Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Στο Κίεβο, ο Ολυμπιακός στριφογύρισε με τη μπάλα αρκετά. Εως πολύ. Στριφογύρισε, επικίνδυνα. Πλαγιοκόπησε, και από τις δύο πλευρές, σχεδόν αφόρητα. Και ολοκλήρωσε, απ’ όσα προσπάθησε να σκαρώσει, λίγα. Άργησε, να δει το αντίπαλο τέρμα. Πρακτικά, άρχισε να το βλέπει από το 60’ και μετά. Κι όταν το είδε, έπεσε στον τερματοφύλακα της Ντινάμο.
Το συμπέρασμα είναι ότι υπήρξε αρκετά καλός, ο Ολυμπιακός, για ν’ ανταπεξέλθει στην υψηλή απαίτηση ενός ευρωπαϊκού εκτός έδρας παιγνιδιού, αλλ’ όχι όσο καλός χρειαζόταν για να προκριθεί στους «16» του Γιουρόπα Λιγκ. Στο τέλος της βραδυάς, οι Ουκρανοί μπορεί κανείς να θυμηθεί ότι πέρυσι στις ίδιες ημερομηνίες, με την ΑΕΚ, υπέφεραν περισσότερο.
Η Ντινάμο εκτός απ’ το να στριφογυρίσει επίσης, αυτή ολοκλήρωσε και κάτι. Όχι με κάποια εξτρά, συνταρακτική ιδέα. Αλλά με την τρίτη απανωτή προσπάθειά τους στην ίδια επίθεση, να βρουν το μονοπάτι και να τρυπήσουν τις συμπαγείς γραμμές του Ολυμπιακού. Παίρνοντας και ξαναπαίρνοντας τις δεύτερες μπάλες κοντά στα καρέ, ντόπιοι νεαροί σαν τον Σαπαρένκο και τον Μικολένκο έδειξαν υπό πίεσιν την καθαρή σκέψη, ο ένας να περάσει τη μπάλα στο άκρο, ο άλλος από το άκρο να βγάλει τη σέντρα χαμηλή. Η ολοκλήρωση ήλθε, απ’ το ένστικτο του Φραν Σολ. Με μία επαφή να κάνει τη μπαλιά, ασίστ.
Ηταν κάτι περισσότερο από ένα γκολ. Ηταν η στιγμή που η Ντινάμο έφερε τη φίφτι-φίφτι παρτίδα, εκεί που την ήθελε. Στην, από κει και μετά εξαντλητική για τον αντίπαλο, ταχύτητα των αντεπιθέσεών της. Μια ορειβατική δοκιμασία, για τον Ολυμπιακό. Να επιτεθεί εναντίον συμπτυγμένης άμυνας. Να βρει το τέρμα. Συγχρόνως, ν’ αμύνεται στο ανοιχτό δικό του μισό. Και να πρέπει να βάλει, το λιγότερο δύο γκολ. Η όλη ιδέα, μάλλον έπεσε βαριά. Ο,τι υποσχόμενο φαινόταν να σιγοβράζει στο πρώτο ημίωρο, ύστερα, ως το τέλος του α’ ημιχρόνου, ήταν σαν να εξατμίστηκε.
Κι όμως, το ανέβηκε το βουνό στο β’ ημίχρονο ο Ολυμπιακός. Ανταποκρίθηκε, ξανά και ξανά, στα εξουθενωτικά τρεξίματα απ’ την επίθεσή του πίσω στην άμυνα, ώστε να μη φάει δεύτερο. Παρέμεινε συγκροτημένος, ακόμη και μετά την έξοδο του Φορτούνη. Απείλησε. Πήρε επιθετική ουσία, αυτή τη φορά από τον Μασούρα. Μία κεφαλιά εκτός στόχου, αμέσως-αμέσως. Ενα σουτ στον στόχο, που το ‘πιασε ο γκολκίπερ, λίγο αργότερα. Μία ασίστ, που δεν έγινε γκολ από τον Χασάν. Όλα, σε μισή ωρίτσα.
Το follow-up του Ζιλ Ντίας μετά το 2-2 με τους Ουκρανούς στο Καραϊσκάκη, ήταν «υπό τον πήχυ». Και με την ΑΕΚ, και στη ρεβάνς με τη Ντινάμο, δύο σερί φορές ο Πορτογάλος στην ανάπαυλα έμεινε μέσα. Στα ντους. Δύο σερί φορές, μετά τον Ζιλ Ντίας ο Ολυμπιακός άρχισε να λειτουργεί. Να παίζει, στο επιθετικό τρίτο. Αρχισε, η άλλη ομάδα να τον καταλαβαίνει.
Η Ντινάμο δεν έχει τον παίκτη, για να φοβίζει. Το εξάρι της όμως, ο 21χρονος Σεπέλιεφ ήταν ένας τουλάχιστον αξιοπρόσεκτος πίβοτ, ένα γεμάτο πακέτο, που ο Ολυμπιακός δεν το(ν) διέθετε. Αλλά το πιο αξιοπρόσεκτο σ’ αυτούς, είναι το συνολικό πακέτο. Ο τρόπος τους. Το, άρτιας εκπαιδεύσεως, ποδόσφαιρό τους. Ολοι οι δουλεμένοι Σεπέλιεφ.
Η υπομονετική, παρατεταμένη στο όριο…της πολιορκίας, κατοχή μπάλας στη φάση του 1-0, επιβεβαίωσε ό,τι είχαμε δει και στον Πειραιά. Την ικανότητά τους να φτάνουν στο γκολ (και έτσι να κλονίζουν επ’ ωφελεία τους την ισορροπία των παιγνιδιών) εναντίον σετ-άμυνας. Με τις κινήσεις τους, μέσα στην πολυκοσμία. Με τις κινήσεις τους, παρά την πολυκοσμία.
Ο τρόπος τους. Πριν την πρόκριση των μεγάλων εις βάρος του Ολυμπιακού, οι μικροί της Ντινάμο διέλυσαν στο Γιουθ Λιγκ τη Γιουβέντους 3-0. Σε ματς με 23-4 τελειώματα!
Πηγή: Sport DNA
