Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έκανε το πιο ήσυχο ευρωπαϊκό παιγνίδι του, εδώ και κανείς-δεν-θυμάται-από-πότε. Κι όταν βρήκε μία στιγμή και σούταρε, η μπάλα πήγε, όχι άουτ, πλάγιο άουτ. Ο Λεβαντόβσκι έκανε το πιο σπάταλο ευρωπαϊκό παιγνίδι του, παρομοίως. Κανείς δεν θυμάται από πότε. Κι όποτε βρήκε τις δικές του στιγμές, ποτέ η μπάλα δεν πήγε εκεί που έπρεπε.
Περιμένεις τα γκολ απ’ τον Κριστιάνο Ρονάλντο και τον Λεβαντόβσκι, τα βάζουν ο δεξιός μπακ και ο αριστερός μπακ. Ο Κίμιχ. Ο Μαρσέλο. Μπορεί να συμβεί. Πάντοτε, κάποιος θα βρεθεί για να τα βάλει. Η Ρεάλ έκανε τα μισά απ’ όσα έκανε η Μπάγερν. Πήρε, με τα μισά, τα διπλά. Διότι απείχε, αν εξαιρέσει κανείς τον Νάβας στο 1-0, από κραχτές ανοησίες.
Η ιδέα τους ήταν, και της Μπάγερν και της Ρεάλ, πάνω-κάτω η ίδια. Να πιέσουν από την πρώτη μπάλα, ν’ ανεβάσουν τους ακραίους οπισθοφύλακες πολύ ψηλά, να προκαλέσουν (αντί να περιμένουν) τις καταστάσεις. Γι’ αυτό, επί περίπου μισή ώρα ο αγώνας ήταν σκάκι στα πρώιμα στάδια. Καθ’ οδόν η Μπάγερν έκανε την ιδέα της, ουσία. Πολλαπλάσια ουσία. Το δικό της παιγνίδι έβγαλε πολύ περισσότερο ψαχνό. Παράχωσε τη Ρεάλ, στο μισό της. Με 59-41 κατοχή, με 13-7 προσπάθειες, με 10-3 κόρνερ, με 0-6 όφσαϊντ, με 8-14 φάουλ. Εξ ου και, εκ του ημίσεος το διπλούν!
Ο Ζιντάν στάμπαρε για αδύναμο κρίκο, τον Ραφίνια. Του έστειλε καταπάνω, θυσιάζοντας τον Μπενζεμά και το 4-4-2, τον Λούκας Βάθκεθ. Ο Λούκας Βάθκεθ βέβαια, σε τούτη την παράξενη βραδυά του Μονάχου, κατέληξε να μαρκάρει πίσω, σαν μεταΚαρβαχάλ, τον πιο ισχυρό κρίκο των Βαυαρών, τον Ριμπερί. Στο σβήσιμο του Ριμπερί, όχι στο κρεσέντο του, όμως.
Αλλ’ ο Ραφίνια εκτέθηκε, όχι απ’ τον Λούκας Βάθκεθ, μονάχος. Εδωσε τη μπάλα, αντί στον Κίμιχ, στον Λούκας Βάθκεθ και στον Ασένσιο, ελάχιστα δευτερόλεπτα αφότου η Μπάγερν εκτελούσε κόρνερ για να βάλει γκολ. Δύο εναντίον ενός στη μετάβαση της Ρεάλ, για να σωθείς χρειάζεσαι να σε λυπηθεί ο θεός. Ο θεός δεν άδειαζε ν’ ασχοληθεί.
Το δεύτερο ημίχρονο δεν ήταν Μπάγερν-Ρεάλ, ήταν Ριμπερί-Ρεάλ. Ενας ύμνος για τον Ριμπερί, ένα πρόβλημα για τη Μπάγερν. Ο Ριμπερί γλεντούσε να τους βασανίζει, κατ’ εξακολούθησιν. Το πρόβλημα ήλθε στην επιφάνεια όταν ο Ριμπερί αναπόφευκτα, ήταν μόνο θέμα χρόνου, έσκασε. Ο δε Ρόμπεν είχε εγκαταλείψει, νωρίς. Δεν αντέχεις σ’ αυτό το επίπεδο, οι εξτρέμ σου να είναι 35 και 34 ετών.
