Τι μάθαμε το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε για το φετινό πρωτάθλημα που δεν ξέραμε; Τίποτα καινούργιο, πλην ίσως από το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός δείχνει σοβαρά σημάδια αγωνιστικής ανάκαμψης. Όχι επειδή νίκησε in extremis στα Γιάννενα αλλά επειδή έπαιξε το καλύτερο του παιχνίδι μετά τη διακοπή του Μουντιάλ. Θα μου πείτε, ναι, εντάξει, χρήσιμη η καλή μπάλα αλλά δεν κέρδιζε η συζήτηση σήμερα θα ήταν διαφορετική. Όπως π.χ. στη Νίκαια. Σωστά.
Όμως ακόμα και στην περίπτωση που η αναμέτρηση τελείωνε «χ» στους Ζωσιμάδες και η ΑΕΚ έφτανε μια ανάσα πίσω του, το σημαντικότερο για τον ΠΑΟ θα ήταν και πάλι το επιστρέψει στις ποδοσφαιρικές αρχές με τις οποίες έφτασε στην κορυφή της βαθμολογίας. Ουδείς λέει ή πιστεύει ότι οι Πράσινοι θα το πάρουν εύκολα. Με την εικόνα που έδειχναν όμως στις τελευταίες αγωνιστικές κινδύνευαν να δουν τους κόπους τους να σκορπάνε στους πέντε ανέμους, πριν καν φτάσουν τα πλέι – οφ. Τώρα ο Παναθηναϊκός θύμισε σε όλους πώς όταν παίζει όπως μπορεί και έχει μάθει επί Γιοβάνοβιτς, έχει όλα τα φόντα να αντέξει στο κυνήγι των αντιπάλων του.
Δηλαδή της ΑΕΚ. Η Ένωση προς το παρόν είναι ο μόνος διεκδικητής με συνέπεια. Παίζει ωραίο ποδόσφαιρο με ξεκάθαρη ταυτότητα (έστω και σε χαμηλότερες εντάσεις μετά τη διακοπή, πράγμα λογικό) διαθέτει το βάθος να ξεπερνάει τις σημαντικές απουσίες της, την ποιότητα και την προσωπικότητα να αφήνει γρήγορα πίσω της τις γκέλες, τον προπονητή που έχει επνεύσει όλη την ομάδα και φυσικά την έδρα που της δίνει τεράστια ψυχολογική ώθηση σε κάθε ματς. Δεν βλέπω πώς μπορεί η ΑΕΚ να μην διεκδικήσει το πρωτάθλημα μέχρι τέλους. Αποτελεί τον σημαντικότερο αντίπαλο του Παναθηναϊκού σε αυτήν την κούρσα, η οποία ενδεχομένως και να κριθεί στο νήμα.
Κι όσο για τον βελτιωμένο Ολυμπιακό; Μένει να αποδειχθεί αν είναι πραγματικά και όχι εικονικά στην κούρσα του τίτλου. Κόντρα στον Άρη ήταν μέτριος σε μεγάλο διάστημα του αγώνα και το σχήμα με τα τρία δεκάρια που έχει καθαρίσει πολλά ματς με μικρομεσαίους αντιπάλους, στα ντέρμπι είναι πιθανόν να μην λειτουργήσει. Επίσης το ρόστερ του περνάει μια ακόμα διαδικασία αλλαγών και ουδείς ξέρει τι μορφή θα έχει στο τέλος του Ιανουαρίου. Προφανώς ο Μίτσελ έχει μαζέψει πολύ την κατάσταση σε σχέση με το σκορποχώρι που παρέλαβε. Και ασφαλώς οι Ερυθρόλευκοι διαθέτουν περίσσευμα ποιότητας για να τους ξεγράψει κάποιος από τώρα. Όμως εν αντιθέσει με την ΑΕΚ, για τον Ολυμπιακό οι πιθανότητες να εκτροχιαστεί από τη μάχη του τίτλου είναι υπαρκτές επειδή ακόμα δεν δείχνει να έχει γερές βάσεις.
