Του Γιάννη Σερέτη
Ωραίες οι αναλύσεις μας, δεν λέω. Ο Ράφα είχε ήδη καταλήξει μετά το ματς με τον Ολυμπιακό ότι μόνο με τριάδα στόπερ και 3-4-3 θα αισθάνεται πιο ασφαλής για τα μετόπισθεν της ομάδας του και μετά την αποκαρδιωτική εμφάνιση εναντίον της ΑΕΛ κατάλαβε ότι η θέση του δεν είναι 100% βέβαιη όχι για την… επόμενη σεζόν, αλλά ούτε καν για την τρέχουσα.
Ο πολύτιμος Κυριακόπουλος επέστρεψε στο κατάλληλο χρονικό σημείο, o Kαλάμπρια ελλείψει Κώτσιρα έγινε Iron-Man, ο Ινγκασον καταθέτει ό,τι πιο ηγετικό διαθέτει, ο Τετέι την είδε όντως σε φάση… «Λουκάκου», οι Πελίστρι – Τζούρισιτς γύρισαν για να δώσουν έξτρα λύσεις, τα ρίσκα με το φουλ rotation στη μεσαία γραμμή και στις δύο πτέρυγες βγαίνει για να αντέχει ο Παναθηναϊκός μέχρι τέλους, ο Ταμπόρδα βάζει γκολ ανά 67 λεπτά… Ο Παναθηναϊκός πήρε τα πάνω του με τις δύο νίκες επί ΟΦΗ, Αρη κι αν νικήσει τους επικίνδυνους επιθετικά, αλλά ευάλωτους αμυντικά Κρητικούς, θα χρειάζεται μια ισοπαλία την Κυριακή στη Λιβαδειά για να «κλειδώσει» ουσιαστικά την τετράδα και να αποτινάξει το άγχος για τον μίνιμουμ στόχο που του είχε απομείνει από τα τέλη Οκτωβρίου στο πρωτάθλημα.
Ολα αυτά ωραία και σωστά. Εγινε αίφνης ο Παναθηναϊκός καλή ομάδα; Οχι. Παίζει ο Παναθηναϊκός παραγωγικό και κυριαρχικό ποδόσφαιρο; Οχι. Βρήκε σταθερές στον αμυντικό προσανατολισμό του, παίζοντας μόνο για το αποτέλεσμα, παιχνίδι με παιχνίδι; Ναι. Είναι αυτό το σημαντικότερο πλεονέκτημα του Τριφυλλιού αυτές τις μέρες; Οχι. Αυτό που έχει μεγαλύτερη βαρύτητα αυτή την περίοδο είναι το κέφι, η διάθεση, η αύρα, η αυτοπεποίθηση, ο ποδοσφαιρικός εγωισμός και ο ενθουσιασμός για το παιχνίδι που διακατέχει τους παίκτες.
«Guys, we suffered a lot this year, but we fucking deserved it, bravooo!» κραύγασε στα αποδυτήρια του Πλζεν ο πορωμένος Τάσος Μπακασέτας και αυτή η φράση αποτυπώνει 100% την ατμόσφαιρα αυτές τις μέρες! Τα κίνητρα των νέων παικτών, σε συνδυασμό με το πάθος των «μικρών» και το ego των μεγαλύτερων έφεραν (με τη βοήθεια και της τύχης ασφαλώς στα πέναλτι) την ευρωπαϊκή πρόκριση και ως γνωστόν η… Ευρώπη κάνει καλό στον παίκτη. Είναι αιθέρας, είναι «φάρμακο» πολλές φορές, είναι το «ξεχωριστό», το «μεγάλο», το ωραίο, το άπιαστο.