Ο ένας, και στο καλύτερό του παιγνίδι ακόμη, θα τα φτύσει. Ο άλλος είναι πιθανό να κλατάρει. Συνέτρεξαν και τα δύο. Ο Ασένσιο είναι 22, ο Λούκας Βάθκεθ 26. Ο Μανέ είναι 26, ο Σαλάχ 25. Ο Σανέ είναι 22, ο Στέρλινγκ 23. Πού πας; Κι ο Κριστιάνο Ρονάλντο που είναι 33, δεν παίζει στην άκρη πια. Ο Χάινκες «φτιάχνει» τον Ριμπερί. Ο Γουαρδιόλα έφτιαχνε τη λειτουργία του συνόλου.
Η μοναδική κατοχυρωμένη φιναλίστ του Κιέβου πάντως, είναι η Λίβερπουλ. Πάμε μία ορθή επανακαταμέτρηση: Χόφενχαϊμ τον Αύγουστο, 6 γκολ στα δύο ματς. Στον όμιλο, 5 στη Σεβίλλη, 8 στη Σπαρτάκ, 10 στη Μάριμπορ. Μετά, 5 στην Πόρτο, 5 στη Μάντσεστερ Σίτι, 5 (και εκκρεμεί η ρεβάνς) στη Ρόμα. Ένα κατακόκκινο τσουνάμι που σου έρχεται από παντού. Το όλον, 44. Φεστιβάλ. Όταν αρχίζουν να μπαίνουν, δεν ξέρεις πότε και στα πόσα θα σταματήσουν.
Τώρα, με τη Ρόμα, σταμάτησαν όταν ο Κλοπ περιποίησε στον εαυτό του την απίθανη, για ημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ, πολυτέλεια να εξοικονομήσει τον Σαλάχ. Ναι, η γραμμή άμυνας της Ρόμα στήθηκε ψηλά, αφελώς ψηλά, σε βαθμό ν’ αναρωτιέται κανείς εάν ο Ντι Φραντσέσκο είχε μελετήσει έστω ένα dvd της Λίβερπουλ. Αυτό που «κάνει» για ν’ ανατρέψεις 1-4 στη Μπαρσελόνα, δεν είναι τυφλοσούρτης. Δεν σημαίνει ότι κάνει, και για πρώτο αγώνα (από μηδενική βάση) στο Ανφιλντ. Και φυσικά, ο Ζουάν Ζεζούς είναι ό,τι πιο ακατάλληλο για να τον ξεμοναχιάζει ο Σαλάχ σε ένας-εναντίον-ενός.
Όλα δεκτά, μόνο που ολοχρονίς το ευρω-φεστιβάλ της Λίβερπουλ το υπέστησαν σαν βροχή κατακέφαλα, όχι οι Ρωμαίοι μονάχα, άπαντες. Και οι αμελείς, και οι μελετηροί, και όσοι έπαιξαν με τέσσερις, και όσοι έπαιξαν με πέντε, και όσοι έκαναν βάθος, και όσοι ανέβηκαν μέτρα, και οι πλούσιοι, και οι φτωχοί. Το φεστιβάλ ανόρθωσε τον Σαλάχ, ήδη 43+13 γκολ+ασίστ, στο ίδιο ράφι με τον Κριστιάνο Ρονάλντο και τον Μέσι. Με την απλή υποσημείωση, ότι ο Σαλάχ κάνει σε μια χρονιά όσα κάνουν εκείνοι κάθε χρονιά επί μία δεκαετία.
Τα δύο γκολ της Ρόμα στο τέλος, έδωσαν στην αρθρογραφία κάτι να πορεύεται ενόψει Ολίμπικο. Ως εκεί. Πέρυσι η Μπαρσελόνα έφαγε τέσσερα στο Παρίσι, κι ανταπέδωσε έξι στο Καμπ Νόου. Αλλ’ αμέσως μετά, όταν έφαγε τρία στο Τορίνο κι η αρθρογραφία είχε κάτι για να σπρώχνει τις ημέρες ως τη ρεβάνς, στην Καταλούνια δεν έβαλαν κανένα. Αυτά τα πράγματα, γίνονται μια φορά στα δέκα χρόνια. Αυτά τα πράγματα, δεν γίνονται δυο φορές σε τρεις εβδομάδες.
Πηγή: Sport DNA
