Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Τα παιδιά που παίζουν μπάλα Εκεί Κάτω, μεγαλώνουν με πολύ συγκεκριμένα όνειρα. Είναι ουτοπία, να κλείσει το μάτι η Μπαρσελόνα σε Νοτιοαμερικανό και να πιστεύεις ότι εκείνος υπάρχει περίπτωση να μη…λιώσει. Η Λίβερπουλ το έμαθε από ένα Αργεντινό (Μασεράνο), το επιβεβαίωσε με ένα Ουρουγουανό (Σουάρες), το ξαναζεί με ένα Βραζιλιάνο (Φιλίπε Κουτίνιο).
Το μόνο που είχαν να κάνουν οι Αγγλοι, ήταν να τον αφήσουν στη σωστή στιγμή και στη σωστή τιμή. Το έκαναν. Πήραν τα σχεδόν εικοσαπλάσια, απ’ όσα είχαν δώσει στην Ιντερ πριν πέντε χρόνια. Εικοσαπλάσια, για ένα παίκτη που στο Ανφιλντ έπαιζε εφέτος, μετά το θερινό ναυάγιο, μόνον σώματι. Το έβλεπε κανείς, εύκολα. Στο μικροκαμωμένο πρόσωπό του. Το μυαλό δεν έφυγε ποτέ, απ’ την Καταλούνια.
Και πάλι, πολύ καλά έπαιζε για τη Λίβερπουλ όλους αυτούς τους μήνες. Δίχως την ψυχή του. Αλλά με επαγγελματισμό, ύμνο. Και με αποχαιρετιστήριο δώρο, στο ματς με τη Σπαρτάκ Μόσχας, ένα χατ-τρικ για το πέρασμα στα νοκ-άουτ του Τσάμπιονς Λιγκ ύστερα από εννέα χρόνια. Την προηγούμενη οκταετία, η Λίβερπουλ μια φορά αποκλείστηκε πίσω απ’ τη (δεύτερη στο γκρουπ) Βασιλεία, άλλη μία πέρασε στη βαθμολογία του ομίλου μονάχα τη Ντέμπρετσεν, κι αυτά ήταν…όλα.
Φυσικά, πλέον το κλαμπ έχει να κάνει και κάτι άλλο. Το επόμενο, μετά την πώληση, βήμα. Η πολιτεία του Κλοπ δίνει το εχέγγυο, ότι το σύστημα δεν θα πανικοβληθεί. Ο Γερμανός, με τον Φαν Ντάικ και με τον Κεϊτά, έδειξε ότι προτιμά (και αντέχει) να περιμένει, έξι μήνες, ένα χρόνο, όσο παίρνει, για τον αληθινό εκλεκτό της ποδοσφαιρικής καρδιάς του. Το προτιμά, απ’ το να ρίξει τα στάνταρντ και να καταφύγει σ’ ένα plan b προκειμένου να βρει την άμεση, εδώ και τώρα, λύση.
Αντοχή και υπομονή, θα πρέπει να δεχθούμε, έδειξε στην ιστορία του Φιλίπε Κουτίνιο και η Μπάρσα. Ηταν ο εκλεκτός τους, ευθύς εξαρχής. Και παρέμεινε ο εκλεκτός τους, όταν απέτυχαν το καλοκαίρι να τον πάρουν. Ηταν αυτός που εμπιστεύονταν, ότι δεν θα χάνει τη μπάλα ποτέ. Ότι θα δίνει πάντοτε την πιο σωστή πάσα. Ότι θα κάνει τους συμπαίκτες του καλύτερους. Ευτυχισμένους. Πιο πολύ από αντιΝεϊμάρ, ένας μεταΙνιέστα.
Ολ’ αυτά, δεν ήταν καθόλου απλά τον Αύγουστο. Τότε η Μπαρσελόνα απέτυχε να κρατήσει τον Νεϊμάρ, απέτυχε να προσλάβει τον Φιλίπε Κουτίνιο, ότι προσέλαβε τον Ντεμπελέ (που, έτσι κι αλλιώς, αμέσως τραυματίστηκε…) ήταν ισχνό ελαφρυντικό στο λαϊκό δικαστήριο, το απολογητικό επιχείρημα ότι η αγορά παραφρόνησε δεν εύρισκε αυτιά πρόθυμα να εισακούσουν, ζητούνταν κεφάλια.
Και για κερασάκι η άτρωτη Ρεάλ, επιστρέφοντας από τη βόλτα της στα Σκόπια όπου είχε κατακτήσει το ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ εις βάρος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, γλέντησε τους Καταλανούς στα παιγνίδια του ισπανικού Σούπερ Καπ. Ένα συνολικό 5-1 μέσα σε τέσσερις μέρες, 3-1 στο Καμπ Νόου, 2-0 στο Μπερναμπέου, για πλάκα.
Fast forward, τέσσερις μήνες μετά. Κανείς δεν απαιτεί επί πίνακι, την κεφαλή κανενός. Η πλάκα γύρισε ανάποδα με το 0-3 τις προάλλες στη Μαδρίτη, η Ρεάλ έχει κατρακυλήσει στο -16, η Μπαρσελόνα τρέχει ένα 15-3-0 στην Πριμέρα, δημιούργησε στον εαυτό της την πολυτέλεια ν’ αφοσιωθεί στο Τσάμπιονς Λιγκ, ο Ντεμπελέ μόλις επέστρεψε, και το κλαμπ μπούκαρε στην παράνοια της αγοράς.
Απέκτησαν τον Φιλίπε Κουτίνιο…που δεν τον χρειάζονται σε τούτο το δεύτερο μέρος της σεζόν! Το μεν πρωτάθλημα θα το πάρουν με αυτόν αλλά θα το έπαιρναν και δίχως αυτόν, στο δε Τσάμπιονς Λιγκ ο Βραζιλιάνος δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής. Κατ’ ουσίαν τον απέκτησαν «από τώρα» για να προσαρμοστεί, για να μάθει τον Μέσι, για να ξεκουράζει τα Σαββατοκύριακα (στο rotation ενόψει των σπουδαίων τις Τριτοτετάρτες) τον Ινιέστα.
Αύγουστο με Ιανουάριο, αυτό που συμβαίνει στη ζωή της Μπαρσελόνα έχει σαφές ονοματεπώνυμο. Ολο αυτό που μεσολάβησε, μετά το δράμα Νεϊμάρ ως το success story Φιλίπε Κουτίνιο, είναι…Ερνέστο Βαλβέρδε. Η ασφαλής γέφυρα, από τον αναβρασμό στην ευφορία.
Πηγή: Sport DNA
