού. Ενδεχομένως στον Βόλο δε, να έπαιξε και καλύτερα. Αλλά στον Βόλο κατεγράφησαν αυτά τα δύο “μεμονωμένα περιστατικά” με τους ακραίους μπακ, και τα δύο σε φάση κατοχής της μπάλας, στο τελευταίο δεκάλεπτο του πρώτου μέρους. Και φυσικά, απέναντι έπαιζε ένας σέντερ-φορ που…την καμία ευκαιρία την έκανε δύο γκολ! Δύο γκολ με καμία ευκαιρία, και μία κόκκινη κάρτα ανάμεσα, ανατρέπεται ολόκληρος ο συσχετισμός.
Είναι ένα πράγμα, η εύλογη λύπη για το αποτέλεσμα. Και είναι ένα άλλο πράγμα, η απογοήτευση για το παιγνίδι. Η λύπη για το αποτέλεσμα, είναι αυτονόητη. Για τα αποτελέσματα, αν θέλετε. Δεν νοείται όντως, ο Παναθηναϊκός να έχει έξι ήττες. Ο ΟΦΗ για να καταλαβαίνουμε, έχει τρεις! Η απογοήτευση για το παιγνίδι ωστόσο, θα ήταν εκτός τόπου/χρόνου/λογικής. Ο Παναθηναϊκός έχει βρει τη σειρά του. Είναι, εμφανώς, στον ορθό δρόμο στον οποίο μπήκε μετά την ήττα από τον ΠΑΟΚ. Ως τότε, η αίσθηση ήταν ότι ο Παναθηναϊκός εστίαζε περισσότερο στα άτομα. Πώς θα τακτοποιηθούν. Πώς θα προσαρμοστεί το παιγνίδι, επάνω τους. Εκτοτε, ο Παναθηναϊκός νιώθεις πως εστιάζει στον τρόπο που παίζει το ποδόσφαιρό του. Κι όποιος μπορεί, τακτοποιείται και ακολουθεί. Πιο υγιές, πιο στέρεο.
Πλέον, το “μετά ΠΑΟΚ” δείγμα είναι, μπορεί κανείς να πει, ασφαλές. Δύο μήνες, εννέα ματς. Πέραν της κεντρικής ιδέας του τρίτου χαφ που άλλαξε θεαματικά την όλη εικόνα, στη ροή αυτών των ματς διακρίνονται και τα μικρά-μικρά που σταδιακά το επιτελείο τα δουλεύει και τα βάζει στο παιγνίδι. Η στοχευμένη πίεση, ψηλά. Τα μέτρα στα οποία παίζουν πια, οι στόπερ και το εξάρι. Η προσήλωση στο κάθετο ποδόσφαιρο. Ο προσανατολισμός να βγαίνουν συνεργασίες και τριγωνικοί συνδυασμοί, με την ταχύτητα της μιας επαφής. Ο “συν ένας” ακραίος μπακ σταθερά ανεβασμένος, σαν τέταρτος χαφ, στη φάση επίθεσης. Μερικά καινούργια πράγματα που είδαμε αυτές τις μέρες (περισσότερο με τον Αρη, λιγότερο με τον Βόλο) στις επιθετικές “στατικές φάσεις”. Ολα αυτά, είναι ενδείξεις μεθοδικής εργασίας και αγωνιστικής προόδου. Ασήμαντες; Δεν θα το ‘λεγα, αν θυμηθώ ότι πέρυσι τέτοια εποχή το γκρουπ στέναζε υπό τον αναχρονισμό του Μπόλονι και των τσαρλατάνων που ο Ρουμάνος είχε φέρει να τον περιτριγυρίζουν.
Στον Βόλο, ο “από σπόντα ξένος” διαιτητής έδωσε 21 φάουλ και την κόκκινη στον Σάντσες. Ο αντίστοιχος Ελληνας στο ίδιο παιγνίδι, θα έδινε…41 φάουλ. Και την κόκκινη στον Σάντσες, ποτέ! Οταν βάζεις κι απ’ την τσέπη σου για var ως και με την Αναγέννηση Καρδίτσας, και σηκώνεις τη σημαία να ορίζεται ξένος διαιτητής ακόμη και στο οικογενειακό δίτερμα, πάντοτε θα έρχεσαι αντιμέτωπος με την πρόσεχε-τι-εύχεσαι στιγμή…
Πηγή: sdna.gr
