Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Μια θρυλική νύχτα, που όσο εμπαθής κι αν είσαι με τον Ολυμπιακό αδυνατείς να βρεις σημεία για να τη μειώσεις. Μια από τις μεγαλύτερες προκρίσεις στην ιστορία των «ερυθρόλευκων», που όχι μόνο αποτελεί δικαίωση του ποδοσφαιρικού πλάνου που ξεκίνησε να χτίζεται δειλά – δειλά με την πρόσληψη του Πέδρο Μαρτίνς, αλλά που έσωσε (για πόσο θα φανεί) ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο από την περιθωριοποίησή του και σε αγωνιστικό επίπεδο.
Φανταστείτε τι σκηνικό θα ζούσαμε σήμερα το πρωί, αν δεν είχαν προκριθεί οι Πειραιώτες στους «32» του Europa League. Η Ελλάδα θα είχε… βουλιάξει στη 16η θέση της βαθμολογίας της ΟΥΕΦΑ κάτι που θα σήμαινε τον επίσημο υποβιβασμό της στις χώρες τρίτης ταχύτητας του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, με αφαίρεση της δεύτερης θέσης στο Τσάμπιονς Λιγκ και τη μείωση των εκπροσώπων μας στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ από πέντε σε τέσσερις. Δεν ξέρω αν αξίζαμε συνολικά ως ποδόσφαιρο τέτοια σανίδα σωτηρίας, αλλά σημασία έχει ότι ήρθε και είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτη.
Το ποδόσφαιρο δικαίωσε το πλάνο Μαρτίνς
Επί της ουσίας: Ο Ολυμπιακός έσωσε τα προσχήματα μιας άθλιας χρονιάς του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ. Αυτή είναι η αλήθεια! Πάνω απ’ όλα, όμως, ο ίδιος, ως οργανισμός, ήταν αυτός που είχε ανάγκη να ζήσει μια ιστορική βραδιά σαν τη χθεσινή για να πιστέψει στον εαυτό του και το πλάνο που ξεκίνησε να υπηρετεί με την πρόσληψη του Πέδρο Μαρτίνς.
Το επισημαίναμε από το blog μετά από κάθε θετικό ή αρνητικό αποτέλεσμα του Ολυμπιακού σε Ελλάδα και Ευρώπη. Όποιος δεν αναγνωρίζει την αγωνιστική μετάλλαξη των «ερυθρόλευκων» στα χέρια του Πορτογάλου τεχνικού, είναι είτε εμπαθής, είτε έχει παντελή άγνοια για το ποδόσφαιρο.
Με τον Μαρτίνς ο Ολυμπιακός είναι άλλη ομάδα και για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να εμφανίζει τέτοια μετάλλαξη προς το καλύτερο, έχοντας μάλιστα χτίσει ένα ρόστερ, σχεδόν από το μηδέν.
Ο θρίαμβος επί της Μίλαν, έρχεται απλά να θυμίσει με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο σε κάθε παίκτη, διοικητικό στέλεχος, μέλος του τεχνικού επιτελείου ή φίλαθλο του Ολυμπιακού ότι ο «ερυθρόλευκος» οργανισμός έχει μπροστά του έναν και μόνο έναν μονόδρομο να ακολουθήσει αν θέλει να επανέλθει το συντομότερο δυνατό στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου: Να επενδύσει στο ίδιο το ποδόσφαιρο! Να θέσει στο περιθώριο όλα τα γνωστά… κουσούρια που διέπουν τον μικρόκοσμο της εγχώριας Μπανανίας μας, να αφήσει τα αποδυτήρια της ομάδας εκτός οποιασδήποτε επικοινωνιακής πολιτικής, να ασχοληθεί – αν το κρίνει ότι χρειάζεται – με το παρασκήνιο στο… παρασκήνιο και να πιστέψει σε ένα μακροπρόθεσμο υγιές ποδοσφαιρικό πλάνο!
Η ιστορική πρόκριση επί των Ιταλών, απλά αποτελεί μια ένδειξη του που μπορεί να φτάσει ο Ολυμπιακός, αν ολόκληρος ο οργανισμός περιβάλλει με εμπιστοσύνη τον Πέδρο Μαρτίνς και του δώσει την απαιτούμενη ηρεμία να χτίσει την ομάδα των επόμενων ετών. Η ηρεμία, το καθαρό μυαλό και η εμπιστοσύνη είναι οι τρεις αρχές που μπορούν να οδηγήσουν ξανά τον Ολυμπιακό στο δρόμο των επιτυχιών. Και στον Πειραιά οφείλουν να τις προστατεύουν ως κόρη οφθαλμού, όχι σε στιγμές μεγαλείου όπως αυτή που ζούμε τις τελευταίες ώρες, αλλά στα πρωινά που θα ακολουθούν άσχημα αποτελέσματα και αποτυχίες.
Σ’ αυτά τα πρωινά καλό θα είναι άπαντες στον Ολυμπιακό να θυμούνται τα συναισθήματα και τις σκέψεις που πέρασαν από την καρδιά τους και το μυαλό τους χθες βράδυ κοντά στα μεσάνυχτα…
ΥΓ: Είναι αυτονόητο ότι ό,τι ακριβώς γράφω για τον Πέδρο Μαρτίνς ισχύει και για τον Ντέιβιντ Μπλατ στο μπάσκετ. Κι αν υπήρχαν φίλοι του Ολυμπιακού που αμφέβαλλαν για το μέγεθος και την αξία του Αμερικανο-ισραηλινού, υποθέτω ότι μετά το θρίαμβο επί της Εφές και τις αποφάσεις που έλαβε κατά τη διάρκεια του αγώνα, ακόμη και οι «Άπιστοι Θωμάδες» πείστηκαν…
ΥΓ 2: Μπορεί στην Ελλάδα να… βιάζουμε σε καθημερινή βάση τον «βασιλιά των σπορ» και τις αξίες του, ωστόσο έρχονται εικόνες σαν αυτή της φωτογραφίας να μας θυμίζουν ότι το ποδόσφαιρο είναι πάνω απ’ όλα συναίσθημα! Το κλάμα του Λεονάρντο Κούτρη αποτελεί την ομορφότερη προσωποποίηση των συναισθημάτων που γέμισαν το βράδυ της Πέμπτης χιλιάδες «ερυθρόλευκες» καρδιές σε ολόκληρο τον κόσμο. Και είναι πραγματικά υπέροχο να νιώθεις όμορφα με το ποδόσφαιρο! Ό,τι χρώμα φανέλας κι αν φοράς, όποιον ποδοσφαιρικό θεό κι αν πιστεύεις…