Οσο «άπιαστο» κι όμως αληθινό ήταν (για να μην αναφερθούμε στα ιστορικά προπέρσινα γεγονότα) αυτό το 3/3 του Ολυμπιακού με δύο εκτός έδρας νίκες στο φινάλε της League Stage του σούπερ δύσκολου Champions League, αυτό ο οριακός βάσει απόδοσης αποκλεισμός από τη Λεβερκούζεν, η εξωπραγματική του απόδοση για 60 λεπτά στη Βαρκελώνη, ο τρόπος με τον οποίο κοίταξε στα μάτια κοτζάμ Ρεάλ, πώς έμεινε «μέσα» στο ματς μέχρι τέλους εναντίον της επίδοξης πρωταθλήτριας Αγγλίας στο «Emirates». Οσο «άπιαστα» ήταν τα φοβερά «διπλά» της ΑΕΚ στη Φλωρεντία και τη Σαμψούντα και εν συνεχεία η αλησμόνητη ανατροπή εναντίον της Κραϊόβα που της άνοιξε το δρόμο στη μεθυσμένη Νέα Φιλαδέλφεια να ονειρεύεται και προημιτελικό και ημιτελικό και… όλα στο εφετινό Conference League.
Είναι φανταστικό να ονειρεύεσαι ως παίκτης, είναι σαγηνευτικό να ονειρεύεσαι ως οπαδός. Είναι ρεαλιστικό να ονειρεύεται ο Παναθηναϊκός εναντίον της Μπέτις; Ναι. Στο επίπεδο του… «ονείρου» που δεν απαγορεύεται από κανέναν. Κυρίως διότι έχει το πρώτο ματς εντός έδρας (άρα μπαίνει και παίζει αρχικά για την ισοπαλία και βλέπουμε…), αλλά και διότι έχει αυτή την περίοδο όλα τα αποδυτήρια στο καλύτερο mood όλης της σεζόν. Μood το οποίο δεν θα «χαλάσει» ενόψει Μπέτις ακόμα κι αν προκύψουν «στραβές» και με τον ΟΦΗ και στη Λιβαδειά: δυο σερί αποτυχίες αυτή την περίοδο δεν μοιάζει και το πιο πιθανό σενάριο για τον Παναθηναϊκό…
Οταν βλέπεις τον Ρενάτο Σάντσες που δεν υπάρχει καμία περίπτωση να είναι παίκτης του Τριφυλλιού την επόμενη σεζόν, που έχει πανηγυρίσει Euro, Νations League και 7 πρωταθλήματα με Μπάγερν, Παρί, Λιλ και Μπενφίκα, να χορεύει «χόρτο μαγικό» αγκαλιά με τον Κάτρη (!) και τον Μπακασέτα, καταλαβαίνεις πολλά. Ειδικά όταν προέρχεται από παιχνίδι 107 λεπτών ενώ σε όλο το πρωτάθλημα έχει παίξει 407 λεπτά, καταλαβαίνεις πολλά…
Προφανώς, βέβαια, όλα αυτά δεν αρκούν για να αποκλείσει ο Παναθηναϊκός το δεύτερο – μετά την Αστον Βίλα – φαβορί για την κατάκτηση του Europa League. Αρκούν, όμως, για να ονειρεύεται. Πέρυσι το έχασε το όνειρο από ένα φοβικό, παθητικό, καταστροφικό ημίχρονο του Ρουί Βιτόρια στη Φλωρεντία, μετά το 3-2 της Αθήνας. Και εν συνεχεία (πώς τα φέρνει η ζωή!) η Φιορεντίνα απέκλεισε την αντίπαλο της ΑΕΚ, Τσέλιε, και αποκλείστηκε στα ημιτελικά από την… Μπέτις!
Εφέτος, το… επόμενο ζευγάρι είναι το Φερεντσβάρος – Μπράγκα. Δεν τις λες καλύτερες από την Μπέτις. Και στα play offs ο Παναθηναϊκός πίεση δεν θα έχει: είδατε πόσο… εύκολα είναι τα όνειρα;
Πηγή: Gazzetta