Κι όσο για τον ΠΑΟΚ; Δεν πίστεψα ποτέ ότι θα διεκδικήσει φέτος το πρωτάθλημα και το είχα γράψει. Πέρα από τις ποιοτικές ελλείψεις που του έχουν στοιχίσει πολλούς και πολύτιμους βαθμούς, η ομάδα δεν είναι πνευματικά έτοιμη για κάτι τέτοιο. Φάνηκε περίτρανα στο ματς με τον ΟΦΗ. Οι Κρητικοί μπλόκαραν τον ΠΑΟΚ με σωστή τακτική στο πρώτο ημίχρονο. Στο δεύτερο ο ΠΑΟΚ μπλόκαρε κυρίως μόνος του. Η πίεση που δημιούργησε στους παίκτες η συνθήκη ενός «must win» παιχνιδιού τους οδήγησε στη σπατάλη σωρείας ευνοϊκών επιθετικών προϋποθέσεων.
Οι γηπεδούχοι έπαιξαν και πάλι το καλό ποδόσφαιρο που παίζουν στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν. Με καλή κυκλοφορία, διαρκές repress (δίχως ίχνος υποτίμησης της προσπάθειας των φιλοξενουμένων, άλλωστε το επεσήμανε και ο προπονητής τους, δεν μπόρεσαν ποτέ να φτιάξουν φάση με συνδυαστικό ποδόσφαιρο και συνολικά δεν πέρασαν πάνω από τέσσερις – πέντε φορές το κέντρο με τη μπάλα στα πόδια και στις δυο εξ αυτών έχασαν πολύ μεγάλες ευκαιρίες χάρη στα τρεξίματα και τη μαχητικότητα του Ντικό ) και με σωστή κίνηση στον χώρο έφταναν με άνεση έξω από την περιοχή του Μανδά. Συχνά δε είχαν είτε υπεραριθμίες , είτε τη δυνατότητα για ένας εναντίον ενός. Τι έκαναν; Μιάμιση ευκαιρία και πολλές εντελώς λάθος, έως ακατανόητες επιλογές.
Διότι δεν είχαν καθαρό μυαλό και εκείνο το μέταλλο που διαχωρίζει την καλή ομάδα από την πρωταθλήτρια: ο ΠΑΟΚ των τίτλων ακόμα και σε μέτρια βραδιά έβγαζε προς όλους, φίλους και εχθρούς, τη βεβαιότητα της νίκης, ενώ ο σημερινός ΠΑΟΚ πρέπει να είναι εξαιρετικός και να βάλει πάνω από δύο γκολ για να σου δώσει, όχι την βεβαιότητα, έστω μια κάποια άνεση στη τελική ευθεία ενός αγώνα. Ενδεχομένως να το αποκτήσουν (το μέταλλο) με το πέρασμα του χρόνου. Πάντως όχι φέτος.
Άρα το φετινό πρωτάθλημα μοιάζει τη δεδομένη στιγμή με κούρσα για δυόμιση ομάδες.
Κι αυτό όμως είναι ωραίο και σίγουρα πολύ περισσότερο από ό,τι είχαμε τα προηγούμενα χρόνια.
Υ.Γ. Και λίγη διαιτησία για να επισκιάσει, είμαι βέβαιος, ό,τι έγραψα πριν. Στη φάση του πέναλτι που κερδίζει ο Παναθηναϊκός υπάρχει αντικανονικό μαρκάρισμα και υπάρχει επίσης χέρι του Κουρμπέλη. Οι Πράσινοι έχουν γενικά καλές διαιτησίες φέτος. Δεν μιλώ για τα σκάνδαλα περασμένων ετών φυσικά. Μιλώ όμως για ξεκάθαρα και αδιαμφισβήτητα καλές διαιτησίες. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο, υποτιμά τη νοημοσύνη μας και δεν το χρειάζεται αυτό ούτε ο ΠΑΟ, ούτε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς.
Πηγή: Sdna
