Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Πριν δεκαπέντε χρόνια στο Γκέλζενκιρχεν, ο Ακης Ζήκος ήταν ο καλύτερος παίκτης της Μονακό στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Η Πόρτο νίκησε ξεκούραστα, 3-0. Στο Μπακού τώρα, ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος ήταν ο καλύτερος παίκτης της Αρσεναλ στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ. Η Τσέλσι νίκησε για πλάκα, 4-1. Φυσικά!
Αν έχεις Ζιουλί, Μοριέντες, Ροτέν, Εβρά κι όμως ο καλύτερός σου στο παιγνίδι είναι ο Ζήκος, θα πέσει τρίμπαλο. Αν έχεις Οζίλ, Ομπαμεγιάνγκ, Τζάκα, Λακαζέτ κι ο καλύτερός σου στο παιγνίδι είναι ο Παπασταθόπουλος (και μαζί με τον Παπασταθόπουλο ο Τσεχ!), θα πέσει ντόρτι. Είναι όσο απλό ακούγεται. Στην Τσέλσι, μπορούμε να μαλώσουμε για το ποιος ήταν ο κορυφαίος. Ο Αζάρ; Ο Ζιρού; Ο Καντέ; Ο Ζορζίνιο; Στην Αρσεναλ η μόνη συζήτηση που αντέχει, είναι για το ποιος ήταν ο χειρότερος. Που ήταν, πολύ εύκολα, ο Οζίλ.
Ακόμη και στο πρώτο ημίωρο, δηλαδή στο καλύτερο κομμάτι της Αρσεναλ, μπορούσε κανείς να αισθανθεί πως η ομάδα με τη δυνατότητα να μετουσιώσει το παιγνίδι της σε αληθινή απειλή, ν’ αντικρύσει το τέρμα και να το βρει, ήταν η Τσέλσι. Η συνέχεια, το επιβεβαίωσε. Δεκατέσσερα τελειώματα, ένα άστοχο! Οκτώ πήγαν μέσα, τέσσερα έγραψαν, τέσσερα έβγαλε ο Τσεχ, άλλα πέντε πήγαιναν μέσα και τα μπλόκαραν αμυνόμενοι. Αρσεναλ, δύο εύστοχα σε δεκαέξι τελειώματα. Το γκολ, κι άλλο ένα που σπάζω το κεφάλι να το θυμηθώ.
Το αγγλικό ματς…του ενός Αγγλου (Μέιτλαντ-Νάιλς) στους 22 που ξεκίνησαν, ήταν ένα πραγματικό ματς Γιουρόπα Λιγκ. Με Τσάμπιονς Λιγκ, καμία σχέση. Ούτε καν, μακρινή συγγένεια. Ο Εμερι παρέλαβε μια «ομάδα Γιουρόπα Λιγκ» και εξακολουθεί να διευθύνει μια «ομάδα Γιουρόπα Λιγκ». Εχει ποδοσφαιριστές, του λείπουν οι χαρακτήρες. Από ένα αγώνα και μόνο, αυτόν στο Αζερμπαϊτζάν, ο θεατής καταλαβαίνει γιατί πέταξαν μες απ’ τα χέρια τους, στην τελική ευθεία του αγγλικού πρωταθλήματος, τη θέση στο top-4.
Είναι ασταθείς ως εκεί που δεν παίρνει, μέχρι και…από ημίχρονο σε ημίχρονο, βγάζουν ενίοτε μια παθητικότητα και πάντοτε ένα έλλειμμα δημιουργίας, οι μέσοι έχασαν «άνευ αγώνος» τη μάχη με τους μέσους της Τσέλσι, οι ακραίοι της Αρσεναλ θα ήταν αναπληρωματικοί και στον πρωταθλητή Ελλάδος και στον δευτεραθλητή, πληρώνονται σαν βαρέα όπλα αλλά παίζουν σαν νεροπίστολα. Ομολογουμένως δε, από την εικόνα της ομάδας δεν προκύπτει ποιο είναι το πλάνο της ομάδας.
Η Τσέλσι τσούλησε με ταχύτητα τη μπάλα ανάμεσα στις γραμμές, και τούτο αρκούσε για να πηγαίνουν συνεχώς σε ραντεβού απαιτήσεων, ξανά και ξανά, με τον Τσεχ. Περίπου, όποτε ήθελαν. Η Αρσεναλ θα κλείσει τριετία, απουσίας από το Τσάμπιονς Λιγκ. Η διάρκεια δείχνει την έκπτωση. Ενώ η μονοετής απουσία της Τσέλσι, αποδείχθηκε πως ήταν απλώς ένα ατύχημα. Ο Σάρι εκπλήρωσε τη βασική αξίωση της χρονιάς, την επιστροφή στο Τσάμπιονς Λιγκ. Και το Γιουρόπα Λιγκ ήταν το μπόνους που έκανε μια καλή σεζόν, πολύ καλή.
Στην πραγματικότητα, ουδέποτε έπαιξε η Τσέλσι μες στη σεζόν ποδόσφαιρο-Νάπολι. Ούτ’ ο Ζορζίνιο που προσλήφθηκε ακριβώς γι’ αυτό, έπαιξε ποτέ στην Τσέλσι ποδόσφαιρο-Νάπολι. Εκκρεμεί, η εξοικείωση με τις ρεαλιστικές συνθήκες της Πρέμιερ Λιγκ. Η χρονιά στο Γιουρόπα Λιγκ ωστόσο, ήλθε να μαρτυρήσει πως η καλύτερη πιθανότητα της Τσέλσι (σ’ ένα άμεσο μέλλον δίχως τον Αζάρ και δίχως ψώνια) είναι να υποστηρίξει την περσινή επιλογή της. Τον προπονητή που πήραν, όχι για τα τρόπαιά του αλλά για το στιλ του ποδοσφαίρου του…
Πηγή: Sport DNA
